پطرس رسول قدیسthe Apostle

پطرس از نزدیک با نجات‌دهنده همراه شد و اعمال نیرومند او را نظاره کرد. او دید که خداوند دختر یایروس را برخیزانید، و بر کوه مقدس به هنگام تجلّی حاضر بود، و یک بار به کلام مسیح بر روی آب راه رفت تا آنکه ایمانش سست شد و فریاد برآورد: «ای خداوند، مرا نجات ده»، و خداوند دست خود را دراز کرد و او را گرفت (متی ۱۴: ۲۸-۳۱ (Matthew 14:28-31)). و چون بسیاری از شاگردان به عقب بازگشتند، پطرس از جانب آن دوازده تن پاسخ داد: «خداوندا، نزد که برویم؟ کلمات حیات جاودانی نزد توست» (یوحنا ۶: ۶۸ (John 6:68)).

انجیل اعتراف بزرگ او را در قیصریهٔ فیلیپس نگاه می‌دارد، آنگاه که خداوند پرسید: «شما مرا که می‌گویید؟» و پطرس پاسخ داد: «تو مسیح، پسر خدای زنده هستی.» و خداوند او را خجسته خواند و فرمود که جسم و خون این را بر او آشکار نکرده بلکه پدر او که در آسمان است، و کلیدهای ملکوت آسمان را به او وعده داد (متی ۱۶: ۱۳-۲۰ (Matthew 16:13-20)).

غیرت او گاه به ضعف مجروح می‌شد. در شب آلام خداوند، با آنکه نذر کرده بود که با او بمیرد، پطرس سرور خود را سه بار انکار کرد، و چون خروس بانگ زد کلام مسیح را به یاد آورد و بیرون رفته زار زار بگریست (لوقا ۲۲: ۵۴-۶۲ (Luke 22:54-62)). با این حال مسیح او را از خود نراند. پس از قیامت، بر کنار دریای طبریه، خداوند سه بار از او پرسید: «آیا مرا دوست می‌داری؟» و سه بار او را بازگردانید و بار دیگر چرانیدن گوسفندان خود را به او سپرد (یوحنا ۲۱: ۱۵-۱۹ (John 21:15-19)).

پس از صعود خداوند و نزول روح‌القدس در روز پنطیکاست، پطرس با دلیری برخاست و به مسیح مصلوب و قیام‌کرده موعظه کرد، و در آن روز نزدیک به سه هزار نفس به کلیسا افزوده شدند (اعمال ۲: ۱۴-۴۱ (Acts 2:14-41)). کتاب اعمال رسولان نشان می‌دهد که خداوند در خدمت او نشانه‌ها به جا می‌آورد، چنانکه مرد لنگ را نزد دروازهٔ زیبای هیکل شفا داد (اعمال ۳: ۱-۸ (Acts 3:1-8))، تا آنجا که بیماران را به کوچه‌ها می‌آوردند به این امید که سایهٔ پطرس بر یکی از ایشان بیفتد (اعمال ۵: ۱۵ (Acts 5:15)). او کلام را به امّت‌ها نیز بشارت داد و کرنیلیوسِ یوزباشی و اهل خانه‌اش را تعمید داد.

او دو رساله جامعه نوشت، رسالهٔ اول پطرس (1 Peter 1:1) و رسالهٔ دوم پطرس (2 Peter 1:1)، تا مؤمنان را در ایمان و قدوسیت و امید صبور در میان رنج‌ها استوار سازد، و ایشان را پند داد: «تمام اندیشهٔ خود را به وی واگذارید زیرا که او برای شما فکر می‌کند» (۱ پطرس ۵: ۷ (1peter 5:7)). و در رسالهٔ دوم خود ایشان را از معلمان دروغین برحذر داشت و اذهانشان را برانگیخت تا سخنانی را که انبیای مقدس گفته بودند و وصیت خداوند را به یاد آورند (۲ پطرس ۳: ۱-۲ (2 Peter 3:1-2)).

سنکسار قبطی شهادت او را همراه با پولس قدیس در پنجم اَبیب گرامی می‌دارد. در روزگار نیرونِ امپراتور، پطرس در روم گرفتار شد و به مصلوب شدن محکوم گردید. سنتی که در سنکسار نگاه داشته می‌شود می‌گوید که پطرس خواست تا سرنگون مصلوب شود، زیرا خود را شایستهٔ آن نمی‌دانست که به همان شیوهٔ سرور خویش بمیرد. بدین‌سان دور خود را به کمال رسانید و ایمان را نگاه داشت و روح پاک خود را به دست مسیح سپرد، همان که او را دوست داشته و به او اعتراف کرده بود.

دعای او با ما باد. آمین.