MichałArchanioł

Kościół święty wyznaje, że wielki Michał jest ustanowiony przez Boga nad ludem Jego dziedzictwa, czujnym stróżem postawionym nad narodami wiernych. Daniel prorok bowiem ujrzał go i nazwał „Michałem, jednym z pierwszych książąt", który przyszedł z pomocą w walce niebiańskiej, Daniel 10:13 (Daniel 10:13); i znów jest nazwany „wielkim księciem, który stoi za synami twego ludu", Daniel 12:1 (Daniel 12:1). Tak więc Kościół widzi w nim rychłego obrońcę Kościoła Chrystusowego, pocieszyciela udręczonych i przewodnika dusz odchodzących do miejsca odpoczynku.

Pismo Święte głosi jego wzniosłą służbę od początku. Gdy Jozue, syn Nuna, stanął przed murami Jerycha, Archanioł Michał ukazał mu się jako mąż z dobytym mieczem i umocnił go, mówiąc: „Nie, lecz jako wódz zastępów Pana teraz przyszedłem", Jozuego 5:14 (Joshua 5:14). I Jozue padł twarzą na ziemię i pokłonił się, gdyż miejsce, na którym stał, było święte. Dzięki tej niebiańskiej pomocy potężne miasto Jerycho wpadło w ręce ludu Bożego, a gdy Jozue walczył później, samo słońce zatrzymało się na niebie, aż dokonało się zwycięstwo. Tak więc Kościół wyznaje, że Michał jest dowódcą zastępów Pańskich, rychłym wspomożycielem sprawiedliwych i postrachem demonów.

Także święty apostoł Juda świadczy o jego mocy, zapisując, jak „Michał archanioł, gdy spierając się z diabłem, rozprawiał o ciało Mojżesza, nie śmiał wypowiedzieć przeciwko niemu bluźnierczego oskarżenia, ale powiedział: Niech cię Pan zgromi", Judy 1:9 (Jude 1:9). Z tego Kościół uczy się łagodności wielkiego archanioła, który, choć potężny w sile, przypisuje wszelką moc samemu tylko Panu. A w widzeniu Jana Teologa to Michał i jego aniołowie walczyli ze smokiem i jego aniołami, strącając owego starodawnego węża, którym jest diabeł, aby już więcej nie zwodził narodów, Apokalipsa 12:7 (Revelation 12:7). Dlatego wierni uciekają się pod jego opiekę przeciw każdej zasadzce nieprzyjaciela.

W czasach wierzącego cesarza Konstantyna Wielkiego mieszkańcy Aleksandrii byli jeszcze pogrążeni w ciemności kultu bożków. W tym właśnie dniu mieli zwyczaj czcić martwego bożka, którego posąg i świątynię wzniesiono w dawnych czasach, składając mu ofiary i dary. Lecz pasterz miasta głosił ludowi słowo prawdy, ukazując im głupotę pokłonu przed dziełami rąk ludzkich, które ani się nie poruszają, ani nie rozumują, ani nie zbawiają.

Gdy serca ludu zwróciły się ku Bogu żywemu, święty patriarcha obalił owego bożka i oczyścił jego świątynię, i poświęcił ją jako kościół pod czcigodnym imieniem Archanioła Michała. Nakazał, aby wszystko, co lud niegdyś składał bożkowi, rozdawano teraz ubogim i potrzebującym na chwałę Bożą, i aby w tym dniu obchodzili święto wielkiego niebiańskiego wodza. Tak więc miejsce, które niegdyś było jaskinią błędu, stało się domem modlitwy, a imię niegdyś zbezczeszczone przez demony zostało uświęcone chwałą wodza wojsk niebieskich.

Z tego powodu Kościół Chrystusowy ustanowił dwunasty dzień każdego miesiąca koptyjskiego wieczystym wspomnieniem czcigodnego Archanioła Michała, aby wierni pamiętali o jego nieustannym wstawiennictwie i jego czułej trosce o synów ludzkich. Nade wszystko zaś jego święto obchodzone jest z wielkim przepychem dwunastego Paoni, gdy rzeka Egiptu ma zwyczaj wzbierać dla nawodnienia ziemi, a wierni błagają o jego błogosławieństwo dla pól i żniwa. W jego święta wierni gromadzą się na świętą Liturgię, przygotowują stoły miłosierdzia dla ubogich i błagają o jego opiekę nad swymi duszami i swymi ziemiami.

Schrońmy się zatem pod skrzydła tego wielkiego archanioła, który raduje się z każdego grzesznika, który się nawraca, Łukasza 15:10 (Luke 15:10), i który jest posłany, aby służyć tym, którzy mają odziedziczyć zbawienie, Hebrajczyków 1:14 (Hebrews 1:14). Niech wstawiennictwo wielkiego Archanioła Michała, chorążego Króla chwały, oraz modlitwy, które nieustannie wznosi przed tronem Bożym, będą schronieniem i pomocą dla nas wszystkich. Niech jego wstawiennictwo będzie z nami. Amen.