TSK · Psalmów 90:13

A WIEKUISTY użalił się nad cierpieniem, o którym mówił, że sprowadzi je na Swój lud.

WIEKUISTY osądzi Swój lud, nad Swoimi sługami się użali, gdy zobaczy, że zniknęła ich siła oraz nie mogą nic ani pojmany, ani wolny.

Zaś ma dusza jest wielce zatrwożona; zatem Ty, o PANIE, dopóki jeszcze będziesz zagniewany?

Dokąd, Boże, będzie urągał ciemięzca, dopóki wróg będzie lżył bezustannie Twoje Imię?

Zwróć się, Panie Zastępów; spojrzyj z niebios, zobacz i wspomnij tę winnicę.

I pamiętał Swoje przymierze z nimi, i pożałował w Swojej wielkiej litości.

Czemu, o WIEKUISTY, pozwoliłeś nam zbłądzić z Twoich dróg, a nasze uporczywe serca oddaliłeś od Twej bojaźni? Zwróć się do Twoich sług, do pokoleń Twojego dziedzictwa.

Jakże mam cię wydać Efraimie, zaprzedać Israelu?! Mam cię wydać jak Admę, uczynić jak Ceboim?! Wzdryga się na to Moje serce, a cała Moja litość płonie.

Więc WIEKUISTY się nad tym użalił i WIEKUISTY powiedział: Tego już nie będzie.

Kto wie, może cofnie, może użali się Bóg oraz odwróci się od Swojego płonącego gniewu, abyśmy nie zginęli!