TSK · Przypowieści Salomonowych 17:14

Więc Abram powiedział do Lota: Niech nie będzie sporu pomiędzy mną a tobą, i między moimi pasterzami a twoimi pasterzami; przecież jesteśmy krewnymi ludźmi.

Nadto zostali zwołani efraimscy mężowie i pociągnęli ku północy oraz powiedzieli do Iftacha: Czemu wyruszyłeś do walki z Ammonitami, a nas nie wezwałeś, abyśmy z tobą poszli? Spalimy ogniem twój dom nad tobą.

Tak, tego dnia, rozpoczął się niezmiernie ciężki bój; jednak Abner oraz mężowie Israela, zostali pokonani przez sługi Dawida.

Ale do nich przemówił według rady młodzieńców, mówiąc: Obciążono was ciężkim uciskiem, lecz ja dodam do niego; mój ojciec karał was biczami, a ja biczami z kolcami.

Wtedy Amacjasz, król Judy się naradził i posłał do Joasza, syna Jehoachaza, syna Jehu, króla Israela, mówiąc: Przyjedź, a popatrzymy sobie w oczy.

Pycha wznieca tylko swary; a mądrość jest u tych, którzy się naradzają.

Łagodna odpowiedź uśmierza zapalczywość, a słowo, które obraża podnieca gniew.

Kto miłuje kłótnię – miłuje występek; a kto podwyższa swe drzwi – szuka ruiny.

Jest zaszczytem dla męża, gdy stroni od kłótni, bo każdy głupiec je wszczyna.

Węgiel do żaru, drzewo do ognia, a człowiek kłótliwy do wzniecania waśni.

Lepszy koniec rzeczy niż jej początek; lepszy cierpliwy niż wyniosły.

Ale w dniach powiększania się liczby uczniów, pojawiło się szemranie hellenistów przeciwko Hebrajczykom, że w codziennej służbie pomijane są ich wdowy.

Jeżeli to z waszego powodu możliwe zachowujcie pokój ze wszystkimi ludźmi;

A odmawiaj głupich i nieokrzesanych dociekań, wiedząc, że rodzą walki.