TSK · Przypowieści Salomonowych 17:22

Moja siła wyschła jak skorupa, a mój język przylgnął do podniebienia; położyłeś mnie w prochu śmierci.

Moje dni bowiem nikną jak dym, a moje kości są rozpalone jak ognisko.

Radosne serce rozwesela twarz, ale gdy smutek w sercu, duch jest przygnębiony.

O śmiechu powiedziałem: To szaleństwo, a o radości: Co to daje?

Dzięki któremu też otrzymaliśmy dostęp przez wiarę do tej łaski, w której trwamy i chlubimy się nadzieją chwały Boga.

Bo smutek, który jest według Boga, przynosi pokutę ku zbawieniu, czego nikt nie żałuje; lecz smutek według świata przynosi śmierć.