TSK · Dzieje Apostolskie 17:4

Porzućcie głupotę, a będziecie żyli, i chodźcie drogą roztropności.

Powiedz mi ty, którego miłuje moja dusza, gdzie wypasasz, gdzie dajesz swojej trzodzie odpocząć w południe. Czemu bowiem mam być jak błądząca przy trzodach twoich towarzyszy?

Wiele narodów przyłączy się w tym dniu do PANA i będą moim ludem, a ja zamieszkam pośród ciebie i poznasz, że PAN zastępów posłał mnie do ciebie.

Wówczas Żydzi mówili między sobą: Dokąd on pójdzie, że go nie znajdziemy? Czy pójdzie do rozproszonych wśród pogan i będzie nauczał pogan?

A wszyscy, którzy uwierzyli, byli razem i wszystko mieli wspólne.

A przez ręce apostołów działo się wiele znaków i cudów wśród ludu. (I byli wszyscy jednomyślnie w przedsionku Salomona.

A Żydzi podburzali pobożne i poważane kobiety oraz znaczących obywateli miasta, wzniecili prześladowanie Pawła i Barnaby i wypędzili ich ze swoich granic.

I mieszkańcy miasta podzielili się: jedni byli z Żydami, a drudzy z apostołami.

Dlatego posłaliśmy Judę i Sylasa, którzy powtórzą wam ustnie to samo.

Paweł zaś wybrał sobie Sylasa i wyruszył, polecony przez braci łasce Boga.

Wielu więc z nich uwierzyło, również niemało wpływowych greckich kobiet i mężczyzn.

Lecz niektórzy ludzie przyłączyli się do niego i uwierzyli. Był też wśród nich Dionizy Areopagita i kobieta imieniem Damaris oraz inni z nimi.

Działo się tak przez dwa lata, tak że wszyscy mieszkańcy Azji usłyszeli słowo Pana Jezusa, zarówno Żydzi, jak i Grecy.

I niektórzy uwierzyli temu, co mówił, a inni nie uwierzyli.

A postąpili nie tylko tak, jak się spodziewaliśmy, ale samych siebie najpierw oddali Panu, a potem nam za wolą Boga.