TSK · Dzieje Apostolskie 6:5

Łagodna odpowiedź uśmierza zapalczywość, a przykre słowa wzniecają gniew.

Odpowiednio wypowiedziane słowo jest jak złote jabłko w srebrnych rzeźbach.

Biada wam, uczeni w Piśmie i faryzeusze, obłudnicy, bo obchodzicie morza i lądy, aby pozyskać jednego współwyznawcę, a gdy się nim stanie, czynicie go synem piekła dwa razy takim jak wy sami.

A Szczepan, pełen wiary i mocy, czynił cuda i wielkie znaki wśród ludzi.

Wtedy najwyższy kapłan zapytał: Czy tak się sprawy mają?

Lecz ci, których rozproszyło prześladowanie, jakie wybuchło z powodu Szczepana, dotarli aż do Fenicji, na Cypr i do Antiochii, nie głosząc słowa Bożego nikomu, tylko Żydom.

A w kościele w Antiochii byli pewni prorocy i nauczyciele: Barnaba, Szymon, zwany Nigrem, Lucjusz Cyrenejczyk i Manaen, który wychowywał się z tetrarchą Herodem, i Saul.

A wyszedłszy nazajutrz, Paweł i my, jego towarzysze, dotarliśmy do Cezarei. Weszliśmy do domu Filipa ewangelisty, który był jednym z siedmiu, i zatrzymaliśmy się u niego.

Podobnie masz i tych, którzy trzymają się nauki nikolaitów, czego nienawidzę.