TSK · Jeremijasz 45:3

Jakób rozdarł też swoje szaty, włożył wór na swe biodra oraz opłakiwał swojego syna przez długi czas.

Więc Mojżesz powiedział do WIEKUISTEGO: Czemu uczyniłeś tak źle Twojemu słudze? Czemu nie znalazłem łaski w Twoich oczach i włożyłeś na mnie brzemię całego tego ludu.

Bóg wydał mnie przewrotnym, wtrącił mnie w ręce niegodziwych.

Gdyż nie w śmierci jest pamięć o Tobie; któż Cię wielbi w Krainie Umarłych?

O, gdybym nie był pewny, że w Krainie Życia zobaczę dobroć BOGA...

Ugrzęzłem w bezdennym bagnie i nie ma oparcia; dostałem się na głębię wód i prąd mnie zniósł.

Biada mi, że zamieszkałem w Meszech, że przebywałem w namiotach Kedaru.

Boleje we mnie serce, słabe jest ukojenie dla smutku!

Biada mi, moja matko, że mnie urodziłaś, męża kłótni i męża zwady dla całej tej ziemi! Nie pożyczyłem na lichwę, ani mnie nie pożyczali a jednak wszyscy mi złorzeczą!

Z wysoka zesłał ogień w moje kości oraz je opanował. Zastawił sidła na me nogi oraz mnie odtrącił do tyłu; uczynił mnie pustkowiem oraz na zawsze zbolałą.

Ja jestem tym mężem, co widział nędzę pod biczem Jego zagniewania.

Dzięki temu, mając tą służbę, kiedy zostaliśmy objęci miłosierdziem, nie upadamy na duchu.

A gdy czynimy szlachetnie, nie upadajmy na duchu; gdyż będziemy żąć w swoim czasie, nie będąc wyczerpani.

Porównajcie sobie tego, który wśród grzesznych, cierpliwie zniósł bunt względem siebie, abyście uwalniani, nie utrudzili waszych dusz.