TSK · 2. Koryntów 1:4

Wyznałem Ci mój grzech i mojej nieprawości nie taiłem; powiedziałem: Wyjawię BOGU me przestępstwa; a Ty odpuściłeś nieprawość mojego grzechu. Sela.

Będę wielbił WIEKUISTEGO każdego czasu; Jego chwała zawsze na moich ustach.

Uczyń mi znak łaski, a zobaczą to moi nieprzyjaciele i się zawstydzą, że Ty, WIEKUISTY, wspomagasz mnie i pocieszasz.

Pocieszajcie, pocieszajcie Mój lud – mówi wasz Bóg.

Tak WIEKUISTY pocieszy Cyon, pocieszy wszystkie jego ruiny – jego pustynię zamieni w rajską ziemię, a jego ogród jakby w ogród Boga; w nim się znajdzie radość i wesele, dziękczynienie i odgłos śpiewu.

Wybuchnijcie i razem zaśpiewajcie ruiny Jeruszalaimu, bo WIEKUISTY pociesza Swój naród, wyzwala Jeruszalaim.

Ja także poproszę Ojca, a da wam innego pocieszyciela, aby był z wami na wieczność,

Zaś pocieszyciel, Duch Święty, którego w moim Imieniu pośle Ojciec, on was wszystkiego nauczy i przypomni wam wszystko, co wam powiedziałem.

Zaś Bóg, który zachęca uniżonych, pocieszył nas przez przyjście Tytusa.

Także coraz liczniejsi z braci w Panu, kiedy się przekonali moimi pętami jeszcze bardziej, bez lęku odważają się mówić słowo.

Dlatego zachęcajcie jedni drugich oraz budujcie jeden drugiego, tak jak też czynicie.

Dlatego przywróćcie do dobrego stanu zwisające ręce i osłabione kolana.