TSK · Łukasza 4:22

Wykipiało z mojego serca wdzięczne słowo, mój wiersz wypowiadam Królowi; oby mój język był jak rylec biegłego pisarza.

Usta sprawiedliwego umieją się podobać; a w ustach niegodziwych są tylko matactwa.

Jak złote jabłuszka na wycyzelowanych, srebrnych naczyniach – tak słowo wypowiedziane stosownie do swoich właściwych okoliczności.

Jego podniebienie jest słodyczą, a on cały rozkoszą. Taki to jest mój luby, taki jest mój przyjaciel, o córy jerusalemskie.

A kiedy przyszedł do swego kraju, nauczał ich w ich bóżnicy, tak, że się zdumiewali oraz mówią: Skądże ten ma tą mądrość i moce?

Zaś wszyscy, co go słuchali, zdumiewali się nad jego wiedzą oraz odpowiedziami.

i mówili: Czyż nie jest to Jezus, syn Józefa, którego ojca i matkę my znamy? Jak więc, on teraz mówi, że zstąpił z niebios?

Ale nie mieli siły stawić czoła mądrości oraz Duchowi, którym mówił.