TSK · Przypowieści Salomonowych 15:4

Wtedy PAN Bóg powiedział: Oto człowiek stał się jak jeden z nas, znający dobro i zło. Wygnajmy go więc, aby nie wyciągnął swej ręki i nie wziął z drzewa życia, by jeść i żyć na wieki.

Jestem bowiem ubogi i nędzny, a moje serce we mnie jest zranione.

Usta sprawiedliwego są źródłem życia, a usta niegodziwych kryją nieprawość.

Miłe słowa są jak plaster miodu, słodycz dla duszy i lekarstwo dla kości.

Duch człowieka zniesie jego chorobę, ale któż zniesie strapionego ducha?

Ale dla was, którzy się boicie mojego imienia, wzejdzie Słońce sprawiedliwości z uzdrowieniem na swoich skrzydłach; wtedy wyjdziecie i wyrośniecie jak cielęta z zagrody.

Kto ma uszy, niech słucha, co Duch mówi do kościołów: Temu, kto zwycięży, dam jeść z drzewa życia, które jest pośrodku raju Boga.