TSK · Ijobowa 15:29

W jego namiocie jasność się ściemnia, a jego pochodnia nad nim gaśnie.

Gnębi się w pełni swego dostatku oraz spada na niego cała moc strapienia.

Choćby nagromadzał srebra jak prochu oraz nabył sobie szat jak błota,

Powiem też mojej duszy: Duszo, masz wiele dobra, złożonego na mnogie lata; wypoczywaj, zjedz, wypij, baw się.

Był pewien bogaty człowiek, który wkładał na siebie purpurę i bisior, co dzień wspaniale się zabawiając.

Hejże, teraz zamożni; zapłaczecie nad udrękami, które się do was zbliżają, wydawajcie okrzyki bólu.