TSK · Przypowieści Salomonowych 12:25

Jestem zgnębiony i bardzo pochylony, przez cały dzień chodzę smutny.

Znajdzie się taki, którego słowa są jak miecz przeszywający, lecz język mądrych jest lekarstwem.

Radosne serce rozwesela twarz, ale gdy smutek w sercu, duch jest przygnębiony.

Człowiek cieszy się z odpowiedzi swoich ust, a słowo powiedziane we właściwym czasie jakże jest dobre!

Miłe słowa są jak plaster miodu, słodycz dla duszy i lekarstwo dla kości.

Duch człowieka zniesie jego chorobę, ale któż zniesie strapionego ducha?

Maść i kadzidło radują serce, tak słodycz przyjaciela dzięki radzie od serca.

PAN odpowiedział Aniołowi, który rozmawiał ze mną, słowami dobrymi, słowami pociechy.

Gdyż w wielkim ucisku i utrapieniu serca, wśród wielu łez pisałem do was nie po to, abyście się smucili, ale żebyście poznali, jak wielka jest moja miłość do was.