संत व्हेरिना

संत व्हेरिना यांचा जन्म वरच्या इजिप्तमधील थेबेस प्रांतातील एका प्रतिष्ठित ख्रिस्ती कुटुंबात झाला — हाच तो प्रदेश ज्याने चर्चला अनेक हुतात्मे आणि तपस्वी दिले. असे म्हटले जाते की त्यांच्या नावाचा अर्थच "चांगले बीज" किंवा "चांगले फळ" असा होतो, आणि खरोखरच त्या पावित्र्य, शुद्धता आणि देवाच्या भयाने अलंकृत होऊन वाढल्या. पवित्र बिशप खैरेमोन (शेरिमोन) यांनी त्यांना विश्वासाचे शिक्षण दिले, त्यांना ख्रिस्ताचा मार्ग शिकवला आणि त्यांचा बाप्तिस्मा केला; अशा रीतीने त्या लहानपणापासूनच प्रभूच्या कृपेने वेष्टिल्या गेल्या.

व्हेरिना या थेबन सैन्यदलातील सैनिकांच्या नातलग होत्या — थेबाइडमधील ख्रिस्ती सैनिकांची ती तुकडी होती जिला साम्राज्याच्या सेवेसाठी बोलावले गेले आणि पश्चिमेकडील ऱ्हेटिया देशात पाठवले गेले, जो आज स्वित्झर्लंड आहे. प्रथेप्रमाणे, काही स्त्रिया अन्न तयार करण्यासाठी आणि जखमींची शुश्रूषा करण्यासाठी या सैन्यदलाबरोबर गेल्या, आणि आपल्या मायदेशातील उपचारकलेत प्रवीण असलेल्या धन्य व्हेरिना त्यांच्यामध्ये परिचारिका म्हणून गेल्या, आपले हात दयेच्या कार्यांना समर्पित करून.

जेव्हा पवित्र सेनापती संत मॉरिस आणि संत व्हिक्टर व थेबन सैन्यदलातील सर्व सैनिकांनी ख्रिस्ताची कबुली दिली आणि मूर्तींना यज्ञ अर्पण करण्यास नकार दिला, तेव्हा त्यांना ठार मारण्यात आले आणि त्यांना हौतात्म्याचा मुकुट मिळाला; तरीही संत व्हेरिना इजिप्तला परतल्या नाहीत. उलट, त्यांनी ख्रिस्तासाठी परक्या बनून त्या परक्या भूमीतच राहण्याचे निवडले, एकाकी आणि तपस्वी जीवन स्वीकारले. प्रथम त्या सोलोथर्नजवळ राहिल्या, आणि नंतर झुरिख शहराजवळील एका गुहेत, उपवास, जागरण आणि अखंड प्रार्थनेत टिकून राहिल्या, केवळ आपल्या स्वतःच्या हातांच्या श्रमावर उदरनिर्वाह करत.

आपल्या एकांतवासातून त्या अजूनही मूर्तिपूजेच्या अंधारात असलेल्या लोकांची सेवा करण्यासाठी बाहेर जात असत. त्या रोग्यांची शुश्रूषा करत आणि त्यांच्या जखमा बांधत, आणि मोठ्या धैर्याने त्या कुष्ठरोग्यांची काळजी घेत, ज्यांच्याजवळ जाण्यास इतर भीत असत. त्यांनी लोकांना स्वच्छता आणि शरीराची निगा शिकवली, आणि आपल्या वचनांनी व आपल्या पवित्र जीवनाच्या उदाहरणाने त्यांना खऱ्या देवाच्या ज्ञानाकडे आणले. त्या गरिबांना भाकर देत आणि तरुण कुमारिकांची विशेष काळजी घेत, त्यांना शरीर व आत्म्याच्या शुद्धतेत मार्गदर्शन करत, आणि त्यांच्यामुळे अनेक जण ख्रिस्ताकडे आणले गेले.

देवाने आपल्या दासीचे अनेक चमत्कारांनी गौरव केले, आणि तिच्यामुळे अस्वस्थ झालेल्या मूर्तिपूजक राज्यकर्त्यांनी तिला तुरुंगात टाकले. तेथे, जेव्हा तिच्या आत्म्याची परीक्षा झाली, तेव्हा संत मॉरिस तिला प्रकट झाले आणि त्यांनी तिला विश्वासात बळकट केले, आणि ती सुरक्षित राहून मुक्त झाली. सुटकेनंतर तिने आपले श्रम चालूच ठेवले, प्रवास करत, शिकवत आणि आत्म्यांना बाप्तिस्म्याकडे नेत, अखेर तिनेदो येथे स्थायिक झाली — जे ठिकाण आता झुरझाख म्हणून ओळखले जाते — जिथे तिला कुमारी मरीयेला समर्पित एक चर्च सापडले आणि तिने आपले शेवटचे दिवस तेथेच संपवण्याचा निश्चय केला.

पावित्र्यामध्ये आपली शर्यत संपवून, संत व्हेरिना कॉप्टिक तौत महिन्याच्या चौथ्या दिवशी शांतीने प्रभूकडे निघून गेल्या. त्यांच्या देहावर एक चर्च उभारले गेले, आणि प्राचीन काळापासून स्वित्झर्लंड आणि त्यापलीकडील भूमींमध्ये त्यांची स्मृती सन्मानित केली जाते. आपल्या प्रभूच्या इ.स. १९८६ साली त्यांच्या अवशेषांचा एक भाग त्यांच्या मायदेश इजिप्तला आणला गेला, आणि संत मॉरिस यांच्यासह त्यांच्या नावाने एक चर्च समर्पित करण्यात आले. त्यांच्या पवित्र प्रार्थना आणि मध्यस्थी आमच्याबरोबर असोत. आमेन.