TSK · Psalmów 39:8

Ze względu na Twoje Imię, WIEKUISTY, wybacz mą winę, jakkolwiek ona jest wielką.

Rozwierają na mnie swe usta i wołają: Otóż! Otóż! Widzi to nasze oko.

Zostałem stworzony w występku i w grzechu poczęła mnie moja matka.

Wołam do Boga Najwyższego, do Boga, który też o mnie postanawia.

Staliśmy się urągowiskiem u naszych sąsiadów, pośmiewiskiem i szyderstwem naszego otoczenia.

Moja dusza bardziej wypatruje Boga niż oddział warty poranku; tak, niż warta poranku.

Między przedsionkiem a ołtarzem niechaj płaczą kapłani, niech wołają słudzy WIEKUISTEGO: WIEKUISTY! Zmiłuj się nad Twym ludem, nie dawaj na hańbę Twojego dziedzictwa, by nad nimi panowali poganie. Czemu narody mają mówić: Gdzie ich Bóg?

nowu zmiłuje się nad nami i zniesie nasze winy. Tak, wszystkie ich grzechy rzucisz w otchłań morza.

Ty, który chełpisz się w Prawie poprzez przestępstwa Prawa, nie okazujesz Bogu szacunku?