TSK · مزامير 55:4

و جان من بشدت پریشان است. پس تو ای خداوند، تا به کی؟

دشمنانم به کوبیدگی در استخوانهایم مرا ملامت می‌کنند، چونکه همه روزه مرا می‌گویند، خدای تو کجاست؟

زیرا که جان من از بلایا پر شده است و زندگانیام به قبر نزدیک گردیده.

ریسمانهای موت مرا احاطه کرد و تنگیهای هاویه مرا دریافت، تنگی و غم پیدا کردم.

و پطرس و دو پسر زِبِدی را برداشته، بی‌نهایت غمگین و دردناک شد.

الآن جان من مضطرب است و چه بگویم؟ ای پدر مرا از این ساعت رستگار کن. لکن بجهت همین امر تا این ساعت رسیده‌ام.

و او در ایّام بشریّت خود، چونکه با فریاد شدید و اشکها نزد او که به رهانیدنش از موت قادر بود، تضرّع و دعای بسیار کرد و به‌سبب تقوای خویش مستجاب گردید،