Story
वरच्या इजिप्तमधील असियूत प्रांताच्या अबनूब जिल्ह्यातील सलाम नावाच्या गावात, इ.स. १९२३ साली तिसऱ्या ऑगस्ट रोजी नझीर गायेद रुफाईल नावाचा एक बालक जन्मला; देवाने त्याला त्याच्या आईच्या उदरापासूनच आपल्या पवित्र मंडळीच्या सेवेसाठी वेगळे केले होते. तो भक्तिभावात वाढला, आणि लहानपणापासूनच ख्रिस्ताची प्रीती त्याच्या हृदयात धगधगत होती, इतकी की लहान मुलगा असतानाच त्याने रविवारच्या शाळेच्या चळवळीत विश्वासूपणे श्रम केले, आपल्या लोकांच्या मुलांना तारणाचा मार्ग शिकवीत राहिला.\n\nआपले शिक्षण पूर्ण केल्यावर त्याला विद्यापीठातून इतिहासाची पदवी मिळाली, तरीही या युगातील गोष्टी देवासाठी तहानलेल्या आत्म्याला तृप्त करू शकल्या नाहीत.
त्याने कॉप्टिक ऑर्थोडॉक्स धर्मशास्त्रीय सेमिनरीत प्रवेश घेतला, तिच्या शिक्षकांमध्ये गणला गेला, आणि पवित्र शास्त्राच्या ज्ञानात वाढला. परंतु, ज्याप्रमाणे त्याच्या आधी थोर पित्यांना ओढले होते, त्याप्रमाणे रानाच्या हाकेने त्याला आकर्षित केले.\n\nइ.स. १९५४ साली अठराव्या जुलै रोजी त्याने जग सोडले आणि वादी अल-नात्रून वाळवंटातील देइर अल-सुर्यान म्हणून ओळखल्या जाणाऱ्या पवित्र कुमारिकेच्या मठात प्रवेश केला; देवदूतीय वस्त्र धारण करून त्याला अंतोनियोस अल-सुर्यानी हे नाव मिळाले.
तेथे त्याने स्वतःला पूर्णपणे प्रार्थना, उपवास व श्रम यांना समर्पित केले, आणि मठाच्या प्राचीन ग्रंथालयाची जबाबदारी त्याच्यावर सोपवण्यात आली, जिथे त्याने त्याच्या मौल्यवान हस्तलिखितांची व्यवस्था लावली. मग, अधिक खोल शांततेची आस लागल्याने, तो मठापासून दूर स्वतःच्या हातांनी कोरलेल्या एका गुहेत निवृत्त झाला, आणि सुमारे सहा वर्षे तेथे एकांतवासी म्हणून राहिला — अखंड प्रार्थना व मननात, वासनांशी झुंजत आणि वाळवंटाच्या स्तब्धतेत देवाशी संभाषण करीत.\n\nइ.स.
१९६२ साली संत पोप किरिलोस सहावे यांनी त्याला त्याच्या एकांतातून बोलावले आणि त्याच्यावर हात ठेवले, ख्रिस्ती शिक्षणासाठी बिशप व धर्मशास्त्रीय सेमिनरीचे अधिष्ठाता म्हणून त्याला अभिषिक्त केले, आणि कॉप्टांच्या थोर महाधिपती शेनूदा यांच्या नावावरून त्याला शेनूदा हे नाव दिले. एक शिक्षक मेंढपाळ म्हणून त्याने तरुणांसाठी स्वतःला ओतून दिले, आणि त्याच्या काळजीखाली विद्यार्थ्यांची संख्या मोठ्या प्रमाणात वाढली.\n\nपोप किरिलोस सहावे यांच्या निधनानंतर, संत मार्क याच्या प्रेषितीय सिंहासनाची चिठ्ठी त्याच्यावर पडली, आणि इ.स. १९७१ साली चौदाव्या नोव्हेंबर रोजी अलेक्झांड्रियाचा एकशे सतरावा पोप म्हणून त्याला सिंहासनावर बसवण्यात आले.
चाळीस वर्षांहून अधिक काळ त्याने पित्याच्या हृदयाने ख्रिस्ताच्या कळपाची काळजी घेतली. आठवड्यागणिक तो लोकांना शिकवीत असे, हजारो लोकांना देवाचे वचन ऐकण्यासाठी एकत्र करीत असे; मंडळीच्या सिद्धांत व आध्यात्मिक जीवनावर त्याने शंभराहून अधिक पुस्तके रचली, ज्यांपैकी अनेक राष्ट्रांच्या भाषांत अनुवादित झाली; त्याने अनेक बिशप व शेकडो याजक अभिषिक्त केले, आणि पृथ्वीच्या कानाकोपऱ्यांत मंडळ्या व मठ स्थापन केले, यासाठी की परदेशात विखुरलेले कॉप्टिक विश्वासणारे मेंढपाळांशिवाय राहू नयेत.\n\nचांगला मेंढपाळ संकटाच्या दिवशी पळून जात नाही. एका संकटाच्या काळात पोपला कैद करून मठात एकांतात ठेवण्यात आले;
त्याने ती परीक्षा धीराने सहन केली आणि स्वतःला देवाच्या स्वाधीन केले; आणि त्याच्या परीक्षेच्या वर्षांनंतर त्याला त्याच्या सिंहासनावर व त्याच्या लोकांकडे परत आणण्यात आले, ज्यांनी त्याचे मोठ्या आनंदाने स्वागत केले. आपल्या अखेरच्या दिवसांपर्यंत, आजारपण व वृद्धत्वाने वाकलेला असूनही, तो आपल्या मुलांसाठी सदैव प्रेमळ पिता म्हणून श्रम करीत राहिला.\n\nइ.स. २०१२ साली सतराव्या मार्च रोजी, म्हणजे बरमहात महिन्याच्या आठव्या दिवशी, अलेक्झांड्रियाच्या मंडळीची सुमारे चाळीस वर्षे व चार महिने काळजी घेतल्यानंतर, तो प्रभूमध्ये निद्रिस्त झाला.
एका अफाट जनसमुदायाने आपल्या पित्यासाठी शोक केला, आणि त्याच्याच इच्छेनुसार त्याचे शरीर वादी अल-नात्रून येथील संत बिशोय याच्या मठात, ज्या वाळवंटातील पित्यांवर त्याने प्रेम केले होते त्यांच्या अवशेषांजवळ, विसाव्याला ठेवण्यात आले.\n\nत्याच्या प्रार्थना व आशीर्वाद आमच्याबरोबर असोत. आमेन.