TSK · مزامير 116:3

رَسَنهای موت مرا احاطه کرده، و سیلابهای شرارت مرا ترسانیده بود.

هنگامی که خاموش می‌بودم، استخوانهایم پوسیده می‌شد از نعرهای که تمامی روز میزدم.

مرا در هاویهٔ اسفل گذاشته‌ای، در ظلمت در ژرفیها.

و گفت‌: «در تنگی‌ خود خداوند را خواندم‌ و مرا مستجاب‌ فرمود. از شكم‌ هاویه‌ تضرّع‌ نمودم‌ و آواز مرا شنیدی‌.

پس به مجاهده افتاده، به سعی بلیغتر دعا کرد، چنانکه عرق او مثل قطرات خون بود که بر زمین می‌ریخت.