Story
Ἐν τῇ κώμῃ Σαλὰμ τῇ ἐν τῷ νομῷ Ἀβνοὺβ τῆς ἐπαρχίας Ἀσιοὺτ ἐν τῇ ἄνω Αἰγύπτῳ, ἐγεννήθη τῇ τρίτῃ τοῦ Αὐγούστου μηνὸς τῷ ἔτει χιλιοστῷ ἐνακοσιοστῷ εἰκοστῷ τρίτῳ παιδίον ὀνόματι Ναζὶρ Γαγιὲδ Ῥουφαΐλ, ὃν ἀφώρισεν ὁ Θεὸς ἐκ κοιλίας μητρὸς αὐτοῦ εἰς τὴν διακονίαν τῆς ἁγίας αὐτοῦ Ἐκκλησίας. Ἀνετράφη ἐν εὐσεβείᾳ, καὶ ἐκ νεαρᾶς ἡλικίας ἐξεκαύθη ἐν τῇ καρδίᾳ αὐτοῦ ἡ ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, ὥστε ἔτι παιδίον ὢν ἐκοπίασε πιστῶς ἐν τῷ ἔργῳ τῶν Κυριακῶν Σχολῶν, διδάσκων τὰ τέκνα τοῦ λαοῦ αὐτοῦ τὴν ὁδὸν τῆς σωτηρίας.
Τελειώσας δὲ τὰς σπουδὰς αὐτοῦ, ἔλαβε δίπλωμα ἱστορίας ἐκ τοῦ πανεπιστημίου· ἀλλ’ ὅμως τὰ τοῦ αἰῶνος τούτου οὐκ ἠδυνήθησαν χορτάσαι ψυχὴν διψῶσαν τὸν Θεόν. Εἰσῆλθεν οὖν εἰς τὴν Κοπτικὴν Ὀρθόδοξον Θεολογικὴν Σχολήν, καὶ ἠριθμήθη μετὰ τῶν διδασκάλων αὐτῆς, καὶ ηὔξησεν ἐν τῇ γνώσει τῶν ἁγίων Γραφῶν. Ἀλλ’ ἡ κλῆσις τῆς ἐρήμου εἵλκυσεν αὐτόν, καθὼς εἵλκυσε καὶ τοὺς μεγάλους πατέρας τοὺς πρὸ αὐτοῦ.
Τῇ δὲ ὀκτωκαιδεκάτῃ τοῦ Ἰουλίου μηνὸς τῷ ἔτει χιλιοστῷ ἐνακοσιοστῷ πεντηκοστῷ τετάρτῳ κατέλιπε τὸν κόσμον καὶ εἰσῆλθεν εἰς τὴν Μονὴν τῆς Ἁγίας Παρθένου τὴν ἐπιλεγομένην Δεὶρ ἂλ-Σουριὰν ἐν τῇ ἐρήμῳ τοῦ Βαδὶ ἂλ-Νατροῦν, λαβὼν τὸ ἀγγελικὸν σχῆμα καὶ τὸ ὄνομα Ἀντώνιος ὁ Σύρος. Ἐκεῖ παρέδωκεν ἑαυτὸν ὅλον τῇ προσευχῇ καὶ τῇ νηστείᾳ καὶ τῷ κόπῳ, καὶ ἐπιστεύθη τὴν παλαιὰν βιβλιοθήκην τῆς μονῆς, ἐν ᾗ διέταξε τὰ τίμια χειρόγραφα αὐτῆς. Εἶτα, ποθῶν πλείονα ἡσυχίαν, ἀνεχώρησεν εἰς σπήλαιον ὃ ἐλάξευσε ταῖς ἰδίαις χερσὶ μακρὰν τῆς μονῆς, καὶ κατῴκησεν ἐκεῖ ὡς ἀναχωρητὴς ἓξ που ἔτη, ἐν ἀδιαλείπτῳ προσευχῇ καὶ θεωρίᾳ, ἀγωνιζόμενος πρὸς τὰ πάθη καὶ ὁμιλῶν τῷ Θεῷ ἐν τῇ σιγῇ τῆς ἐρήμου.
Τῷ δὲ ἔτει χιλιοστῷ ἐνακοσιοστῷ ἑξηκοστῷ δευτέρῳ ἐκάλεσεν αὐτὸν ὁ ἅγιος Πάπας Κύριλλος ὁ Ἕκτος ἐκ τῆς μονώσεως αὐτοῦ καὶ ἐπέθηκεν αὐτῷ τὰς χεῖρας, χειροτονήσας αὐτὸν ἐπίσκοπον τῆς χριστιανικῆς παιδείας καὶ πρύτανιν τῆς θεολογικῆς σχολῆς, καὶ ἐκάλεσεν αὐτὸν Σενοῦδα κατὰ τὸ ὄνομα τοῦ μεγάλου ἀρχιμανδρίτου τῶν Κοπτῶν. Ὡς δὲ ποιμὴν διδάσκαλος ἐξέχεεν ἑαυτὸν ὑπὲρ τῶν νέων, καὶ ἐπληθύνθη σφόδρα ὁ ἀριθμὸς τῶν μαθητῶν ὑπὸ τὴν ἐπιμέλειαν αὐτοῦ.
Μετὰ δὲ τὴν κοίμησιν τοῦ Πάπα Κυρίλλου τοῦ Ἕκτου, ἔπεσεν ἐπ’ αὐτὸν ὁ κλῆρος τοῦ ἀποστολικοῦ θρόνου τοῦ ἁγίου Μάρκου, καὶ τῇ τεσσαρεσκαιδεκάτῃ τοῦ Νοεμβρίου μηνὸς τῷ ἔτει χιλιοστῷ ἐνακοσιοστῷ ἑβδομηκοστῷ πρώτῳ ἐνεθρονίσθη ἑκατοστὸς δέκατος ἕβδομος Πάπας Ἀλεξανδρείας. Ὑπὲρ δὲ τεσσαράκοντα ἔτη ἐποίμανε τὸ ποίμνιον τοῦ Χριστοῦ καρδίᾳ πατρός. Ἐδίδασκε τὸν λαὸν ἑβδομάδα μετὰ ἑβδομάδα, συνάγων χιλιάδας ἀκούειν τὸν λόγον τοῦ Θεοῦ· συνέθηκε πλείονα ἢ ἑκατὸν βιβλία περὶ τῆς διδασκαλίας καὶ τῆς πνευματικῆς ζωῆς τῆς Ἐκκλησίας, ὧν πολλὰ μετηνέχθησαν εἰς τὰς γλώσσας τῶν ἐθνῶν· ἐχειροτόνησε δεκάδας ἐπισκόπων καὶ ἑκατοντάδας πρεσβυτέρων, καὶ ἐφύτευσεν ἐκκλησίας καὶ μονὰς ἀνὰ πᾶσαν τὴν γῆν, ἵνα μὴ ὦσιν οἱ διεσπαρμένοι πιστοὶ Κόπται ἄνευ ποιμένων.
Ὁ δὲ ποιμὴν ὁ καλὸς οὐ φεύγει ἐν ἡμέρᾳ θλίψεως. Ἐν καιρῷ γὰρ θλίψεως κατεκλείσθη ὁ Πάπας καὶ ἐτηρήθη ἐν μονώσει ἐν τῇ μονῇ, φέρων τὸν πειρασμὸν ἐν ὑπομονῇ καὶ παρατιθεὶς ἑαυτὸν τῷ Θεῷ· καὶ μετὰ τὰ ἔτη τῆς δοκιμασίας αὐτοῦ ἀπεκατεστάθη εἰς τὸν θρόνον αὐτοῦ καὶ εἰς τὸν λαὸν αὐτοῦ, ὃς ὑπεδέξατο αὐτὸν μετὰ χαρᾶς μεγάλης. Ἕως δὲ τῶν ἐσχάτων αὐτοῦ ἡμερῶν ἐκοπία, καίπερ καμφθεὶς ὑπὸ νόσου καὶ γήρους, ἀεὶ πατὴρ φιλόστοργος τῶν τέκνων αὐτοῦ.
Ἐκοιμήθη ἐν Κυρίῳ τῇ ἑπτακαιδεκάτῃ τοῦ Μαρτίου μηνὸς τῷ ἔτει δισχιλιοστῷ δωδεκάτῳ, ἥτις ἐστὶν ἡ ὀγδόη τοῦ Βαραμχὰτ μηνός, ποιμάνας τὴν Ἐκκλησίαν τῆς Ἀλεξανδρείας τεσσαράκοντα που ἔτη καὶ τέσσαρας μῆνας. Καὶ ἔκλαυσε πλῆθος πολὺ τὸν πατέρα αὐτῶν, καὶ κατὰ τὴν ἰδίαν αὐτοῦ ἐπιθυμίαν ἐτέθη τὸ σῶμα αὐτοῦ ἐν τῇ Μονῇ τοῦ Ἁγίου Βισόι ἐν τῷ Βαδὶ ἂλ-Νατροῦν, πλησίον τῶν λειψάνων τῶν πατέρων τῆς ἐρήμου οὓς ἠγάπησεν.
Αἱ προσευχαὶ αὐτοῦ καὶ ἡ εὐλογία αὐτοῦ εἴησαν μεθ’ ἡμῶν. Ἀμήν.