TSK · Przypowieści Salomonowych 1:32

Przeklęty kosz twój, i dzieża twoja.

Owszem, miasto pokarmu podali mi żółć, a w pragnieniu mojem napoili mię octem.

Bo się nachyla ku śmierci dom jej, a do umarłych ścieszki jej.

Ale prostak nie wie, że tam są umarli, a ci, których wezwała, są w głębokościach grobu.

Mądry się boi, i odstępuje od złego; ale głupi dociera, i śmiałym jest.

Miałci Moab pokój od dzieciństwa swego, i usadził się na drożdżach swoich, ani był przelewany z naczynia w naczynie, to jest, w pojmanie nie chodził, dla czego został w nim smak jego, a woń jego nie zmieniła się.

I powiedział im podobieństwo, mówiąc: Niektórego człowieka bogatego pole obfity urodzaj przyniosło.

Kto wierzy w Syna, ma żywot wieczny; ale kto nie wierzy Synowi, nie ogląda żywota, lecz gniew Boży zostaje nad nim.

A jeźli jesteście bez karania, którego wszyscy są uczestnikami, tedy jesteście bękartami, a nie synami.

Żyliście w rozkoszach na ziemi i bujaliście; wytuczyliście serca wasze jako na dzień zabijania ofiar.