TSK · Przypowieści Salomonowych 14:10

A ona będąc w gorzkości serca, modliła się Panu, i wielce płakała.

A ona rzekła: Zdrowi dobrze. A gdy przyszła do męża Bożego na górę, uchwyciła się nóg jego; i przystąpił Giezy, aby ją odepchnął. Ale mąż Boży rzekł: Zaniechaj jej, boć w gorzkości jest dusza jej, a Pan zataił przedemną i nie oznajmił mi.

Albowiem strzały Wszechmocnego tkwią we mnie, których jad wysuszył ducha mego, a strachy Boże walczą przeciwko mnie.

Nie dopuszcza mi odetchnąć, owszem mię nasyca gorzkościami.

Tajemnica Pańska objawiona jest tym, którzy się go boją, a przymierze swoje oznajmuje im.

Duch męża znosi niemoc swoję; ale ducha utrapionego któż zniesie?

I wziąwszy z sobą Piotra, i Jakóba, i Jana, począł się lękać, i bardzo tęsknić;

Nie zostawię was sierotami, przyjdę do was.

A pokój Boży, który przewyższa wszelki rozum, będzie strzegł serc waszych i myśli waszych w Chrystusie Jezusie.

Kto ma uszy, niechaj słucha, co Duch mówi zborom: Temu, co zwycięży, dam jeść z onej manny skrytej i dam mu kamyk biały, a na onym kamyku imię nowe napisane, którego nikt nie zna, tylko ten, który je przyjmuje.