TSK · 1. Samuelowa 2:1

Wtedy Mojżesz razem z synami Israela zaśpiewał pieśń WIEKUISTEMU. Powiedzieli w tych słowach: Zaśpiewam WIEKUISTEMU, gdyż wielce się wywyższył; wtrącił w morze rumaka i jego jeźdźca.

Zatem owego dnia, tymi słowami zaśpiewała Debora oraz Barak, syn Abinoama:

Zaś Elkana czynił tak rok rocznie. Zatem ile razy Hanna wchodziła do domu WIEKUISTEGO, Peninna drażniła ją w ten sam sposób, tak, że płakała, i nie jadała.

Zatem wszyscy mężowie Judy, Jeruszalaim’u i Jozafat przed nimi, odciągnęli, by z radością wrócić do Jeruszalaim; bowiem WIEKUISTY ich ucieszył z powodu ich nieprzyjaciół.

Zmiłuj się nade mną BOŻE, popatrz na moją nędzę na skutek mych nieprzyjaciół; Ty, który mnie wyniosłeś z bram śmierci,

Zatem powiedział: Miłuję cię WIEKUISTY, ma potęgo.

WIEKUISTY, w Twojej mocy cieszy się król i wielce się raduje dzięki Twojemu zbawieniu.

Wtedy będę nauczał przestępców Twoich dróg, i grzesznych, aby do Ciebie powrócili.

A ja wiecznie będę wychwalał Pana i śpiewał Bogu Jakóba.

Bo Ty jesteś ozdobą ich siły i Twą łaską wywyższa się nasz róg.

Bo oto Twoi wrogowie, WIEKUISTY, bo oto Twoi wrogowie zginą; wszyscy złoczyńcy będą rozproszeni.

WIEKUISTY moją sławą i pieśnią; On był moim zbawieniem.

Modlitwa Habakuka, proroka, na nutę hymnów.

A Maria powiedziała: Chwali moja dusza Pana;

Ale nie tylko. Lecz także chlubimy się w Bogu poprzez naszego Pana Jezusa Chrystusa, z powodu którego otrzymaliśmy teraz pojednanie.

Cieszcie się zawsze w Panu. Jeszcze raz powiem: Cieszcie się.

Jego miłujecie nie ujrzawszy; względem niego teraz się cieszycie tą niewypowiedzianą oraz otoczoną chwałą radością. Nie widząc ale wierząc;