Дуоҳои соатӣ

Муқаддимаи ҳар соат

Ба номи Падар ва Писар ва Рӯҳи Муқаддас

Ягона Худо, Омин.

Худованд, раҳм намо. Худованд, раҳм намо. Худованд, баракат деҳ. Омин.

Шӯҳрат бод ба Падар ва ба Писар ва ба Рӯҳи Муқаддас ҳоло ва ҳамеша ва то асрҳои асрҳо, Омин.

ПАДАРИ МО

Пас шумо ин тавр бояд дуо кунед: Эй Падари мо, ки дар осмон ҳастӣ, Шаъну шараф бод ба номи муқаддаси Ту.

Бигзор подшоҳии Ту барқарор гардад ва хости Ту, ки дар осмон иҷро мешавад, дар замин низ иҷро шавад.

Ба мо ризқу рӯзии имрӯзаамонро деҳ

ва корҳои нодурусти моро бубахш, чи тавре ки мо низ онҳоеро мебахшем, ки бо мо нодуруст рафтор мекунанд.

Моро ба озмоиш дучор накун, балки аз дасти Шахси Бад халос намо.

Дуои Шукргузорӣ

Биёед шукр гӯем Некӣофарини раҳим — Худоро, Падари Худованди мо ва Худои мо ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳро, зеро ки Ӯ моро пӯшонд ва ёрӣ дод, моро ҳифз кард, моро назди Худаш пазируфт, бар мо шафқат намуд ва моро қувват бахшид, ва моро то ин соат овард. Ҳамчунин аз Ӯ бихоҳем, ки моро дар ин рӯзи муқаддас ва тамоми рӯзҳои умрамон дар сулҳи комил нигоҳ дорад. Худованди Қодири мутлақ — Худои мо.

Эй Сарвари Олам — Эй Худои Қодири мутлақ, Эй Падари Худованди мо ва Худои мо ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ, мо Туро шукр мегӯем дар ҳар ҳолат ва барои ҳар ҳолат, ва дар ҳар гуна ҳолат; зеро Ту моро пӯшондӣ, ёрӣ додӣ, нигаҳ доштӣ, назди Худ пазируфтӣ, бар мо раҳм овардӣ, моро дастгирӣ кардӣ, ва то ин соат овардӣ.

Бар ин асос аз некии Ту, эй Дӯстдори башар, илтимосу дархост мекунем: ба мо иноят фармо, то ин рӯзи муқаддас ва тамоми рӯзҳои ҳаёти худро дар сулҳи комил, бо тарси Ту анҷом диҳем. Ҳар ҳасад, ҳар васваса ва ҳар амалҳои шайтон, ва тавтеаи мардумони шарир, ва бархостани душманони пинҳон ва ошкорро аз мо ва аз тамоми мардуми Ту ва аз ин ҷойи муқаддаси Ту дур гардон. Аммо некӣҳо ва манфиатҳоро ба мо рӯзӣ гардон. Зеро Ту ба мо нуфуз додӣ, ки бар мору каждум ва бар тамоми қувваи душман по ниҳем. Ва моро ба озмоиш дарнаёвар, балки аз шарир раҳоӣ бахш.

Ба файз ва меҳрубониҳо ва дӯстдории башар, ки аз они Писари Ягонаи Ту — Худованди мо ва Худои мо ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ аст. Ӯст, ки ба воситаи Ӯ ҷалол ва икром ва иззат ва саҷда сазовори Туянд, бо Ӯ ва бо Рӯҳи Муқаддаси ҳаётбахш, ки баробари Туст, ҳоло ва ҳамеша ва то асрҳои асрҳо, Омин.

Забур 50

Ба ман раҳм кун, эй Худо, мувофиқи раҳмати бузурги Ту; ва мувофиқи фаровонии меҳрубонии Ту гуноҳи маро маҳв намо. Маро аз гуноҳам басо бишӯй ва аз ҷиноям покам гардон, зеро ки ман аз гуноҳи худ огоҳам ва гуноҳам ҳамеша пеши ман аст. Ба Ту, танҳо ба Ту гуноҳ кардам, ва он чиро ки дар назари Ту бад аст, содир намудам, то ки Ту дар суханонат одил бароӣ ва вақте доварӣ кунӣ, ғолиб бошӣ. Инак, ман дар гуноҳ ҳомила шудам, ва модарам дар хатоҳо маро зоид. Ба зудӣ, Ту ҳаққро дӯст доштӣ; ба ман асрори ҳикмати Худро ошкор кардӣ. Маро бо иссоп бипош, то пок шавам; маро бишӯй, то аз барф сафедтар гардам. Ба ман шодмонӣ ва хурсандӣ бишунавон, то ки устухонҳои майдашуда шод гарданд. Рӯи Худро аз гуноҳонам пинҳон дор ва ҳамаи ҷиноҳонамро маҳв намо. Эй Худо, дар ман диле пок биофарин; ва рӯҳи ростро дар дарунам нав гардон. Маро аз ҳузури Худат наандоз ва Рӯҳи Муқаддаси Худро аз ман магир. Шодмонии наҷоти Худро ба ман бозгардон, ва бо рӯҳи омирона маро дастгирӣ намо; пас, роҳҳои Туро ба гунаҳкорон меомӯзонам ва мунофиқон ба сӯи Ту бармегарданд. Маро аз хунрезӣ бираҳон, эй Худо, Худои наҷоти ман; ва забони ман адолати Туро ба шодӣ месарояд. Эй Худованд, лабонамро бигушой, ва даҳони ман ҳамди Туро хабар медиҳад. Зеро ки агар қурбонро дӯст медоштӣ, ман медодам; лекин ба сӯзониданҳо хушнуд намешавӣ. Қурбонии писандидаи Худо рӯҳи шикаста аст; дили шикаста ва фурӯтанро Худо рад намекунад. Бо некӣ ба Сион неъмат деҳ, эй Худованд, ва деворҳои Ерусалимро бино фармо. Онгоҳ қурбониҳои одилонаро, қурбонӣ ва сӯзониданҳоро меписандӣ; ва он гоҳ бар қурбонгоҳҳои Ту гӯсолаҳо меоваранд. Ҳалилуё.

Оғози дуо

Ситойиши ғуруби муборак — онро ба Масеҳ, Подшоҳи ман ва Худои ман пешкаш мекунам, ва умед дорам, ки гуноҳонамро биёмурзад

Забур 116

Ситойед Худовандро, эй ҳамаи халқҳо, ва ҳама мардумон Ӯро муборак хонед. Зеро ки раҳмати Ӯ бар мо устувор шудааст, ва ҳаққи Худованд то абад мемонад. Ҳалилуё.

Забур 117

Шукр гӯед ба Худованд, зеро ки Ӯ некӯст, ва раҳмати Ӯ то абад аст. Бигӯяд хонадони Исроил, ки Ӯ некӯст ва раҳмати Ӯ то абад аст. Бигӯяд хонадони Ҳорун, ки Ӯ некӯст ва раҳмати Ӯ то абад аст. Бигӯянд тарсандагони Худованд, ки Ӯ некӯст ва раҳмати Ӯ то абад аст.

Дар тангии худ ба Худованд нидо кардам, Ӯ ҷавоб дод ва маро ба фарохӣ берун овард. Худованд ёвари ман аст, наметарсам; инсон бар ман чӣ карда метавонад? Худованд ёвари ман аст, ва ман ба душманонам назар мекунам. Такя кардан бар Худованд беҳтар аст аз такя бар одамон; умед бастан ба Худованд беҳтар аст аз умед бастан бар сарварон. Ҳамаи халқҳо маро иҳота карданд, вале ба номи Худованд ман онҳоро шикаст додам. Маро иҳота карданд ва тангафкан карданд; вале ба номи Худованд онҳоро фурӯ нишондам. Мисли занбӯрон маро иҳота карданд; чун оташ дар хору хас аланга заданд; вале ба номи Худованд онҳоро шикаст додам. Шумо маро тела додед, то биафтам, вале Худованд маро дастгирӣ намуд. Қуввату суруди ман Худованд аст, ва Ӯ ба ман наҷот гардид. Овози шодмонию наҷот дар хаймаҳои одилон: «Дасти ростини Худованд корнамоӣ кард; дасти ростини Худованд маро боло бардошт; дасти ростини Худованд корнамоӣ кард». Ман дигар намемирям, балки зинда хоҳам монд ва амалҳои Худовандро нақл хоҳам кард. Худованд маро сахт таълим дод, вале ба марг насупурд.

Бароям дарҳои одилонаро боз кунед, то ки дар он дохил шуда, ба Худованд шукр гӯям. Ин аст дари Худованд; одилон аз он дохил мешаванд. Ба Ту шукр мегӯям, эй Худованд, зеро ки ба ман ҷавоб додӣ ва ба ман наҷот гардидаӣ. Сангест, ки биноён рад карданд, ӯ сари кунҷи бино гардид. Ин аз ҷониби Худованд рӯй дод ва дар чашмони мо аҷиб аст.

Ин аст рӯзе, ки Худованд офаридааст; биёед, дар он шодмонӣ ва хуррамӣ кунем. Эй Худованд, наҷот деҳ! Эй Худованд, роҳи моро осон гардон! Муборак бод он ки ба номи Худованд меояд! Мо шуморо аз хонаи Худованд баракат медиҳем. Худованд Худост ва бар мо нур тулӯъ кард. Иди идона созед, то ба шохҳои қурбонгоҳ бирасад. Ту Худои ман ҳастӣ, ман ба Ту шукр мегӯям; Худои ман ҳастӣ, Торо боло медорам. Ба Ту шукр мегӯям, эй Худованд, зеро ки ба ман ҷавоб додӣ ва ба ман наҷот гардидӣ. Шукр гӯед ба Худованд, зеро ки Ӯ некӯст, ва раҳмати Ӯ то абад аст. Ҳалилуё

Забур 119

Ба сӯи Ту, эй Худованд, дар андӯҳам нидо кардам, ва Ту маро посух додӣ. Эй Худованд, ҷонамро аз лабҳои золим ва аз забони фиребкор наҷот деҳ. Забони фиребкор аз ту чӣ дода шавад ва чӣ афзуда шавад? Тиру камони тези паҳлавонон бо ангиштҳои тафсони биёбон. Вой бар ман, ки ғурбатам дароз гардид, ва дар хаймаҳои Қидор сокин шудам. Ҷонам муддати дароз дар ғурбат буд; бо бадбинон ба сулҳ соҳиб будам; вале вақте ки ман сухан мегуфтам, онҳо ба ноҳақ бар зидди ман меҷангиданд. Ҳалилуё.

Забур 120

Чашмонамро ба кӯҳҳо баланд кардам: ёрии ман аз куҷо меояд? Ёрии ман аз назди Худованд аст, ки осмон ва заминро офаридааст. Ӯ пои туро ба лағзиш намедиҳад; нигоҳбони ту хоб намекунад. Инак, нигоҳбони Исроил на мехусбад ва на хоб мекунад. Худованд нигоҳбони туст; Худованд сояи дасти рости туст. Рӯзона офтоб туро намесӯзонад ва шабона моҳ. Худованд туро аз ҳар бадӣ нигаҳ медорад; Ӯ ҷони туро нигаҳ медорад. Худованд даромадану баромадани туро аз ҳоло ва то абад нигаҳ дорад. Ҳалилуё.

Забур 121

Хушнуд шудам аз онҳое, ки ба ман гуфтанд: «Ба хонаи Худованд равем». Пойҳои мо дар ҳавлиҳои Ерусалим истод. Ерусалим, ки бино шудааст чун шаҳрест, ки ба ҳам пайваста аст. Зеро ки он ҷо қабилаҳо, қабилаҳои Худованд, ба шаҳодати Исроил мераванд, то ба номи Худованд шукр гӯянд. Он ҷо курсӣҳои доварӣ, курсӣҳои хонадони Довуд гузошта шудаанд.

Сулҳро барои Ерусалим бихоҳед ва фаровониро барои дӯстдорони ту. Бигзор сулҳ дар қалъаат ва фаровонӣ дар бурҷҳои мустаҳками ту бошад. Ба хотири бародарон ва ёронам ман барои ту сулҳро мехоҳам, ва ба хотири хонаи Худованди Худои мо, барои ту некӣ талаб кардам. Ҳалилуё.

Забур 122

Ба сӯят назар бардоштам, эй Он ки дар осмон сокинӣ. Чунон ки чашмони ғуломон ба дасти соҳибони худ менигаранд, ва чун чашмони каниз ба дасти хонумаш, ҳамон тавр чашмони мо ба сӯи Худованди Худои мо нигаристаанд, то бар мо раҳм намояд. Ба мо раҳм кун, эй Худованд, ба мо раҳм кун, зеро ки мо хеле пур аз таҳқир гаштаем; ва ҷонамон бисёр аз масхараи фаровонмандон ва аз таҳқири мутакаббирон пур шудааст. Ҳалилуё.

Забур 123

Агар Худованд бо мо намебуд, — бигӯяд Исроил, — агар Худованд бо мо намебуд, вақте ки одамон бар зидди мо бархостанд, моро зинда ба зинда фурӯ мебурданд, чунон ки ғазабашон бар мо аланга зад. Он гоҳ об моро ғарқ мекард ва рӯҳамон аз сели шадид мегузашт; бале, рӯҳамон аз обҳои беинтиҳо мегузашт. Муборак аст Худованд, ки моро тӯъмаи дандони онҳо насохт. Ҷони мо чун паррандае аз доми шикорчиён раҳо шуд; дом канда шуд ва мо раҳоӣ ёфтем. Ёрии мо дар номи Худованд аст, ки осмон ва заминро офаридааст. Ҳалилуё.

Забур 124

Онҳое ки ба Худованд таваккал доранд, монанди кӯҳи Сионанд, ки наҷунбад то абад; сокини Ерусалим. Кӯҳҳо гирдогирди ӯянд, ва Худованд аз ҳоло ва то абад гирдогирди қавми Худ аст. Худованд асои шариронро бар қисмати одилон намемонад, то ки одилон дастонро ба сӯи бадӣ дароз накунанд.

Эй Худованд, ба накӯкорон ва ба ростдилон некӣ намо. Вале онҳое ки ба каҷравиҳо меравад, Худованд онҳоро бо коргузорони бадӣ бардорад. Ва сулҳ бар Исроил бод. Ҳалилуё.

Забур 125

Вақте ки Худованд асорати Сионро баргардонд, мо шод гардидем. Он гоҳ даҳони мо аз хурсандӣ пур шуд ва забонамон аз нидои шодӣ. Он гоҳ дар миёни халқҳо гуфтанд: «Худованд барои онҳо корҳои бузург кардааст». Худованд барои мо корҳои бузург кард, ва мо шодмон шудем. Эй Худованд, асорати моро баргардон чун ҷӯйборҳои ҷануб. Онҳое ки бо ашкҳо мекоранд, бо шодӣ дарав хоҳанд кард. Онҳо мерафтанд ва мегиристанд, тухми худро мебурданд; ва бо шодӣ бармегарданд, гарбаҳояшонро бардошта. Ҳалилуё.

Забур 126

Агар Худованд хонаро насозад, ранҷи бинокорон беҳуда аст; ва агар Худованд шаҳрро нигаҳ надорад, бедории посбон беҳуда аст. Беҳуда аст барои шумо барвақт хестан; бархезед пас аз нишастани дер, эй хӯрандагони нони изтироб, зеро ки Ӯ маҳбубони Худро хоб медиҳад.

Фарзандон мерос аз ҷониби Худованданд, подоши меваи батн. Чунон ки тирҳо дар дасти паҳлавонанд, ҳамон тавр писарони ҷавонӣ. Хушбахт аст марде, ки чанбараш аз онҳо пур аст; он гоҳ шарманда намешаванд, вақте ки дар дарвозаҳо бо душманонашон гап мезананд. Ҳалилуё.

Забур 127

Хуш ба ҳоли ҳамаи онҳое ки аз Худованд метарсанд ва дар роҳҳои Ӯ роҳ мераванд. Аз меваи заҳмати худ мехӯрӣ; хушбахт мешавӣ ва ба ту некӣ хоҳад шуд. Зани ту чун токи ҳосилдеҳ дар паҳлӯҳои хонаи туст; фарзандони ту чун навниҳолҳои зайтун гирди мизат. Инак, ҳамин тавр баракат меёбад он марде, ки аз Худованд метарсад. Худованд туро аз Сион баракат диҳад; ва нектии Ерусалимро тамоми рӯзҳои умрат бибинӣ, ва писарони писарони худро низ бибинӣ; ва сулҳ бар Исроил бод. Ҳалилуё.

Забур 128

Бисёр бор аз айёми ҷавонии ман маро озор доданд, — бигӯяд Исроил, — бисёр бор аз айёми ҷавонии ман бар зидди ман ҷангиданд, вале бар ман ғолиб наомаданд. Бар пушти ман гунаҳкорон шудгор кашиданд ва ҷӯякҳои тӯлонӣ кашиданд. Худованд одил аст; Ӯ гардани шариронро мебурад. Бигузор ҳамаи касоне ки Сионро бад мебинанд, шарманда шуда, ба ақиб баргарданд. Бигузор чун алафи бомҳо шаванд, ки пеш аз бурида шудан хушк мешавад; ки на дараванда дасти худро аз он пур мекунад ва на ғумчахез доманашро. Ва гузарандагон намегӯянд: «Баракати Худованд бар шумо бод; мо шуморо ба номи Худованд баракат медиҳем». Ҳалилуё.

(Инҷили Луқо 4: 38-41) Ва чун аз куништ баромад, ба хонаи Шимъун даромад. Хусураи Шимъунро таби сахт дошт; аз барои ӯ аз Ӯ илтимос карданд. Ӯ бар болояш истода, табро сарзаниш кард, ва он таб рафт; ва вай фавран бархоста, онҳоро хизмат кард. Вақте ки офтоб ғуруб кард, ҳама касоне ки беморон бо ҳар гуна бемориҳо доштанд, онҳоро назди Ӯ меоварданд; Ӯ бошад, ба ҳар яке дастон мегузошт ва онҳоро шифо медод. Ва шайтонҳо аз бисёриҳо баромада, фарёд мезаданд ва мегуфтанд: «Ту Масеҳ, Писари Худо ҳастӣ!» Вале Ӯ онҳоро сарзаниш мекард ва иҷозаи сухан гуфтан намедод, зеро ки онҳо медонистанд, ки Ӯ Масеҳ аст. (ва ҷалол ба Худо ҳамеша)

Қироат аз Инҷили Муқаддас мувофиқи Луқо (4:38–41)

¶ Исо аз ибодатхона баромада, ба хонаи Шимъӯн рафт. Хушдомани Шимъӯн ба табларзаи сахте гирифтор буд ва аз Исо хоҳиш карданд, ки ба ин зан ёрӣ диҳад.

Исо болои сари ӯ хам шуда, табларзаро манъ кард ва он тамоман нест шуд. Зан дарҳол бархеста, ба меҳмоннавозӣ машғул шуд.

¶ Вақти ғуруби офтоб ҳамаи онҳоеро, ки ба касалиҳои гуногун гирифтор буданд, ба назди Исо меоварданд. Ӯ дасти худро болои сари ҳар яке аз онҳо мегузошту шифояшон медод.

Ҳамчунон девҳо «Ту писари Худо ҳастӣ!» гуфта, фарёдзанон аз бисёр касон берун мебаромаданд, чунки онҳо медонистанд, ки Ӯ Таъиншудаи Худо аст. Аммо Ӯ ба онҳо иҷозати гап заданро намедод.

Tenoo oasht emmok o piekhristos nem pekyot en aghathos nem pi epnevma ethowab je akee ak soati emmon nai nan

Мо Туро, эй Масеҳ, бо Падари Некутабат ва Рӯҳи Муқаддас саҷда мекунем, зеро ки Омадӣ ва моро наҷот додӣ.

1. Агар одил ба душворӣ наҷот ёбад, пас ман, гунаҳкор, дар куҷо падид оям? Бори гарон ва гармии рӯзро бинобар заъфи башарии хеш таҳаммул накардам. Аммо, эй Худои меҳрубон, маро бо коргарони соати ёздаҳум ҳисоб кун. Зеро ки, инак, дар бадӣ зода шудам ва модарам дар гуноҳон маро ба дунё овард. Бинобар ин, ҷуръат намекунам, ки чашмонамро ба осмон болоям; балки бар фаровонии раҳмату инсондӯстии Ту такя карда, нидо мекунам: «Эй Худо, маро, гунаҳкорро, биёмӯрз ва бар ман раҳм намо.»

Doxa Patri ke Eioa ke Agio Pnevmati

Ҷалол бод ба Падар, ва Писар, ва Рӯҳи Муқаддас.

2. Шитоб фармо, эй Наҷотдиҳанда, ки оғӯши падариро бар ман бикушоӣ, зеро ки умри худро дар лаззатҳо ва шаҳватҳо талаф додам ва рӯз аз баробари ман гузашт ва нопадид гашт. Пас, ҳоло бар сарвату беинтиҳои раҳмати Ту такя мекунам. Пас, дили фармонбардоре, ки ба раҳмати Ту ниёзманд аст, тарк масоз. Зеро ки ба сӯи Ту нолиш мекунам, эй Худованд, бо тавозӯъ: «Эй Падар, ман бар осмон ва бар Ту гуноҳ кардам ва дигар сазовор нестам, ки Писари Ту номида шавам; маро чун яке аз муздурони Худ гардон.»

Ke nin ke a ee ke ees toos e onas toan e oa noan ameen.

Ҳоло ва ҳамеша ва то абадҳои абадҳо, Омин.

3. Ҳар гуна бадиро бо ҳушёрӣ ва ҷаҳду ҷидд анҷом додам, ва ҳар гуна гуноҳро бо шавқ ва ҷиддият содир кардам, ва барои ҳар гуна азобу доварӣ сазоворам. Пас, роҳҳои тавбаро бароям омода соз, эй Хонум, эй Бокира; зеро ба назди ту паноҳ меоварам ва ба воситаи ту шафоат меҷӯям, ва туро ба ёрӣ мехонам, то мабодо шарманда шавам. Ва вақте ки ҷони ман аз баданам берун шавад, ба назди ман биё ва макри душманонро нобуд соз ва дарҳои Дӯзахро бибанд, то онҳо ҷони маро фурӯ набаранд, эй арӯси беайби Домоди ҳақиқӣ.

Сипас ибодаткунанда дуо мекунад:

Худованд, моро бишнав ва бар мо раҳм намо ва гуноҳонамонро биёмӯрз. Омин.

(«Худованд, раҳм намо») 41 бор

Бахшоиш

Шукр ба Ту, эй Подшоҳи раҳмдил, ки ба мо иноят фармудӣ, то ин рӯзро ба сулҳ бигзаронем, ва моро то бегоҳ бо шукр овардӣ, ва моро сазовор гардонодӣ, ки нури шомро бибинем. Эй Худо, ин тамҷиди моро, ки акнун шуд, бипазир; ва моро аз найрангҳои муқобил раҳоӣ деҳ ва соири домҳои ӯро, ки барои мо гузоштааст, ботил гардон. Ба мо дар ин шаби оянда саломатӣ бидеҳ, бидуни дард ва ташвиш ва ранҷ ва хаёл; то онро низ ба сулҳ ва иффат бигзаронем, ва ҳамеша ва дар ҳар ҷо барои тасбеҳ ва дуо бархезем, то дар ҳама чиз Номи муқаддаси Туро тамҷид кунем, бо Падари ғайридарак ва бебоғоз ва Рӯҳи Муқаддаси ҳаётбахш — ки баробари Туст — ҳоло ва ҳамеша ва то асрҳои асрҳо. Омин.

Илтиҷо, ки дар охири ҳар соат хонда мешавад

Бар мо раҳм намо, эй Худо, пас раҳм намо. Ту, ки дар ҳар вақт ва ҳар соат, дар осмон ва бар замин, мавриди саҷда ва тамҷид ҳастӣ — Масеҳ Худои некӯкори мо, ҳалимултабъ, бисёрраҳм, пуртаҳаннун; Ки одилонро дӯст медорад ва бар гунаҳкорон раҳм мекунад — ки ман аввалини онҳоям; Ки намехоҳад марги гунаҳкорро, балки мехоҳад, ки ӯ бозгардад ва зиндагӣ ёбад; Ки ҳамаеро барои наҷот даъват мекунад, ба хотири ваъдаи неъматҳои мунтазир.

Эй Худованд, дар ин соат ва дар ҳар соат дуъоҳои моро бипазир. Ҳаёти моро осон гардон, ва моро ба иҷрои васоят роҳнамоӣ намо. Рӯҳҳои моро муқаддас гардон. Танҳои моро пок соз. Андешаҳои моро рост гардон. Ниятҳои моро пок гардон. Бемориҳои моро шифо бахш ва гуноҳони моро биёмурз. Ва моро аз ҳар ҳузни бад ва дарди дил наҷот деҳ. Моро бо фариштагони муқаддаси Худ иҳота намо, то бо урдуи онҳо маҳфуз ва роҳнамо бошем, то ба ваҳдати имон ва шинохти ҷалоли Ту — ғайримаҳсус ва бепоён, бирасем; зеро Ту муборакӣ то абад. Омин.

Эй Худо, моро сазовор гардон, то бо шукр гӯем: Эй Падари мо, ки дар осмонӣ...