TSK · Przypowieści Salomonowych 12:25

Zjątrzyły się, i pogniły rany moje, dla głupstwa mojego.

Znajdzie takowego, co mówi słowa jako miecz przerażające; ale język mądrych jest lekarstwem.

Serce wesołe uwesela twarz; ale dla żałości serca duch strapiony bywa.

Weseli się człowiek z odpowiedzi ust swoich: bo słowo według czasu wyrzeczone, o jako jest dobre!

Powieści wdzięczne są jako plastr miodu, słodkością duszy, a lekarstwem kościom.

Duch męża znosi niemoc swoję; ale ducha utrapionego któż zniesie?

Jako maść i kadzenie uwesela serce: tak słodkość przyjaciela uwesela więcej, niż własna rada.

I odpowiedział Pan Aniołowi onemu, który mówił zemną, słowy dobremi, słowy pociesznemi.

Albowiem z wielkiego ucisku i utrapienia serca, i z wielą łez pisałem wam, nie żebyście mieli być zasmuceni, ale żebyście miłość poznali, którą nader obficie mam przeciwko wam.