TSK · Psalmów 4:2

Zatem Mojżesz i Ahron weszli do faraona i powiedzieli do niego: Tak mówi WIEKUISTY, Bóg Ebrejczyków: Jak długo nie zechcesz ukorzyć się przede Mną? Uwolnij Mój lud, aby Mi służyli.

Tylko nie odchodźcie, abyście szli za marnością; za tymi, co nie pomagają i nie ocalają, gdyż są marnością.

Wielu mówi o mojej duszy: U PANA nie ma dla niego ratunku. Sela.

Możecie gardzić radą żebrzącego, ale BÓG jest jego obroną.

Także wezwij Mnie w dzień niedoli; wtedy cię ocalę, a ty Mnie uczcisz.

Przewodnikowi chóru na nutę: „Nie zatracaj”. Klejnot Dawida.

Porazi ich ostrze miecza, staną się pastwą szakali.

Zamienili podmiot swej czci na wyobrażenie byka, co je trawę.

Wyrok za niecne postępki nie szybko zostaje wykonany, i dlatego wzbiera w nich odwaga synów ludzkich, aby spełniali niecności.

I będą pohańbieni, i zawstydzą się z powodu Kuszu – swej otuchy, oraz Micraimu – swojej chluby.

Nikt nie podnosi głosu za sprawiedliwością i nikt nie spiera się w uczciwości; ufają w próżność i mówią fałsz; obcują z niegodziwością oraz rodzą bezprawie.

Czy lud kiedyś zamienił swoich bogów którzy przecież nie są bogami; a Mój naród zamienił swoją chwałę na rzecz bez pożytku.

Im stali się silniejsi – tym więcej przeciw Mnie grzeszyli; dlatego ich powagę zamienię w hańbę!

A zgadzali się z tym też Żydzi, zapewniając, że tak się mają te sprawy.

Dlatego odłóżcie kłamstwo każdy z jego bliskim i mówcie prawdę, gdyż jesteśmy członkami jedni drugich.