TSK · Jakóba 1:11

Synowie obczyzny omdleli i drżąc, uchodzą ze swoich zamków.

Widziałem wyniosłego bezbożnika, rozpierającego się niby samorosłe, zielone drzewo.

Zaprawdę, postawiłeś ich na śliskim i strącasz ich w przepaście.

Przed grozą i Twoim gniewem, gdyż mnie uniosłeś i rzuciłeś.

Biada dumnej koronie pijanych Efraima oraz zwiędłym kwiatom jego wspaniałego wieńca, którzy są odurzeni winem na szczycie żyznej doliny.

Usycha trawa, więdnie kwiat, kiedy na niego wieje wiatr WIEKUISTEGO; zaprawdę, ten lud jest trawą.

Jednak nazajutrz, o świcie, Bóg wyznaczył robaka, który podgryzł ten rycynowy krzew; tak, że usechł.

Ale gdy wzeszło słońce zostało spalone, a że nie miało korzenia uschło.

Był pewien bogaty człowiek, który wkładał na siebie purpurę i bisior, co dzień wspaniale się zabawiając.

Hejże, teraz zamożni; zapłaczecie nad udrękami, które się do was zbliżają, wydawajcie okrzyki bólu.

A gdy zostanie ukazany Arcypasterz, otrzymacie niewiędnący wieniec chwały.