TSK · Ağıtlar 4:8

Uzaktan onu tanıyamadılar; yüksek sesle ağlayıp kaftanlarını yırtarak başlarına toprak saçtılar.

Geceleri kemiklerim sızlıyor,Beni kemiren acılar hiç durmuyor.

Eti erir, görünmez olur,Gözükmeyen kemikleri ortaya çıkar.

Öfken yüzünden sağlığım bozuldu,Günahım yüzünden rahatım kaçtı.

Günlerim akşam uzayan gölge gibi yitmekte,Ot gibi sararmaktayım.

Birçokları onun karşısında dehşete düşüyor;Biçimi, görünüşü öyle bozuldu ki,İnsana benzer yanı kalmadı;

Kıtlığın yakıcı sıcağındanDerimiz fırın gibi kızardı.

Yıkıldı, yerle bir oldu, viraneye döndü Ninova.Eriyor yürekler, Bükülüyor dizler, titriyor bedenler,Herkesin beti benzi soluyor.