TSK · Ijobowa 7:21

Lecz potem zaniepokoiło się serce Dawida, że zarządził obliczenie ludu. I Dawid powiedział do WIEKUISTEGO: Ciężko zgrzeszyłem tym, co uczyniłem. Jednak teraz, o WIEKUISTY, racz odpuścić winę Twojego sługi, bo postąpiłem bardzo nieroztropnie.

Źrenica, która mnie widzi – więcej mnie nie zobaczy; twe oczy zwrócą się ku mnie – ale mnie już nie będzie.

Gdybym przewinił – wtedy byś mnie pilnował, by nie przepuścić mojej winy.

Ale kiedy umiera mąż – leży on bezwładny; kiedy człowiek skonał – gdzie wtedy jest?

Uleci jak sen i go nie znajdą; został spłoszony niby nocne widziadło.

Ale przeminął, otóż go nie ma; szukałem go i się nie znalazł.

A proch wróci do ziemi, skąd powstał, zaś duch wróci do Boga, który go dał.

Twoje święte miasta zamieniły się w pustynię; Cyon zamienił się w pustynię, a Jeruszalaim w pustkowie.

Czemu miałbyś na zawsze o nas zapomnieć, opuścić nas na tak długie czasy?

Powróć Israelu do twego Boga, bo upadłeś przez twoje winy!

Zaś nazajutrz, Jan widzi przychodzącego do niego Jezusa i mówi: Oto baranek Boga, który usuwa grzech świata.

Jeśli byśmy wyznawali nasze grzechy, godny zaufania jest Bóg i sprawiedliwy, aby nam darował grzechy i oczyścił nas od wszelkiego bezprawia.