TSK · مَرقُس 12:9

« و اگر با این‌ همه‌ از من‌ متنبه‌ نشده‌، به‌ خلاف‌ من‌ رفتار كنید،

آسمان‌ و زمین‌ را امروز بر شما شاهد می‌آورم‌ كه‌ از آن‌ زمینی‌ كه‌ برای‌ تصرّف‌ آن‌ از اُرْدُنّ بسوی‌ آن‌ عبور می‌كنید، البته‌ هلاك‌ خواهید شد و روزهای‌ خود را در آن‌ طویل‌ نخواهید ساخت‌، بلكه‌ بالكل‌ هلاك‌ خواهید شد.

و چنین‌ واقع‌ خواهد شد كه‌ چنانكه‌ همه‌ چیزهای‌ نیكو كه‌ یهُوَه‌، خدای‌ شما به‌ شما گفته‌ بود برای‌ شما واقع‌ شده‌ است‌، همچنان‌ خداوند همه‌ چیزهای‌ بد را بر شما عارض‌ خواهد گردانید، تا شما را از این‌ زمین‌ نیكو كه‌ یهُوَه‌، خدای‌ شما به‌ شما داده‌ است‌، هلاك‌ سازد.

لهذا الا´ن‌ شما را اعلام‌ می‌نمایم‌ كه‌ من‌ به‌ تاكستان‌ خود چه‌ خواهم‌ كرد. حصارش‌ را برمی‌دارم‌ و چراگاه‌ خواهد شد؛ و دیوارش‌ را منهدم‌ می‌سازم‌ و پایمال‌ خواهد گردید.

تا زمانی‌ كه‌ روح‌ از اعلی‌ عّلیین‌ بر ما ریخته‌ شود و بیابان‌ به‌ بوستان‌ مبدّل‌ گردد و بوستان‌ به‌ جنگل‌ محسوب‌ شود.

ای‌ كوه‌ من‌ كه‌ در صحرا هستی‌ توانگری‌ و تمامی‌ خزاین‌ تو را به‌ تاراج‌ خواهم‌ داد و مكان‌های‌ بلند تو را نیز به‌ سبب‌ گناهی‌ كه‌ در همه‌ حدود خود ورزیده‌ای‌.

یهوه‌ صبایوت‌ می‌گوید: «ای‌ شمشیر به‌ ضدّ شبان‌ من‌ و به‌ ضدّ آن‌ مردی‌ كه‌ همدوش‌ من‌ است‌ برخیز! شبان‌ را بزن‌ و گوسفندان‌ پراكنده‌ خواهند شد و من‌ دست‌ خود را بر كوچكان‌ خواهم‌برگردانید.»

و این سخن را به‌خاطر خود راه مدهید که پدر ما ابراهیم است، زیرا به شما می‌گویم خدا قادر است که از این سنگها فرزندان برای ابراهیم برانگیزاند.

آنگاه می‌رود و هفت روح دیگر بدتر از خود را برداشته، می‌آورد و داخل گشته، ساکن آنجا می‌شوند و انجام آن شخص بدتر از آغازش می‌شود. همچنین به این فرقه شریر خواهد شد.

از این جهت شما را می‌گویم که ملکوت خدا از شما گرفته شده، به امّتی که میوهاش را بیاورند، عطا خواهد شد.

لهذا الحال انبیا و حکماء و کاتبان نزد شما می‌فرستم و بعضی را خواهید کشت و به دار خواهید کشید و بعضی را در کنایس خود تازیانه زده، از شهر به شهر خواهید راند،

و چون نزدیک شده، شهر را نظاره کرد بر آن گریان گشته،

آنگاه پولُس و برنابا دلیر شده، گفتند، واجب بود کلام خدا نخست به شما القا شود. لیکن چون آن را ردّ کردید و خود را ناشایستهٔ حیات جاودانی شمردید، همانا به سوی امّت‌ها توجّه نماییم.

پس چه گوییم؟ امّت‌هایی که در پیعدالت نرفتند، عدالت را حاصل نمودند، یعنی عدالتی که از ایمان است.