TSK · Dzieje Apostolskie 17:4

Porzućcie to, nierozważni, a będziecie żyli; chodźcie prosto po drodze roztropności.

Daj mi znać, o ty, którego umiłowała moja dusza; gdzie pasiesz? Gdzie w południe dajesz odpoczywać twej trzodzie? Czemuż mam się błąkać z zakrytą twarzą przy stadach twych towarzyszy?

Nuże, Cyonie, co mieszkasz przy córze Babelu uchodź!

Więc Żydzi mówili między sobą: Dokąd on ma zamiar pójść, że my go nie znajdziemy? Czy zamierza wyruszyć do diaspory Greków i uczyć Greków?

Zatem wszyscy wierzący byli blisko siebie oraz mieli wszystko wspólne.

Zaś przez ręce apostołów dokonywały się w ludzie liczne znaki i cuda; wszyscy też żyli jednomyślnie w portyku Salomona.

Ale Żydzi zachęcili poważne, religijne kobiety oraz pierwszych obywateli miasta i wzbudzili prześladowanie Pawła, i Barnabasza; więc wyrzucili ich ze swych granic.

Lecz rzesze miasta zostały podzielone; więc z jednej strony ludzie byli z Żydami, a z drugiej, z apostołami.

Więc wysłaliśmy Judasa oraz Sylasa, by i oni oznajmili to pośród słowa.

Zaś Paweł wziął sobie Sylasa i wyszedł, przekazany przez braci łasce Boga.

Dlatego wielu z nich uwierzyło, także z porządnych greckich niewiast oraz niemało mężczyzn.

Ale niektórzy mężowie, przystali z nim oraz uwierzyli; wśród nich Dionizos Areopagita, niewiasta imieniem Damaris i inni z nimi.

A działo się to przez dwa lata; tak, że wszyscy, co zamieszkiwali Azję Żydzi i Grecy usłyszeli słowo Pana Jezusa.

Zatem jedni byli przekonywani tym, co było mówione, zaś inni nie byli przekonani.

I nie jak się spodziewaliśmy, ale z woli Boga najpierw oddali siebie Panu, potem i nam.