Дуоҳои соатӣ

Муқаддимаи ҳар соат

Ба номи Падар ва Писар ва Рӯҳи Муқаддас

Ягона Худо, Омин.

Худованд, раҳм намо. Худованд, раҳм намо. Худованд, баракат деҳ. Омин.

Шӯҳрат бод ба Падар ва ба Писар ва ба Рӯҳи Муқаддас ҳоло ва ҳамеша ва то асрҳои асрҳо, Омин.

ПАДАРИ МО

Пас шумо ин тавр бояд дуо кунед: Эй Падари мо, ки дар осмон ҳастӣ, Шаъну шараф бод ба номи муқаддаси Ту.

Бигзор подшоҳии Ту барқарор гардад ва хости Ту, ки дар осмон иҷро мешавад, дар замин низ иҷро шавад.

Ба мо ризқу рӯзии имрӯзаамонро деҳ

ва корҳои нодурусти моро бубахш, чи тавре ки мо низ онҳоеро мебахшем, ки бо мо нодуруст рафтор мекунанд.

Моро ба озмоиш дучор накун, балки аз дасти Шахси Бад халос намо.

Дуои Шукргузорӣ

Биёед шукр гӯем Некӣофарини раҳим — Худоро, Падари Худованди мо ва Худои мо ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳро, зеро ки Ӯ моро пӯшонд ва ёрӣ дод, моро ҳифз кард, моро назди Худаш пазируфт, бар мо шафқат намуд ва моро қувват бахшид, ва моро то ин соат овард. Ҳамчунин аз Ӯ бихоҳем, ки моро дар ин рӯзи муқаддас ва тамоми рӯзҳои умрамон дар сулҳи комил нигоҳ дорад. Худованди Қодири мутлақ — Худои мо.

Эй Сарвари Олам — Эй Худои Қодири мутлақ, Эй Падари Худованди мо ва Худои мо ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ, мо Туро шукр мегӯем дар ҳар ҳолат ва барои ҳар ҳолат, ва дар ҳар гуна ҳолат; зеро Ту моро пӯшондӣ, ёрӣ додӣ, нигаҳ доштӣ, назди Худ пазируфтӣ, бар мо раҳм овардӣ, моро дастгирӣ кардӣ, ва то ин соат овардӣ.

Бар ин асос аз некии Ту, эй Дӯстдори башар, илтимосу дархост мекунем: ба мо иноят фармо, то ин рӯзи муқаддас ва тамоми рӯзҳои ҳаёти худро дар сулҳи комил, бо тарси Ту анҷом диҳем. Ҳар ҳасад, ҳар васваса ва ҳар амалҳои шайтон, ва тавтеаи мардумони шарир, ва бархостани душманони пинҳон ва ошкорро аз мо ва аз тамоми мардуми Ту ва аз ин ҷойи муқаддаси Ту дур гардон. Аммо некӣҳо ва манфиатҳоро ба мо рӯзӣ гардон. Зеро Ту ба мо нуфуз додӣ, ки бар мору каждум ва бар тамоми қувваи душман по ниҳем. Ва моро ба озмоиш дарнаёвар, балки аз шарир раҳоӣ бахш.

Ба файз ва меҳрубониҳо ва дӯстдории башар, ки аз они Писари Ягонаи Ту — Худованди мо ва Худои мо ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ аст. Ӯст, ки ба воситаи Ӯ ҷалол ва икром ва иззат ва саҷда сазовори Туянд, бо Ӯ ва бо Рӯҳи Муқаддаси ҳаётбахш, ки баробари Туст, ҳоло ва ҳамеша ва то асрҳои асрҳо, Омин.

Забур 50

Ба ман раҳм кун, эй Худо, мувофиқи раҳмати бузурги Ту; ва мувофиқи фаровонии меҳрубонии Ту гуноҳи маро маҳв намо. Маро аз гуноҳам басо бишӯй ва аз ҷиноям покам гардон, зеро ки ман аз гуноҳи худ огоҳам ва гуноҳам ҳамеша пеши ман аст. Ба Ту, танҳо ба Ту гуноҳ кардам, ва он чиро ки дар назари Ту бад аст, содир намудам, то ки Ту дар суханонат одил бароӣ ва вақте доварӣ кунӣ, ғолиб бошӣ. Инак, ман дар гуноҳ ҳомила шудам, ва модарам дар хатоҳо маро зоид. Ба зудӣ, Ту ҳаққро дӯст доштӣ; ба ман асрори ҳикмати Худро ошкор кардӣ. Маро бо иссоп бипош, то пок шавам; маро бишӯй, то аз барф сафедтар гардам. Ба ман шодмонӣ ва хурсандӣ бишунавон, то ки устухонҳои майдашуда шод гарданд. Рӯи Худро аз гуноҳонам пинҳон дор ва ҳамаи ҷиноҳонамро маҳв намо. Эй Худо, дар ман диле пок биофарин; ва рӯҳи ростро дар дарунам нав гардон. Маро аз ҳузури Худат наандоз ва Рӯҳи Муқаддаси Худро аз ман магир. Шодмонии наҷоти Худро ба ман бозгардон, ва бо рӯҳи омирона маро дастгирӣ намо; пас, роҳҳои Туро ба гунаҳкорон меомӯзонам ва мунофиқон ба сӯи Ту бармегарданд. Маро аз хунрезӣ бираҳон, эй Худо, Худои наҷоти ман; ва забони ман адолати Туро ба шодӣ месарояд. Эй Худованд, лабонамро бигушой, ва даҳони ман ҳамди Туро хабар медиҳад. Зеро ки агар қурбонро дӯст медоштӣ, ман медодам; лекин ба сӯзониданҳо хушнуд намешавӣ. Қурбонии писандидаи Худо рӯҳи шикаста аст; дили шикаста ва фурӯтанро Худо рад намекунад. Бо некӣ ба Сион неъмат деҳ, эй Худованд, ва деворҳои Ерусалимро бино фармо. Онгоҳ қурбониҳои одилонаро, қурбонӣ ва сӯзониданҳоро меписандӣ; ва он гоҳ бар қурбонгоҳҳои Ту гӯсолаҳо меоваранд. Ҳалилуё.

Оғози дуо

Ситойиши хоб аз ин рӯзи муборак — онро ба Масеҳ, Подшоҳи ман ва Худои ман пешкаш мекунам, ва умед дорам, ки гуноҳонамро биёмурзад.

Забур 129

Аз умқҳо ба сӯи Ту нидо кардам, эй Худованд. Эй Худованд, овози маро бишнав; бигузор гӯшҳои Ту ба овози илтиҷои ман аҳамият диҳанд. Агар Ту, эй Худованд, гуноҳҳоро нигоҳ дорӣ, эй Худованд, кист, ки битавонад биистад? Зеро ки назди Туст омурзиш. Ба хотири номи Ту ман интизор шудам, эй Худованд; ҷонам барои шариати Ту интизор шуд. Ҷонам интизори Худованд аст, аз посбонии саҳар то шаб; аз посбонии саҳар бигузор Исроил интизори Худованд бошад. Зеро ки раҳмат аз назди Худованд аст; бузург аст наҷоти Ӯ, ва Ӯ Исроилро аз ҳамаи гуноҳонаш фидия медиҳад. Ҳалилуё.

Забур 130

Эй Худованд, дили ман боло нарафтааст, ва чашмонам баланд нашудааст; ман ба бузургиҳо ва ба аҷоибе, ки аз ман болотаранд, намерафтам. Агар ман худро фурӯтан насохта бошам ва ҷонамро ором накарда бошам, чун кӯдаки ширкашида дар оғӯши модараш, ҳамин тавр оромиши ҷонам аст. Пас, бигузор Исроил аз ҳоло ва то абад бар Худованд таваккал кунад. Ҳалилуё.

Забур 131

Ёд кун, эй Худованд, Довуд ва тамоми заҳмати ӯро, ки чӣ гуна ба Худованд қасам хӯрд ва барои Худои Яъқуб назр кард: «Ман ба манзили хонаи худ дарнамешавам, бар бистари худ барнахоҳам рафт, ба чашмонам хоб намедиҳам ва ба пилкҳоям нахоб, ва ба шиканҷаам роҳат намедиҳам, то ҷойеро барои Худованд, масканеро барои Худои Яъқуб биёбам». Инак, мо дар Эфрос бохабар шудем ва онро дар майдони ҷангал ёфтем. Биёед ба масканҳои Ӯ дароем ва дар ҷое ки поҳои Ӯ истодаанд, саҷда кунем.

Бархез, эй Худованд, ба оромгоҳи Худ, Ту ва ковчаги муқаддаси Ту. Коҳинони Ту бо адолат пӯшида шаванд, ва солиҳони Ту шодмон бошанд. Барои Довуд, бандаи Худ, рӯятро аз Масеҳи Худ нагардон. Худованд ба Довуд ба ҳақ қасам хӯрд ва он ро намегардонад: «Аз меваи шиками ту касе бар тахти ту хоҳад нишаст. Агар писарони ту аҳди Маро ва шаҳодатҳоеро, ки ба онҳо меомӯзам, ҳифз кунанд, пас писаронашон низ то абад бар тахти ту хоҳанд нишаст». Зеро ки Худованд Сионро баргузид; Ӯ онро маскан барои Худ ихтиёр кард: «Ин аст ҷои оромии Ман то абад; дар ин ҷо сокин мешавам, зеро ки онро хостаам. Таомашро баракат дода, фаровон мекунам; мискинонашро бо нон сер мекунам; коҳинонашро бо наҷот мепӯшонам ва солиҳонаш бо шодӣ шод мешаванд. Дар он ҷо барои Довуд шохе хоҳам бардошт; барои Масеҳи Худ чароғе омода кардаам. Душманонашро бо шармандагӣ мепӯшонам, вале бар ӯ тақдиси Ман хоҳад шукуфид». Ҳалилуё.

Забур 132

Инак, чӣ некӯ ва чӣ гуворо аст, ки бародарон бо ҳам сокин шаванд! Чунон чун равғани хушбӯй бар сар, ки бар риши Ҳорун фурӯ меояд, ва то домани куртаи ӯ мерезад; ва монанди шабнами Ҳермон, ки бар кӯҳи Сион фурӯ меояд. Зеро ки он ҷо Худованд баракат ва ҳаётро то абад амр додааст. Ҳалилуё.

Забур 133

Биёед, Худовандро баракат диҳед, эй бандагони Худованд, ки дар хонаи Худованд меистед, дар ҳавлиҳои Худои мо. Дар шабҳо дастонатонро ба муқаддас биёфрозед ва Худовандро баракат диҳед. Худованд, ки осмон ва заминро офарид, аз Сион шуморо баракат диҳад. Ҳалилуё.

Забур 136

Дар канори дарёҳои Бобил он ҷо нишастем ва, вақте ки Сионро ба ёд овардем, гиря кардем. Бар бедонҳои он миён чангҳои худро овехтем, зеро ки он ҷо асиркунандагони мо аз мо суханони ҳамдро талаб карданд; ва онҳое ки моро он ҷо бурда буданд, мегуфтанд: «Барои мо аз сурудҳои Сион суруд бихонед».

Чӣ гуна мо суруди Худовандро дар замини бегона бисароем? Агар туро фаромӯш кунам, эй Ерусалим, дасти рости ман фаромӯшкор шавад. Забонам ба комам бипайвандад, агар туро ёд накунам, агар Ерусалимро болотар аз авҷи шодмонии худ нагузорам.

Ёд кун, эй Худованд, фарзандони Эдомро дар рӯзи Ерусалим, ки мегуфтанд: «Вайрон кунед, вайрон кунед, то пояаш!» Эй духтари бадбахти Бобил, хушбахт он ки ба ту подош диҳад, чунон ки ту ба мо кардӣ. Хушбахт он ки кӯдакони туро гирифта, бар санг ба сахтӣ бизанад. Ҳалилуё.

Забур 137

Бо тамоми дилам ба Ту шукр мегӯям, эй Худованд, зеро ки ҳамаи суханони даҳони маро шунидаӣ. Дар пеши фариштагон бароят суруд мехонам ва дар назди ҳайкали муқаддаси Ту саҷда мекунам; ва ба хотири раҳмат ва ҳаққи Ту ба номи Ту шукр мегӯям, зеро ки номи муқаддаси Худро бар ҳама бузург гардондаӣ. Рӯзе ки Туро хондам, зуд ба ман ҷавоб додӣ; бо қувват ба ҷони ман қувват ато кардӣ.

Бигузор ҳамаи подшоҳони замин ба Ту шукр гӯянд, эй Худованд, зеро ки суханони даҳони Туро шунидаанд; ва бигузор дар роҳҳои Худованд бихонанд, зеро ки ҷалоли Худованд бузург аст. Зеро ки Худованд баланд аст ва фурӯтанонро мебинад, ва мавҷудотро аз дур мешиносад. Агар дар миёни сахтӣ роҳ равам, Ту маро зинда медорӣ; бар хашми душманонам дасти Худро дароз кардӣ, ва дасти рости Ту маро наҷот дод. Худованд кори маро ба анҷом мерасонад; эй Худованд, раҳмати Ту то абад аст; корҳои дастонатро тарк масоз. Ҳалилуё.

Забур 140

Эй Худованд, ба сӯи Ту нидо кардам — маро бишнав. Ба овози илтиҷои ман гӯш деҳ, ҳар гоҳ ки ба сӯи Ту нидо мекунам. Бигузор дуои ман чун бухур дар назди Ту барафрӯзад, ва бардоштани дасти ман чун қурбонии шомгоҳӣ бошад. Эй Худованд, барои даҳони ман посбон бигузор, ва барои лабонам дарвози устувор. Дили маро ба сухани бад моил насоз, то ки бо мардумони фоили шарр дар гуноҳон баҳона ҷӯё нашавам, ва бо баргузидагонашон мувофиқат накунам. Бигузор одил маро бо раҳмат тарбия кунад ва сарзаниш намояд; аммо равғани гунаҳкор сари маро мағанадонад, зеро ки дуои ман низ барои хушнудист. Сарваронашон назди санг фурӯ афтоданд; суханони маро хоҳанд шунид, зеро ки ширинанд. Чун равғани замин бар замин пора-пора шуданд; устухонҳояшон назди ҷаҳаннам пароканда гардиданд. Зеро ки чашмони мо бар Туянд, эй Худованд; бар Ту таваккал кардам — ҷони маро макуш. Маро аз доме, ки барои ман гузоштанд, ва аз қапандҳои фоилони бад нигаҳ дор. Гунаҳкорон дар шабакаи худ биафтанд, ва ман танҳо мемонам, то ки бадӣ гузарад. Ҳалилуё

Забур 141

Бо овози худ ба сӯи Худованд нидо кардам, бо овози худ ба сӯи Худованд илтиҷо намудам. Дар пеши Ӯ зории худро мерезам; дар назди Ӯ андуҳамро баён мекунам. Вақте ки рӯҳам дар дохилам суст шуд, Ту роҳи маро донистӣ. Дар роҳе ки ман меравам, барои ман дом пинҳон карданд. Ба тарафи рост назар андохтам ва дидам — касе набуд, ки маро бишиносад. Паноҳгоҳ аз ман нопадид шуд, ва нест касе ки дар бораи ҷони ман бипурсад. Пас, ба сӯи Ту нидо кардам, эй Худованд, гуфтам: Ту паноҳи ман ҳастӣ ва қисмати ман дар замини зиндагон. Ба илтиҷои ман гӯш деҳ, зеро ки ман хеле фурӯтан шудаам. Маро аз таъқибкунандагонам наҷот деҳ, зеро ки онҳо аз ман қавитаранд. Ҷони маро аз зиндон берун биёр, то ки номи Туро шукр гӯям; одилон маро интизоранд, то ки ба ман подош диҳӣ. Ҳалилуё.

Забур 145

Эй ҷони ман, Худовандро ситой. Худовандро дар ҳаётам месароям ва то ҳастам ба Худои худ нағма месароям. Бар сарварон ва бар фарзандони одам, ки дар онҳо наҷот нест, такя макунед. Рӯҳи онҳо мебарояд ва онон ба хок бармегарданд; дар ҳамон рӯз ҳамаи андешаҳои онҳо нест мешаванд.

Хушо ҳоли касе, ки Худои Яъқуб ёвари ӯст ва умедаш бар Худованди Худои ӯст, ки осмон ва замин ва дарё ва ҳар чиро ки дар онҳо аст, офаридааст; ки адолатро то даман давом медиҳад, ҳукм барои мазлумон мекунад, ба гуруснагон нон медиҳад. Худованд бастагонро ҳал мекунад; Худованд афтидагонро бармеафрозад; Худованд чашмони кӯрононро мекушояд; Худованд одилонро дӯст медорад; Худованд ғарибонро нигаҳ медорад, ятиму бевазанро дастгирӣ мекунад, ва роҳи шариронро несту нобуд месозад. Худованд то абад подшоҳӣ мекунад; Худои ту, эй Сион, аз насл ба насл. Ҳалилуё.

Забур 146

Ситойед Худовандро, зеро ки мадҳия хуб аст, ва барои Худои мо суруд гуфтан хушоянд аст. Худованд Ерусалимро месозад, парешоншудагони Исроилро ҷамъ меорад. Ӯ шикаста дилҳоро шифо медиҳад ва ҳамаи захмҳояшонро мебандад. Шумори ситорагонро мешуморад ва ба ҳар яки онҳо ном медиҳад. Бузург аст Худованд ва бузург қуввати Ӯст, ва фаҳмишаш бериёст. Худованд фурӯтанонро бармеафрозад ва шариронро то замин хор месозад.

Ба шукргузорӣ барои Худованд оғоз кунед; ба Худои мо бо қитора суруд хонед. Ӯ ки осмонро бо абр мепӯшонад, барои замин борон омода месозад, бар кӯҳҳо алаф мерўёнад, ва сабзиро барои хидмати одамон; ба ҳайвонот таом медиҳад ва ба ҷӯҷаҳои зоғон, ки Ӯро мехонанд. Ӯ ба қуввати асп маъқул намешавад ва ба поёни мард хушнуд нест; балки Худованд аз тарсандагонаш ва аз онҳое ки ба раҳмати Ӯ умед мебанданд, хушнуд аст. Ҳалилуё.

Забур 147

Эй Ерусалим, Худовандро сутуд; эй Сион, Худои худро сутуд. Зеро ки Ӯ қулфҳои дарҳои туро мустаҳкам кард ва писарони туро дар ту баракат дод. Ӯ ҳудудҳои туро дар сулҳ қарор дод ва туро аз равғани гандум сер кард. Каломи Худро ба замин мефиристад; фармони Ӯ бисёр ба шитоб меравад. Барфро чун пашм медиҳад; туманро чун хокистар мепошад; яхбораро чун пораҳо меандозад; кӣ метавонад пеши сардиаш истад? Калом мефиристад ва онҳоро об мекунад; бод мевазад ва обҳо ҷорӣ мегарданд. Каломи Худро ба Яъқуб, қонунҳо ва аҳкомашро ба Исроил хабар медиҳад. Бо ҳеҷ як аз халқҳо чунин накард, ва аҳкомашро бар онҳо равшан насохт. Ҳалилуё.

(Инҷили Луқо 2: 25-32) Ва инак, марде дар Ерусалим буд, ки номи ӯ Шимъун буд; ин мард одилу парҳезгор буд ва тасаллоии Исроилро интизор буд, ва Рӯҳи Муқаддас бар ӯ буд. Ва аз рӯҳи Муқаддас ба ӯ ваҳй шуда буд, ки пеш аз он ки Масеҳи Худовандро бубинад, маргро нахоҳад дид. Ӯ бо илҳоми Рӯҳ ба Ҳайкал даромад; ва чун волидайни Ӯ Кӯдаки Исоиро дароварданд, то ки барои Ӯ мувофиқи қонун амал кунанд, Шимъун Ӯро ба оғӯш гирифт ва Худоро баракат дода гуфт: «Ҳоло, эй Сардор, бандаи Худро мувофиқи каломи Худ ба сулҳ раҳо фармо, зеро ки чашмони ман наҷоти Туро диданд, ки онро дар пеши ҳамаи мардумон омода кардаӣ: нуре барои равшан кардани халқҳо, ва ҷалол барои қавми Ту — Исроил». (ва ҷалол ба Худо ҳамеша)

Қироат аз Инҷили Муқаддас мувофиқи Луқо (2:25–32)

¶ Дар Ерусалим Шимъӯн ном марде зиндагӣ мекард, ки худотарсу накӯкор буд. Вай вақти тасаллӣ ёфтани халқи Исроилро интизор буд. Рӯҳи Муқаддас бо Шимъӯн буд

ва аз он Рӯҳ бар ӯ маълум шуд, ки то Шимъӯн Таъиншудаи Худованд, яъне Масеҳро набинад, намемирад.

Он Рӯҳ ба Шимъӯн илҳом бахшид ва ӯ ба Хонаи Худо рафт. Худи ҳамон рӯз падару модари Исо ҳам кӯдакро барои иҷро намудани маросими шариат ба он ҷо оварданд.

¶ Шимъӯн кӯдакро ба оғӯш гирифт ва Худоро ҳамду сано хонда гуфт:

«Ҳоло, эй Худованд, бандаатро аз рӯи ваъдаи худ бо сулҳу саломатӣ ҷавоб деҳ,

зеро чашмонам наҷотеро диданд, ки аз тарафи Ту меояд.

Ту онро дар ҳузури ҳамаи халқҳо муҳайё сохтӣ.

Вай нурест, ки барои ғайрияҳудиён роҳи Туро равшан мекунад ва ба халқи Исроилат шӯҳрат меорад».

Сегонаи муқаддас (Трисагион)

Муқаддас аст Худо, муқаддас аст Қавӣ, муқаддас аст Бемурд — ки аз Духтари Бокира таваллуд шуд, бар мо раҳм намо. Муқаддас аст Худо, муқаддас аст Қавӣ, муқаддас аст Бемурд — ки барои мо салиб шуд, бар мо раҳм намо. Муқаддас аст Худо, муқаддас аст Қавӣ, муқаддас аст Бемурд — ки аз мурдагон эҳё гардид ва ба осмонҳо боло рафт, бар мо раҳм намо. Шӯҳрат бод ба Падар ва Писар ва Рӯҳи Муқаддас, ҳоло ва ҳамеша ва то асрҳои асрҳо. Омин. Эй Сегонаи Муқаддас, бар мо раҳм намо. Эй Сегонаи Муқаддас, бар мо раҳм намо. Эй Сегонаи Муқаддас, бар мо раҳм намо.

Эй Худованд, гуноҳони моро биёмурз. Эй Худованд, гуноҳҳои моро бибахш. Эй Худованд, лағзишҳои моро биомурз. Эй Худованд, беморони мардуми Худро боздид намо, ва ба хотири Номи муқаддаси Худ шифо бахш. Падарон ва бародарони мо, ки рахт бастаанд — эй Худованд, ҷонҳои онҳоро роҳат бахш. Эй Он ки бенуқсонӣ, эй Худованд, бар мо раҳм намо. Эй Он ки бенуқсонӣ, эй Худованд, ба мо ёрӣ деҳ ва дуъоҳои моро ба назди Худ бипазир. Зеро ки бар Ту аст ҷалол ва иззат ва муқаддасияти сегона. Эй Худованд, раҳм намо. Эй Худованд, раҳм намо. Эй Худованд, баракат деҳ. Омин.

Ва моро сазовор гардон, то бо шукр гӯем: Эй Падари мо, ки дар осмонӣ....

Салом бар ту

Салом бар ту. Илтимос мекунем, эй Қадиссаи пурҷалол — Духтари Бокира ҳамеша, Модари Худо — Модари Масеҳ, дуоҳои моро бар назди Писари маҳбубат бардор, то гуноҳони моро биёмурзад.

Салом бар он ки барои мо Нури Ҳақиқӣ — Масеҳ Худои моро зоид. Эй Духтари Бокираи муқаддас, аз барои мо назди Худованд дархост намо, то бо ҷонҳои мо раҳм кунад ва гуноҳони моро биёмурзад.

Эй Духтари Бокира Марям — Модари Худо, эй шафоатгари содиқи нажоди башар, барои мо назди Масеҳе, ки Ӯро таваллуд кардӣ, шафоат намо, то бар мо бахшиши гуноҳонро ато фармояд.

Салом бар ту, эй Духтари Бокира — Маликаи ҳақиқӣ; салом бар ифтихори ҷинси мо; Ту барои мо Иммануилро зоидӣ. Илтимос мекунем: моро ёд ор, эй шафоатгари амин, назди Худованди мо Исои Масеҳ, то гуноҳони моро биёмурзад.

Оғози Қонуни Имон

Мо Туро бузург медонем, эй Модари Нури Ҳақиқӣ, ва Туро тамҷид мекунем, эй Духтари Бокираи муқаддас — Модари Худо, зеро барои мо Наҷотдиҳандаи ҷаҳонро таваллуд кардӣ; Ӯ омад ва ҷонҳои моро халос намуд.

Шӯҳрат бод ба Ту, эй Сардор ва Подшоҳи мо — Масеҳ, фахри расулон, тоҷи шаҳидон, шодии одилон, устувории калисоҳо, омурзиши гуноҳон.

Мо Сегонаи Муқаддасро башорат медиҳем — Улӯҳияти ягона. Мо ба Ӯ саҷда мекунем ва Ӯро тамҷид месозем. Худованд, раҳм намо. Худованд, раҳм намо. Худованд, баракат деҳ. Омин.

Қонуни муқаддаси имони урфӣ (Урфуздоксии)

Ба ҳақиқат ба як Худо имон меоварем — Худои Падар, Қодири мутлақ, Офарандаи осмон ва замин, тамоми намоён ва ғайринамоён.

Ба як Худованд — Исои Масеҳ, Писари Ягонаи Худо имон меоварем, ки аз Падар пеш аз ҳамаи асрҳо таваллуд шудааст; Нур аз Нур; Худои Ҳақиқӣ аз Худои Ҳақиқӣ; таваллудшуда, на офаридашуда; аз як ҷавҳар бо Падар; ки ба воситаи Ӯ ҳар чиз рӯй дод. Ӯст, ки барои мо инсонҳо ва барои наҷоти мо аз осмон нозил шуд, ва аз Рӯҳи Муқаддас ва аз Марями Духтари Бокира ҷисм пазируфт ва одам шуд; ва барои мо дар замони Понтий Пилот салиб шуд; ва ранҷ дид ва дафн гардид; ва дар рӯзи сеюм мувофиқи Навиштаҳо аз мурдагон эҳё шуд; ва ба осмонҳо боло рафт; ва бар дасти рости Падари Худ нишаст; ва боз дар ҷалоли Худ меояд, то зиндагон ва мурдагонро доварӣ кунад; ва барои Малакути Ӯ анҷом нест.

Бале, ба Рӯҳи Муқаддас — Худованд ва Ҳаётбахш — имон меоварем, ки аз Падар бармеояд; Ӯро бо Падар ва Писар саҷда мекунем ва тамҷид месозем; ки ба воситаи анбиё сухан гуфт.

Ва ба як Калисои ягонаи муқаддаси усқуфӣ (ҷомеъ) ва расулӣ имон дорем.

Ва ба як таъмид барои омурзиши гуноҳон эътироф мекунем.

Ва бархостани мурдагон ва ҳаёти асри ояндаро мунтазирем. Омин.

Κύριε ἐλέησον Кириэ элейсон (Эй Худованд, раҳм намо) 41 бор

Муқаддас, муқаддас, муқаддас

Муқаддас, муқаддас, муқаддас — Худованди Саваоф. Осмон ва замин аз ҷалол ва иззати Ту пур аст. Бар мо раҳм намо, эй Худои Падар — Қодири мутлақ. Эй Сегонаи Муқаддас, бар мо раҳм намо. Эй Худованд — Худои лашкарҳо, бо мо бош, зеро дар мусибатҳо ва тангиҳои мо ҷуз Ту мададгоре надорем.

Эй Худо, бадии моро, ки бо иродаи худ содир кардем ва он чиро ки бидуни иродаи худ анҷом додем, он чиро ки бо донистан кардем ва он чиро ки бидуни донистан содир намудем — пинҳон ва ошкор, ҳаллу мавф намо ва биёмурз. Эй Худованд, онҳоро барои мо биёмурз, ба хотири Номи Муқаддаси Ту, ки бар мо хонда шудааст. Мувофиқи раҳмати Ту, эй Худованд, на мувофиқи гуноҳони мо.

Ва моро сазовор гардон, то бо шукр гӯем: Эй Падари мо, ки дар осмонӣ..

Бахшоиш

Эй Худованд, ҳар чиро ки дар ин рӯз ба муқобили Ту гуноҳ кардем — хоҳ ба амал, хоҳ ба сухан, хоҳ ба андеша, ё бо ҳамаи ҳиссиёт — барои Номи Муқаддаси Худ бибахш ва биёмурз, чун Некидил ва Дӯстдори башар. Ва ба мо, эй Худо, шаберо осоишта ато фармо, ва ин хобро аз ҳар ташвиш пок гардон. Ва бар мо Фариштаи сулҳро бифирист, то моро аз ҳар бадӣ ва аз ҳар зарб ва аз ҳар озмоиши душман нигаҳ дорад. Ба файз ва раҳм ва дӯстдории башар, ки аз они Писари Ягонаи Ту — Худованди мо ва Худои мо ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ аст. Ӯст, ки ба воситаи Ӯ ҷалол ва икром ва иззат бо Ту ва бо Рӯҳи Муқаддаси ҳаётбахш — ки баробари Туст — сазовор аст, ҳоло ва ҳамеша ва то асрҳои асрҳо. Омин.

Илтиҷо, ки дар охири ҳар соат хонда мешавад

Бар мо раҳм намо, эй Худо, пас раҳм намо. Ту, ки дар ҳар вақт ва ҳар соат, дар осмон ва бар замин, мавриди саҷда ва тамҷид ҳастӣ — Масеҳ Худои некӯкори мо, ҳалимултабъ, бисёрраҳм, пуртаҳаннун; Ки одилонро дӯст медорад ва бар гунаҳкорон раҳм мекунад — ки ман аввалини онҳоям; Ки намехоҳад марги гунаҳкорро, балки мехоҳад, ки ӯ бозгардад ва зиндагӣ ёбад; Ки ҳамаеро барои наҷот даъват мекунад, ба хотири ваъдаи неъматҳои мунтазир.

Эй Худованд, дар ин соат ва дар ҳар соат дуъоҳои моро бипазир. Ҳаёти моро осон гардон, ва моро ба иҷрои васоят роҳнамоӣ намо. Рӯҳҳои моро муқаддас гардон. Танҳои моро пок соз. Андешаҳои моро рост гардон. Ниятҳои моро пок гардон. Бемориҳои моро шифо бахш ва гуноҳони моро биёмурз. Ва моро аз ҳар ҳузни бад ва дарди дил наҷот деҳ. Моро бо фариштагони муқаддаси Худ иҳота намо, то бо урдуи онҳо маҳфуз ва роҳнамо бошем, то ба ваҳдати имон ва шинохти ҷалоли Ту — ғайримаҳсус ва бепоён, бирасем; зеро Ту муборакӣ то абад. Омин.

Эй Худо, моро сазовор гардон, то бо шукр гӯем: Эй Падари мо, ки дар осмонӣ...