TSK · مزامير 69:1

رَسَنهای موت مرا احاطه کرده، و سیلابهای شرارت مرا ترسانیده بود.

لجّه به لجّه ندا می‌دهد از آواز آبشارهای تو؛ جمیع خیزابها و موجهای تو بر من گذشته است.

ای خدا ما را دور انداخته، پراکنده ساخته‌ای! خشمناک بودی، بسوی ما رجوع فرما!

مرا از خَلاب خلاصی ده تا غرق نشوم و از نفرتکنندگانم و از ژرفیهای آب رستگار شوم.

و انصاف‌ را ریسمان‌ می‌گردانم‌ و عدالت‌ را ترازو و تگرگ‌ ملجای‌ دروغ‌ را خواهد رُفْت‌ و آبها ستر را خواهد برد.

آبها از سر من‌ گذشت‌ پس‌ گفتم‌: منقطع‌ شدم‌.

و مار از دهان خود در عقب زن، آبی چون رودی ریخت تا سیل او را فرو گیرد.