TSK · Psalmów 39:7

Przecież i tak mnie uśmierci; już nie mam nadziei. BG Ale przed Jego obliczem chcę obronić moje postępowanie.

Stałem się jak człowiek, który nie rozumie i w ustach nie ma odpowiedzi.

Moja dusza spragniona jest Twojego zbawienia, ufam Twojemu słowu.

Ufam WIEKUISTEMU, ufa Mu moja dusza i wypatruję Jego słowa.

Oto jeden stoi samotnie, nie mając nikogo nie ma syna, ani brata a jednak nie ma też końca wszelkiej jego pracy, a jego oko nie może nasycić się bogactwem. Ale dla kogo ja pracuję oraz pozbawiam się dobrego? I to jest marność oraz czczy popęd.

Zaś Bóg nadziei, oby wam użyczył całkowitej radości oraz pokoju w wierzeniu, ku waszemu obfitowaniu w nadziei, poprzez moc Ducha Świętego.