TSK · Luka 8:24

Denizlerin kükremesini,Dalgaların gümbürtüsünü,Halkların kargaşasını yatıştıran sensin.

Engini ona bir giysi gibi giydirdin,Sular dağların üzerinde durdu.

Ölüm iplerine dolaşmıştım,Ölüler diyarının kâbusu yakama yapışmıştı,Sıkıntıya, acıya gömülmüştüm.

Geldiğimde neden kimse yoktu,Çağırdığımda niçin yanıt veren olmadı?Sizi kurtaramayacak kadar kısa mı elim,Ya da gücüm yok mu sizi özgür kılmaya?Azarlayarak denizi kurutur,Irmakları çöle çeviririm.Su kalmayınca balıklar ölür ve kokar.

Sular başımdan aştı, "Tükendim" dedim.

Ama rüzgarın ne kadar güçlü estiğini görünce korktu, batmaya başladı. "Ya Rab, beni kurtar!" diye bağırdı.

Simun şu karşılığı verdi: "Efendimiz, bütün gece çabaladık, hiçbir şey tutamadık. Yine de senin sözün üzerine ağları atacağım."

Ölüme mahkûm olduğumuzu içimizde hissettik. Ama bu, kendimize değil, ölüleri dirilten Tanrıya güvenmemiz için oldu.