TSK · 1 Mojżeszowa – Rodzaju 2:7

W pocie czoła będziesz spożywał chleb, aż wrócisz do ziemi, gdyż z niej zostałeś wzięty. Bo jesteś prochem i w proch się obrócisz.

Wszystko, co miało w nozdrzach tchnienie życia, wszystko, co żyło na suchym lądzie, zginęło.

Niech PAN, Bóg duchów wszelkiego ciała, ustanowi męża nad zgromadzeniem;

Dopóki jest we mnie tchnienie i duch Boży w moich nozdrzach;

Oto ja, według twoich słów, odpowiem ci za Boga, chociaż też jestem z błota ulepiony.

On bowiem wie, z czego jesteśmy ulepieni; pamięta, że jesteśmy prochem.

Duch człowieka jest pochodnią PANA, która bada wszystkie skrytości wnętrza.

Wszystko to idzie do jednego miejsca; wszystko jest z prochu i wszystko w proch się obraca.

Przestańcie polegać na człowieku, którego tchnienie jest w jego nozdrzach. Za co bowiem ma być uznany?

Tak mówi Pan BÓG do tych kości: Oto sprawię, że wstąpi w was tchnienie i ożyjecie;

Brzemię słowa PANA nad Izraelem. Tak mówi PAN, który rozpostarł niebiosa, założył fundamenty ziemi i stwarza ducha człowieka w jego wnętrzu:

Ani nie jest czczony rękoma ludzkimi tak, jakby czegoś potrzebował, ponieważ sam daje wszystkim życie i oddech, i wszystko.

Tak też jest napisane: Stał się pierwszy człowiek, Adam, duszą żyjącą, a ostatni Adam duchem ożywiającym.

Mamy zaś ten skarb w naczyniach glinianych, aby wspaniałość tej mocy była z Boga, a nie z nas.

Poza tym nasi cieleśni ojcowie nas karali, a szanowaliśmy ich. Czyż nie tym bardziej powinniśmy poddać się Ojcu duchów, abyśmy żyli?