TSK · Jakóba 4:9

Obróciła się w lament harfa moja, a instrument mój w głos płaczących.

Jest mi to ku dobremu, żem był utrapiony, abym się nauczył ustaw twoich.

Którzy siali ze łzami, żąć będą z wykrzykaniem;

Śmiechowi rzekłem: Szalejesz, a weselu: Cóż to czynisz?

Nadto, gdy wołał Pan, Pan zastępów, dnia onego do płaczu i do narzekania, i do obłysienia się, i do przepasania się worem;

Tedy się weselić będzie panna z pląsaniem, także młodzieńcy i starcy społem; albowiem kwilenie ich obrócę w radość, a pocieszę ich, i rozweselę ich po smutku ich;

Ustało wesele serca naszego, pląsanie nasze w kwilenie się obróciło.

Abyś wspomniała, i zawstydziła się, i nie mogła więcej otworzyć ust dla wstydu swego, gdy cię oczyszczę od wszystkiego, coś czyniła, mówi panujący Pan.

Błogosławieni, którzy się smęcą; albowiem pocieszeni będą.

Biada wam, którzyście nasyceni! albowiem łaknąć będziecie. Biada wam, którzy się teraz śmiejecie! bo się smucić i płakać będziecie.

Albowiem smutek, który jest według Boga, pokutę sprawuje ku zbawieniu, której nikt nie żałuje; ale smutek według świata sprawuje śmierć.

Jako się wiele chlubił i rozkoszował, tak mu wiele dajcie mąk i smutku; bo mówi w sercu swojem: Siedzę jako królowa, a nie jestem wdową, i smutku nie ujrzę.