Τρέχουσα ώρα
Μεσονυκτικόν
Κατὰ μεσονύκτιον γρηγοροῦμεν εἰς τὴν παρουσίαν τοῦ Κυρίου, καὶ μνημονεύομεν τῆς προσευχῆς αὐτοῦ ἐν Γεθσημανῇ.
ΠΑΤΕΡ ΗΜΩΝ
ουτως ουν προσευχεσθε υμεις πατερ ημων ο εν τοις ουρανοις αγιασθητω το ονομα σου
ελθετω η βασιλεια σου γενηθητω το θελημα σου ως εν ουρανω και επι της γης
τον αρτον ημων τον επιουσιον δος ημιν σημερον
και αφες ημιν τα οφειληματα ημων ως και ημεις αφιεμεν τοις οφειλεταις ημων
και μη εισενεγκης ημας εις πειρασμον αλλα ρυσαι ημας απο του πονηρου οτι σου εστιν η βασιλεια και η δυναμις και η δοξα εις τους αιωνας αμην
Η ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΤΗΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑΣ
ουτως ουν προσευχεσθε υμεις πατερ ημων ο εν τοις ουρανοις αγιασθητω το ονομα σου
ελθετω η βασιλεια σου γενηθητω το θελημα σου ως εν ουρανω και επι της γης
τον αρτον ημων τον επιουσιον δος ημιν σημερον
και αφες ημιν τα οφειληματα ημων ως και ημεις αφιεμεν τοις οφειλεταις ημων
και μη εισενεγκης ημας εις πειρασμον αλλα ρυσαι ημας απο του πονηρου οτι σου εστιν η βασιλεια και η δυναμις και η δοξα εις τους αιωνας αμην
ΨΑΛΜΟΣ 50
Ὁ Θεός, καταξίωσον ἡμᾶς εὐχαριστῶς εἰπεῖν:
Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς· ἁγιασθήτω τὸ ὄνομά σου· ἐλθέτω ἡ βασιλεία σου· γενηθήτω τὸ θέλημά σου, ὡς ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς. τὸν ἄρτον ἡμῶν τὸν ἐπιούσιον δὸς ἡμῖν σήμερον· καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ὀφειλήματα ἡμῶν, ὡς καὶ ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν· καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ. διὰ Ἰησοῦ Χριστοῦ τοῦ Κυρίου ἡμῶν· ὅτι σοῦ ἐστιν ἡ βασιλεία καὶ ἡ δύναμις καὶ ἡ δόξα εἰς τοὺς αἰῶνας. Ἀμήν.
Τότε λέγει ὁ προσευχόμενος:
Εὐχαριστήσωμεν τῷ ἀγαθοποιῷ καὶ ἐλεήμονι Θεῷ, τῷ Πατρὶ τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, ὅτι ἐσκέπασεν ἡμᾶς, καὶ ἐβοήθησεν ἡμῖν, καὶ διεφύλαξεν ἡμᾶς, καὶ προσέλαβεν ἡμᾶς, καὶ ἠλέησεν ἡμᾶς, καὶ ἐστήριξεν ἡμᾶς, καὶ ἤγαγεν ἡμᾶς εἰς τὴν ὥραν ταύτην. Αὐτὸν δὲ πάλιν ἐπικαλεσώμεθα, ἵνα φυλάξῃ ἡμᾶς ἐν τῇ ἡμέρᾳ ταύτῃ τῇ ἁγίᾳ καὶ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν ἐν παντελεῖ εἰρήνῃ· ὁ Παντοκράτωρ Κύριος ὁ Θεὸς ἡμῶν.
Δέσποτα, Κύριε ὁ Θεὸς ὁ Παντοκράτωρ, ὁ Πατὴρ τοῦ Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ, εὐχαριστοῦμέν σοι ἐπὶ παντὶ καὶ διὰ πάντα καὶ ἐν πᾶσιν· ὅτι ἐσκέπασας ἡμᾶς, καὶ ἐβοήθησας ἡμῖν, καὶ διεφύλαξας ἡμᾶς, καὶ προσέλαβες ἡμᾶς, καὶ ἠλέησας ἡμᾶς, καὶ ἐστήρισας ἡμᾶς, καὶ ἤγαγες ἡμᾶς εἰς τὴν ὥραν ταύτην.
Διὰ τοῦτο δεόμεθά σου καὶ αἰτούμεθα ἐκ τῆς χρηστότητός σου, φιλάνθρωπε· δὸς ἡμῖν τελειῶσαι τὴν ἡμέραν ταύτην τὴν ἁγίαν καὶ πάσας τὰς ἡμέρας τῆς ζωῆς ἡμῶν ἐν εἰρήνῃ μετὰ τοῦ φόβου σου. πᾶσαν φθόνον, πᾶσαν πειρασμὸν, πᾶσαν ἐνέργειαν τοῦ διαβόλου, βουλὴν ἀνθρώπων πονηρῶν, καὶ ἐπίστασιν ἐχθρῶν ἀοράτων τε καὶ ὁρατῶν, ἄφες ἀφ’ ἡμῶν καὶ ἀπὸ παντὸς λαοῦ σου, καὶ ἀπὸ τοῦ ἁγίου σου τόπου τούτου. Τὰ δὲ ἀγαθὰ καὶ συμφέροντα χάρισαί ἡμῖν· ὅτι σὺ ἔδωκας ἡμῖν ἐξουσίαν πατεῖν ἐπάνω ὄφεων καὶ σκορπίων, καὶ ἐπὶ πᾶσαν δύναμιν τοῦ ἐχθροῦ. καὶ μὴ εἰσενέγκῃς ἡμᾶς εἰς πειρασμόν, ἀλλὰ ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ τοῦ πονηροῦ.
Χάριτι καὶ οἰκτιρμοῖς καὶ φιλανθρωπίᾳ τοῦ Μονογενοῦς σου Υἱοῦ, Κυρίου καὶ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν Ἰησοῦ Χριστοῦ· δι’ οὗ σοι πρέπεια δόξα καὶ τιμὴ καὶ κράτος καὶ προσκύνησις, σὺν τῷ ζωοποιῷ σου Πνεύματι, τῷ ἰσαϊδίῳ σοι, νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
ΨΑΛΜΟΣ 133
Ἐλέησόν με, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα ἔλεός σου· καὶ κατὰ τὸ πλῆθος τῶν οἰκτιρμῶν σου ἐξάλειψον τὸ ἀνόμημά μου.
ἐπιπλῦνόν με ἀπὸ τῆς ἀνομίας μου, καὶ ἀπὸ τῆς ἁμαρτίας μου καθάρισόν με.
ὅτι τὴν ἀνομίαν μου ἐγὼ γινώσκω, καὶ ἡ ἁμαρτία μου ἐνώπιόν μου ἐστι διαπαντός.
σοὶ μόνῳ ἥμαρτον, καὶ τὸ πονηρὸν ἐνώπιόν σου ἐποίησα,
ὅπως ἂν δικαιωθῇς ἐν τοῖς λόγοις σου, καὶ νικήσῃς ἐν τῷ κρίνεσθαί σε.
ἰδοὺ γὰρ ἐν ἀνομίαις συνελήφθην, καὶ ἐν ἁμαρτίαις ἐκίσσησέ με ἡ μήτηρ μου.
ἰδοὺ γὰρ ἀλήθειαν ἠγάπησας· τὰ ἄδηλα καὶ τὰ κρύφια τῆς σοφίας σου ἐδήλωσάς μοι.
ῥαντιεῖς με ὑσσώπῳ, καὶ καθαρισθήσομαι· πλυνεῖς με, καὶ ὑπὲρ χιόνα λευκανθήσομαι.
ἀκουτιεῖς με ἀγαλλίασιν καὶ εὐφροσύνην· ἀγαλλιάσονται ὀστᾶ τεταπεινωμένα.
ἀπόστρεψον τὸ πρόσωπόν σου ἀπὸ τῶν ἁμαρτιῶν μου, καὶ πᾶσας τὰς ἀνομίας μου ἐξάλειψον.
Καρδίαν καθαρὰν κτίσον ἐν ἐμοὶ, ὁ Θεός, καὶ πνεῦμα εὐθὲς ἐγκαίνισον ἐν τοῖς ἐγκάτοις μου.
μὴ ἀπορρίψῃς με ἀπὸ τοῦ προσώπου σου, καὶ τὸ πνεῦμά σου τὸ ἅγιον μὴ ἀντανέλῃς ἀπ’ ἐμοῦ.
ἀπόδος μοι τὴν ἀγαλλίασιν τοῦ σωτηρίου σου, καὶ πνεύματι ἡγεμονικῷ στήρισόν με.
Διδάξω ἀνόμους τὰς ὁδούς σου, καὶ ἀσεβεῖς ἐπὶ σὲ ἐπιστρέψουσιν.
ῥῦσαί με ἐξ αἱμάτων, ὁ Θεὸς ὁ Θεὸς τῆς σωτηρίας μου· ἀγαλλιάσεται ἡ γλῶσσά μου τὴν δικαιοσύνην σου.
Κύριε, τὰ χείλη μου ἀνοίξεις, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου.
ὅτι εἰ ἠθέλησας θυσίαν, ἔδωκα ἂν· ὁλοκαυτώματα οὐκ εὐδοκήσεις.
θυσία τῷ Θεῷ πνεῦμα συντετριμμένον· καρδίαν συντετριμμένην καὶ τεταπεινωμένην ὁ Θεὸς οὐκ ἐξουδενώσει.
Ἀγάθυνον, Κύριε, ἐν τῇ εὐδοκίᾳ σου τὴν Σιών, καὶ οἰκοδομηθήτω τὰ τείχη Ἰερουσαλήμ.
τότε εὐδοκήσεις θυσίαν δικαιοσύνης, ἀναφορὰν καὶ ὁλοκαυτώματα· τότε ἀνοίσουσιν ἐπὶ τὸ θυσιαστήριόν σου μόσχους.
Ἀλληλούϊα.
Ἀνάστατε, οἱ υἱοὶ τοῦ φωτός
Ἀνάστατε, οἱ υἱοὶ τοῦ φωτός, ὑμνήσωμεν Κύριον τῶν δυνάμεων, ἵνα δωρήσηται ἡμῖν σωτηρίαν τῶν ψυχῶν ἡμῶν. Ὅταν σωματικῶς ἔμπροσθέν σου ἵσταμεν, ἀφαίρεσον ἐκ τῶν διανοιῶν ἡμῶν τὸν ὕπνον τῆς ῥαθυμίας. Δὸς ἡμῖν, Κύριε, γρηγόρησιν, ἵνα κατανοῶμεν πῶς ἵστασθαι δεῖ ἔμπροσθέν σου καιρῷ προσευχῆς, καὶ ἀναπέμπειν πρὸς σὲ τὴν προσήκουσαν ἄνωθεν δοξολογίαν, καὶ τυχεῖν ἡμᾶς ἀφέσεως τῶν πολλῶν ἡμῶν ἁμαρτιῶν. (Δόξα σοι, ὁ φιλάνθρωπος)
Εὐλογεῖτε τὸν Κύριον, πάντες οἱ δοῦλοι Κυρίου, οἱ ἑστῶτες ἐν οἴκῳ Κυρίου, ἐν ταῖς αὐλαῖς τοῦ Θεοῦ ἡμῶν. Κατὰ τὰς νύκτας ἐπάρατε τὰς χεῖρας ὑμῶν εἰς τὰ ἅγια, καὶ εὐλογεῖτε τὸν Κύριον. Εὐλογήσαι σε Κύριος ἐκ Σιὼν, ὁ ποιήσας τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν. (Δόξα σοι, ὁ φιλάνθρωπος)
Ἐγγισάτω, Κύριε, ἡ δέησίς μου ἐνώπιόν σου, κατὰ τὸ λόγιόν σου συνέτισόν με. Εἰσελθέτω ἡ ἱκεσία μου ἐνώπιόν σου, Κύριε, κατὰ τὸ ῥῆμά σου ζώρισόν με. Ἐξερεύξονται τὰ χείλη μου ὕμνον, ὅταν διδάξῃς με τὰ δικαιώματά σου. Θήσει ἡ γλῶσσά μου λόγους σου, ὅτι πᾶσαι αἱ ἐντολαί σου δικαιοσύνη. Γενηθήτω ἡ χείρ σου τοῦ σῶσαί με, ὅτι τὰς ἐντολάς σου ᾐθέλησα. Ἐπεπόθησα τὸ σωτήριόν σου, Κύριε, καὶ ὁ νόμος σου μελέτη μου ἐστίν. Ζήσεται ἡ ψυχή μου καὶ αἰνέσει σε, καὶ τὰ κρίματά σου βοηθήσει μοι. Ἐπλανήθην ὡς πρόβατον ἀπολωλός· ζήτησον τὸν δοῦλόν σου, ὅτι τὰς ἐντολάς σου οὐκ ἐπελαθόμην.
Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι· καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· Ἀμήν. Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι, ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος τῶν αἰώνων πάντων· Ἀμήν. Δόξα σοι, ὁ ἀγαθὸς φιλάνθρωπος. Εἰρήνη τῇ μητρί σου τῇ Παρθένῳ σὺν πᾶσι τοῖς ἁγίοις σου. Δόξα σοι, Ἅγιε Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς.
Ἀναστὰς ὁ Θεός, διασκορπισθήτωσαν οἱ ἐχθροὶ αὐτοῦ, καὶ φυγέτωσαν ἀπὸ προσώπου αὐτοῦ οἱ μισοῦντες τὸ ἅγιον ὄνομα αὐτοῦ. Ὁ δὲ λαός σου εὐλογείσθω, χιλιάδες χιλιάδων καὶ μυριάδες μυριάδων, ποιοῦντες τὸ θέλημά σου. Κύριε, ἄνοιξον τὰ χείλη μου, καὶ τὸ στόμα μου ἀναγγελεῖ τὴν αἴνεσίν σου. Ἀμήν. Ἀλληλούϊα.
Ἀρχὴ τῆς προσευχῆς
PSALM 3
O Lord, why have they who afflict me multiplied? Many have risen up upon me. Many say unto my soul, “There is no salvation for him in his God.” But You, O Lord, are my supporter, my glory, and the elevation of my head.
With my voice I cried unto the Lord, and He heard me out of His holy mountain. I laid down and slept; and I arose; for the Lord is He who supports me. I will not be afraid of ten thousands of people, who surround me; who have risen upon me. Rise, O Lord, save me, O my God: for You have smitten all who are enemies to me without cause. The teeth of the sinners You have broken. Salvation is the Lord's, and His blessing is upon His people. ALLELUIA.
ΨΑΛΜΟΣ 6
Κύριε, τί ἐπληθύνθησαν οἱ θλίβοντές με; πολλοὶ ἐπανίστανται ἐπ’ ἐμέ.
πολλοὶ λέγουσι τῇ ψυχῇ μου· οὐκ ἔστι σωτηρία αὐτῷ ἐν τῷ Θεῷ αὐτοῦ. Σέλα.
Σὺ δέ, Κύριε, ἀντιλήπτωρ μου εἶ, δόξα μου καὶ ὑψῶν τὴν κεφαλήν μου.
φωνῇ μου πρὸς Κύριον ἐκέκραξα, καὶ ἐπήκουσέν μου ἐξ ὄρους ἁγίου αὐτοῦ. Σέλα.
Ἐγὼ ἐκοιμήθην καὶ ὕπνωσα· ἐξηγέρθην, ὅτι Κύριος ἀντιλήψεταί μου.
οὐ φοβηθήσομαι ἀπὸ μυριάδων λαοῦ τῶν κύκλῳ συνεφεστηκότων μοι.
Ἀνάστα, Κύριε· σῶσόν με, ὁ Θεός μου·
ὅτι σὺ ἐπάταξας πάντας τοὺς ἐχθραίνοντάς μοι ματαίως· ὀδόντας ἁμαρτωλῶν συνέτριψας.
τοῦ Κυρίου ἡ σωτηρία, καὶ ἐπὶ τὸν λαόν σου ἡ εὐλογία σου.
Ἀλληλούϊα.
ΨΑΛΜΟΣ 12
Κύριε, μὴ τῇ ὀργῇ σου ἐλέγξῃς με, μηδὲ τῷ θυμῷ σου παιδεύσῃς με.
Ἐλέησόν με, Κύριε, ὅτι ἀσθενής εἰμι· ἴασαί με, Κύριε, ὅτι ἐταράχθη τὰ ὀστᾶ μου,
καὶ ἡ ψυχή μου ἐταράχθη σφόδρα· καὶ σύ, Κύριε, ἕως πότε;
Ἐπίστρεψον, Κύριε, ῥῦσαι τὴν ψυχήν μου· σῶσόν με ἕνεκεν τοῦ ἐλέους σου.
ὅτι οὐκ ἔστιν ἐν τῷ θανάτῳ ὁ μνημονεύων σου· ἐν δὲ τῷ ᾅδῃ τίς ἐξομολογήσεταί σοι;
Ἐκοπίασα ἐν τῷ στεναγμῷ μου· λούσω κατὰ πᾶσαν νύκτα τὴν κλίνην μου,
ἐν δάκρυσιν μου τὴν στρωμνὴν μου βρέξω.
ἐταράχθη ἀπὸ θυμοῦ ὁ ὀφθαλμός μου· ἐπαλαιώθην ἐν πᾶσι τοῖς ἐχθροῖς μου.
Ἀπόστητε ἀπ’ ἐμοῦ πάντες οἱ ἐργαζόμενοι τὴν ἀνομίαν,
ὅτι εἰσήκουσεν Κύριος τῆς φωνῆς τοῦ κλαυθμοῦ μου·
εἰσήκουσεν Κύριος τῆς δεήσεώς μου, Κύριος τὴν προσευχήν μου προσεδέξατο.
Αἰσχυνθείησαν καὶ ταραχθείησαν σφόδρα πάντες οἱ ἐχθροί μου·
ἀποστραφήτωσαν καὶ καταισχυνθείησαν σφόδρα ταχέως.
Ἀλληλούϊα.
ΨΑΛΜΟΣ 69
Ἕως πότε, Κύριε, ἐπιλήσῃ μου εἰς τέλος; ἕως πότε ἀποστρέψεις τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ;
ἕως πότε θήσομαι βουλὰς ἐν ψυχῇ μου, ὀδύνας ἐν καρδίᾳ μου ἡμέρας;
ἕως πότε ὑψωθήσεται ὁ ἐχθρός μου ἐπ’ ἐμέ;
Ἐπίβλεψον καὶ εἰσάκουσόν μου, Κύριε ὁ Θεός μου·
φώτισον τοὺς ὀφθαλμούς μου, μήποτε ὑπνῶ εἰς θάνατον·
μήποτε εἴπῃ ὁ ἐχθρός μου· ἰσχύω κατ’ αὐτοῦ·
οἱ θλίβοντές με ἀγαλλιάσονται ἐὰν σαλευθῶ.
Ἐγὼ δὲ ἐπὶ τῷ ἐλέει σου ἤλπισα·
ἀγαλλιάσεται ἡ καρδία μου ἐπὶ τῷ σωτηρίῳ σου·
ᾄσω τῷ Κυρίῳ τῷ εὐεργετήσαντί με,
καὶ ψαλῶ τῷ ὀνόματι Κυρίου τοῦ Ὑψίστου.
Ἀλληλούϊα.
ΨΑΛΜΟΣ 85
Ὁ Θεός, εἰς τὴν βοήθειάν μου πρόσχες· Κύριε, εἰς τὸ βοηθῆσαί μοι σπεῦσον.
αἰσχυνθείησαν καὶ ἐντραπείησαν οἱ ζητοῦντες τὴν ψυχήν μου·
ἀποστραφήτωσαν εἰς τὰ ὀπίσω καὶ καταισχυνθήτωσαν οἱ βουλόμενοι μοι κακά.
ἀποστρέψονται δ’ εὐθέως αἰσχυνόμενοι οἱ λέγοντές μοι· εὖγε, εὖγε.
Ἀγαλλιάσθωσαν καὶ εὐφρανθήτωσαν ἐπὶ σοὶ πάντες οἱ ζητοῦντές σε,
καὶ λεγέτωσαν διὰ παντός· Μεγαλυνθήτω Κύριος,
οἱ ἀγαπῶντες τὸ σωτήριόν σου.
Ἐγὼ δὲ πτωχὸς εἰμι καὶ πένης· ὁ Θεός, βοήθησόν μοι·
βοηθός μου καὶ ῥύστης μου εἶ σύ, Κύριε, μὴ χρονίσῃς.
Ἀλληλούϊα.
ΨΑΛΜΟΣ 90
Κλίνον, Κύριε, τὸ οὖς σου καὶ εἰσάκουσόν μου, ὅτι πτωχὸς καὶ πένης εἰμι ἐγώ.
φύλαξον τὴν ψυχήν μου, ὅτι ὅσιος εἰμι· σῶσον τὸν δοῦλόν σου, ὁ Θεός μου, τὸν ἐλπίζοντα ἐπὶ σέ.
Ἐλέησόν με, Κύριε, ὅτι πρὸς σὲ κράξω ὅλην τὴν ἡμέραν·
εὐφρανὸν τὴν ψυχήν τοῦ δούλου σου, ὅτι πρὸς σὲ, Κύριε, ἤρα τὴν ψυχήν μου.
ὅτι σὺ, Κύριε, χρηστὸς καὶ ἐπιεικής, καὶ πολυέλεος πᾶσι τοῖς ἐπικαλουμένοις σε.
Εἰσάκουσον, Κύριε, τῆς προσευχῆς μου, καὶ πρόσχες τῇ φωνῇ τῆς δεήσεώς μου.
Ἐν ἡμέρᾳ θλίψεώς μου ἐκέκραξά σε, ὅτι εἰσήκουσάς μου.
Οὐκ ἔστιν ὅμοιός σοι ἐν θεοῖς, Κύριε, καὶ οὐκ ἔστι κατὰ τὰ ἔργα σου.
Πάντα τὰ ἔθνη, ὅσα ἐποίησας, ἥξουσι καὶ προσκυνήσουσιν ἐνώπιόν σου, Κύριε, καὶ δοξάσουσι τὸ ὄνομά σου·
ὅτι μέγας εἶ σὺ καὶ ποιῶν θαυμάσια· σὺ εἶ ὁ Θεὸς μόνος.
Ὁδήγησόν με, Κύριε, ἐν τῇ ὁδῷ σου καὶ πορεύσομαι ἐν τῇ ἀληθείᾳ σου·
εὐφρανθήτω ἡ καρδία μου τοῦ φοβεῖσθαι τὸ ὄνομά σου.
Ἐξομολογήσομαί σοι, Κύριε ὁ Θεός μου, ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου, καὶ δοξάσω τὸ ὄνομά σου εἰς τὸν αἰῶνα·
ὅτι τὸ ἔλεός σου μέγα ἐπ’ ἐμέ, καὶ ἐρρύσω τὴν ψυχήν μου ἐξ ᾅδου κατωτάτου.
Ὁ Θεοί, παράνομοι ἐπανέστησαν ἐπ’ ἐμέ, καὶ συναγωγὴ δυνατῶν ἐζήτησαν τὴν ψυχήν μου,
καὶ οὐ προέθεντό σε ἐνώπιόν αὐτῶν.
καὶ σὺ, Κύριε ὁ Θεός, οἰκτίρμων καὶ ἐλεήμων, μακρόθυμος καὶ πολυέλεος καὶ ἀληθινός.
Ἐπίβλεψον ἐπ’ ἐμέ καὶ ἐλέησόν με· δὸς τὸ κράτος σου τῷ παιδί σου, καὶ σῶσον τὸν υἱὸν τῆς παιδίσκης σου.
Ποίησον μετ’ ἐμοῦ σημεῖον εἰς ἀγαθόν, καὶ ἰδέτωσαν οἱ μισοῦντές με καὶ αἰσχυνθήτωσαν,
ὅτι σὺ, Κύριε, ἐβοήθησάς μοι καὶ παρεκάλεσάς με.
Ἀλληλούϊα.
ΨΑΛΜΟΣ 116
Ὁ κατοικῶν ἐν βοηθείᾳ τοῦ Ὑψίστου, ἐν σκέπῃ τοῦ Θεοῦ τοῦ οὐρανοῦ αὐλισθήσεται.
ἐρεῖ τῷ Κυρίῳ· Ἀντιλήμπτωρ μου εἶ καὶ καταφυγή μου, ὁ Θεός μου, καὶ ἐλπιῶ ἐπ’ αὐτόν.
ὅτι αὐτὸς ῥύσεταί σε ἐκ παγίδος θηρευτῶν καὶ ἀπὸ λόγου ταραχώδους·
ἐν τοῖς μεταφρένοις αὐτοῦ ἐπισκιάσει σοι, καὶ ὑπὸ τὰς πτέρυγας αὐτοῦ ἐλπιεῖς·
ὅπλῳ κυκλώσει σε ἡ ἀλήθεια αὐτοῦ.
οὐ φοβηθήσῃ ἀπὸ φόβου νυκτερινοῦ, ἀπὸ βέλους πετομένου ἡμέρας,
ἀπὸ πράγματος ἐν σκότει διαπορευομένου, ἀπὸ συμπτώματος καὶ δαιμονίου μεσημβρινοῦ.
πεσεῖται ἐκ τοῦ πλευροῦ σου χίλιοι, καὶ μυριάς ἐκ δεξιῶν σου· πρὸς σὲ δὲ οὐκ ἐγγιεῖ.
πλὴν τοῖς ὀφθαλμοῖς σου κατανοήσεις, καὶ ἀνταπόδοσιν ἁμαρτωλῶν ὄψει.
Ὅτι σύ, Κύριε, ἡ ἐλπίς μου· τὸν Ὕψιστον ἔθου καταφυγήν σου.
οὐ προσελεύσεταί σοι κακά, καὶ μάστιξ οὐκ ἐγγιεῖ ἐν τῇ σκηνῇ σου·
ὅτι τοῖς ἀγγέλοις αὐτοῦ ἐντελεῖται περὶ σοῦ, τοῦ διαφυλάξαι σε ἐν πάσαις ταῖς ὁδοῖς σου.
ἐπὶ χειρῶν ἀροῦσίν σε, μήποτε προσκόψῃς πρὸς λίθον τὸν πόδα σου.
ἐπ’ ἀσπίδα καὶ βασιλίσκον ἐπιβήσῃ, καὶ καταπατήσεις λέοντα καὶ δράκοντα.
ὅτι ἐπ’ ἐμὲ ἤλπισεν, καὶ ῥύσομαι αὐτόν· σκεπάσω αὐτόν, ὅτι ἔγνω τὸ ὄνομά μου.
Κεκράξεται πρός με, καὶ ἐπακούσομαι αὐτοῦ· μετ’ αὐτοῦ εἰμι ἐν θλίψει, ἐξέλξομαι αὐτὸν καὶ δοξάσω αὐτόν·
μακρότητα ἡμερῶν ἐμπλήσω αὐτόν, καὶ δείξω αὐτῷ τὸ σωτήριόν μου.
Ἀλληλούϊα.
ΨΑΛΜΟΣ 117
Αἰνεῖτε τὸν Κύριον, πάντα τὰ ἔθνη· ἐπαινέσατε αὐτὸν, πάντες οἱ λαοί·
ὅτι ἐκραταιώθη τὸ ἔλεος αὐτοῦ ἐφ’ ἡμᾶς, καὶ ἡ ἀλήθεια Κυρίου μένει εἰς τὸν αἰῶνα.
Ἀλληλούϊα.
ΨΑΛΜΟΣ 118 (I)
Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.
εἰπάτω δὴ ὁ οἶκος Ἰσραὴλ ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.
εἰπάτω δὴ ὁ οἶκος Ἀαρὼν ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.
εἰπάτωσαν δὴ πάντες οἱ φοβούμενοι τὸν Κύριον ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.
Ἐκ θλίψεως ἐπεκαλεσάμην τὸν Κύριον· καὶ εἰσήκουσέν μου εἰς πλατυσμόν.
Κύριος ἐμοὶ βοηθός, καὶ οὐ φοβηθήσομαι τί ποιήσει μοι ἄνθρωπος.
Κύριος ἐμοὶ βοηθός, καὶ ἐγὼ ἐπὶ τοὺς ἐχθρούς μου ἐπιβλέψω.
Ἀγαθὸν πεποιθέναι ἐπὶ Κύριον ἢ πεποιθέναι ἐπ’ ἄνθρωπον·
ἀγαθὸν ἐλπίζειν ἐπὶ Κύριον ἢ ἐλπίζειν ἐπ’ ἄρχοντας.
Πάντα τὰ ἔθνη ἐκύκλωσάν με, καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Κυκλώσαντές με καὶ περιέσχον με, καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
Ἐκύκλωσάν με ὡς μέλιτται κηρίου, καὶ ἐξεκαύθησαν ὡς πῦρ ἐν ἀκανθῶν·
καὶ τῷ ὀνόματι Κυρίου ἠμυνάμην αὐτούς.
ὠθούμενος ἀνετράπην τοῦ πεσεῖν, καὶ ὁ Κύριος ἀντελάβετό μου.
Ἰσχύς μου καὶ ὕμνησίς μου ὁ Κύριος, καὶ ἐγένετό μοι εἰς σωτηρίαν.
φωνὴ ἀγαλλιάσεως καὶ σωτηρίας ἐν σκηναῖς δικαίων·
δεξιὰ Κυρίου ἐποίησε δύναμιν, δεξιὰ Κυρίου ὑψώσέν με, δεξιὰ Κυρίου ἐποίησε δύναμιν.
οὐκ ἀποθανοῦμαι, ἀλλὰ ζήσομαι, καὶ διηγήσομαι τὰ ἔργα Κυρίου.
παιδεύων ἐπαίδευσέν με ὁ Κύριος, καὶ τῷ θανάτῳ οὐ παρέδωκέν με.
Ἄρατε πύλας δικαιοσύνης, καὶ εἰσελεύσομαι ἐν αὐταῖς, ἐξομολογήσομαι τῷ Κυρίῳ.
αὕτη ἡ πύλη τοῦ Κυρίου· δίκαιοι εἰσελεύσονται ἐν αὐτῇ.
ἐξομολογήσομαί σοι, ὅτι εἰσήκουσάς μου καὶ ἐγένου μοι εἰς σωτηρίαν.
λίθον ὃν ἀπεδοκίμασαν οἱ οἰκοδομοῦντες, οὗτος ἐγενήθη εἰς κεφαλὴν γωνίας·
παρὰ Κυρίου ἐγένετο αὕτη, καὶ ἔστι θαυμαστὴ ἐν ὀφθαλμοῖς ἡμῶν.
Αὕτη ἡ ἡμέρα ἣν ἐποίησεν ὁ Κύριος· ἀγαλλιασώμεθα καὶ εὐφρανθῶμεν ἐν αὐτῇ.
Ὦ Κύριε, σῶσον δή· Ὦ Κύριε, εὐόδωσον δή.
Εὐλογημένος ὁ ἐρχόμενος ἐν ὀνόματι Κυρίου·
εὐλογήκαμεν ὑμᾶς ἐξ οἴκου Κυρίου.
Θεὸς Κύριος, καὶ ἐπέφανεν ἡμῖν·
συντάξασθε ἑορτὴν ἐν τοῖς πυκάζουσιν ἕως τῶν κεράτων τοῦ θυσιαστηρίου.
Θεός μου εἶ σύ, καὶ ἐξομολογήσομαί σοι·
Θεός μου εἶ σύ, καὶ ὑψώσω σε.
ἐξομολογήσομαί σοι, ὅτι εἰσήκουσάς μου καὶ ἐγένου μοι εἰς σωτηρίαν.
Ἐξομολογεῖσθε τῷ Κυρίῳ, ὅτι ἀγαθός, ὅτι εἰς τὸν αἰῶνα τὸ ἔλεος αὐτοῦ.
Ἀλληλούϊα.
(Ὁ Ψαλμὸς ἑκατοστὸς ὀγδόος)
(1) طوباهم الذين بلا عيب في الطريق، السالكون في ناموس الرب. طوباهم الذين يفحصون عن شهاداته، ومن قلوبهم يطلبونه، لأن صانعي الإثم لم يهووا أن يسلكوا في سبله. أنت أمرت أن تحفظ وصاياك جدا، فيا ليت طرقي تستقيم إلى حفظ حقوقك. حينئذ لا أخزى إذا ما اطلعت على جميع وصاياك. أشكرك يا رب باستقامة قلبي، إذ عرفت أحكام عدلك. حقوقك أحفظ، فلا ترفضني إلى الغاية. (ذكصاسي فيلا نيثروبي: المجد لك يا محب البشر Doxa ci Vilan`;rwpe)
(2) بماذا يقوم الشاب طريقه؟ بحفظه أقوالك. من كل قلبي طلبتك، فلا تبعدني عن وصاياك أخفيت أقوالك في قلبي لكي لا أخطئ إليك. مبارك أنت يا رب علمني حقوقك. بشفتي أظهرت كل أحكام فمك، وفرحت بطريق شهاداتك كما بكل غنى. بوصاياك أتكلم وأتفهم في طرقك، بفرائضك ألهج، ولا أنسى كلامك. (ذكصاسي فيلا نيثروبي: المجد لك يا محب البشر Doxa ci Vilan`;rwpe)
(3) كافئ عبدك فأحيا وأحفظ أقوالك. اكشف عن عيني فـأرى عجائب من ناموسك. غريب أنا في الأرض فلا تخفِ عنى وصاياك. اشتاقت نفسي إلى اشتهاء أحكامك في كل حين. إنك انتهرت المتكبرين الملاعين الذين حادوا عن وصاياك. انزع عنى العار والخزي فإني لشهاداتك ابتغيتُ. جلس الرؤساء وتقاولوا على، أما عبدك فكان يهتمُ بحقوقك، لأن شهاداتك هي درسي وحقوقك هي مشورتي (ذكصاسي فيلا نيثروبي: المجد لك يا محب البشر Doxa ci Vilan`;rwpe).
(4) لصقت بالتراب نفسي فأحيني ككلمتك. أخبرت بطرقك فاستجب لي. علمني حقوقك، وطريق عدلك فهمني، فألهج في عجائبك. ذبلت نفسي من الحزن، فثبتني في أقوالك. طريق الظلم أبعد عنى وبناموسك ارحمني. إني اخترت طريق الحق وأحكامك لم أنس. لصقتُ بشهاداتك يا رب فلا تخزني. في طريق وصاياك سعيتُ عندما وسعتَ قلبي (ذكصاسي فيلا نيثروبي: المجد لك يا محب البشر Doxa ci Vilan`;rwpe).
(5) ضع لي يا رب ناموسا في طريق حقوقك فأتبعَه كل حين. فهمني فأبحث عن ناموسك وأحفظه بكل قلبي. اهدني في سبيل وصاياك فإني إياها هويت. أمل قلبي إلى شهاداتك لا إلى الظلم. اردد عيني لئلا تعاينا الأباطيل، وفى سبلك أحيني. ثبت قولك لعبدك في خوفك، وانزع عنى العار الذي حَذِرْتُ منه، فإن أحكامك حلوة. هاأنذا قد اشتهيتُ وصاياك، فأحيني ببرك (ذكصاسي فيلا نيثروبي: المجد لك يا محب البشر Doxa ci Vilan`;rwpe).
(6) لتأت عليّ رحمتك يا رب وخلاصك كقولك. فأجيب معيري بكلمة. لأني اتكلت على أقوالك، لا تنزع من فمي قول الحق، لأني توكلت على أحكامك، واحفظ شريعتك في كل حين، إلى الأبد والى مدى الدهر. كنتُ أسلك في السعة لأني لوصاياك ابتغيتُ. وتكلمت بشهاداتك قدام الملوك ولم أخزَ. ولهجتُ بوصاياك التي أحببتُها جدا، ورفعت يدي إلى وصاياك التي وددتُها جدا. وتأملتُ فرائضك. (ذكصاسي فيلا نيثروبي: المجد لك يا محب البشر Doxa ci Vilan`;rwpe).
(7) اذكر لعبدك كلامك الذي جعلتني عليه أتكل. هذا الذي عزاني في مذلتي. لأن قولك أحياني. إن المتكبرين تجاوزوا الناموس إلى الغاية، أما أنا فعن ناموسك لم أمِل. تذكرتُ أحكامك يا رب منذ الدهر فتعزيتُ. الكآبة ملكتني من أجل الخطاة الذين تركوا ناموسك. حقوقك كانت لي مزاميرَ في موضع غربتي. ذكرتُ في الليل اسمك يا رب، وحفظت شريعتك. هذا صار لي لأني طلبت حقوقك. (ذكصاسي فيلا نيثروبي: المجد لك يا محب البشر Doxa ci Vilan`;rwpe).
(8) نصيبي أنت يا رب فقلت أن أحفظ وصاياك. ترضيت وجهك بكل قلبي، فارحمني كقولك. لأني تفكرت في طرقك ورددت قدمي إلى شهاداتك. تهيأت ولم أتوانَ لحفظ وصاياك. رباطات الخطاة التفت على، أما شريعتك فلم أنسَها. في نصف الليل نهضت لأشكرك على أحكام عدلك. شريك أنا لكل الذين يخافونك، وللحافظين وصاياك. من رحمتك يا رب امتلأت الأرضُ فعلمني عدلك (ذكصاسي فيلا نيثروبي: المجد لك يا محب البشر Doxa ci Vilan`;rwpe).
(9) خيرا صنعتَ مع عبدك يا رب حسب قولك، صلاحا وأدبا ومعرفة، علمني فإني قد صدقت وصاياك. قبل أن أتواضع أنا تكاسلتُ. فلهذا حفظتُ كلامك. صالح أنت يا رب فبصلاحك علمني حقوقك. كثر عليّ ظلم المتكبرين، وأنا بكل قلبي أبحث عن وصاياك. تجبن مثل اللبن قلبهم، وأنا لهجت بناموسك. خير لي أنك أذللتني حتى أتعلمَ حقوقك. ناموس فمك خير لي من ألوف ذهب وفضة (ذكصاسي فيلا نيثروبي: المجد لك يا محب البشر Doxa ci Vilan`;rwpe).
(10) يداك صنعتاني وجبلتاني. فهمني فأتعلم وصاياك. الذين يخافونك يبصرونني ويفرحون، لأني بكلامك وثقت. قد علمتُ يا رب أن أحكامك عادلة وبحق أذللتني. فلتأتِ عليّ رحمتك لتعزيني، نظير قولك لعبدك. لتأتني رأفتك فأحيا فإن ناموسك هو درسي. وليخز المتكبرون لأنهم خالفوا الشرع عليّ ظلما، وأنا كنت مثابرا على وصاياك. وليرجع إليّ الذين يتقونك ويعرفون عجائبك، وليصر قلبي بلا عيب في عدلك لكي لا أخزي (ذكصاسي فيلا نيثروبي: المجد لك يا محب البشر Doxa ci Vilan`;rwpe).
(11) تاقت نفسي إلى خلاصك وعلى كلامك توكلت. كلت عيناي من انتظار أقوالك قائلتين: متى تعزيني ؟ صرتُ مثل زق في جليد ولحقوقك لم أنس. كم هي أيام عبدك ؟ متى تجري لي حكما على الذين يضطهدونني؟ تكلم معي مخالفو الناموس بكلام هذيان، لكن ليس كناموسك يا رب، لأن كل وصاياك هي حق. وبظلم قد طردوني فأعني؟ كادوا يفنونني على الأرض، أما أنا فلم أترك وصاياك. حسب رحمتك أحيني فأحفظ شهادات فمك (ذكصاسي فيلا نيثروبي: المجد لك يا محب البشر Doxa ci Vilan`;rwpe).
(12) يا رب كلمتك دائمة في السموات إلى الأبد، وإلى جيل فجيل حقك. أسست الأرض فهي ثابتة بأمرك، والنهار أيضا ثابت. لأن كل الأشياء متعبدة لك. لو لم تكن شريعتك تلاوتي لهلكتُ حينئذ في مذلتي. وإلى الدهر لا أنسى وصاياك لأنك بها أحييتني يا رب. لك أنا فخلصني يا رب، لأني لوصاياك طلبتُ. إياي انتظر الخطاة ليهلكوني، ولشهاداتك فهمت. لكل تمام رأيت منتهى أما وصاياك فواسعة جدا (ذكصاسي فيلا نيثروبي: المجد لك يا محب البشر Doxa ci Vilan`;rwpe).
(13) محبوب هو اسمك يا رب، فهو طولَ النهار تلاوتي. علمتني وصاياك أفضل من أعدائي، لأنها ثابتة لي إلى الأبد. أكثر من جميع الذين يعلمونني فهمتُ، لأن شهادتك هي درسي. أكثر من الشيوخ فهمتُ، لأني طلبتُ وصاياك. من كل طريق خبيث منعتُ رجليّ لكي أحفظ كلامك. عن كلامك لم أحد، لأنك وضعتَ لي ناموسا. إن كلماتك حلوة في حلقي، أفضل من العسل والشهد في فمي. من وصاياك تفطنتُ، فلهذا أبغضت كل طرق الظلم. (لأنك وضعتَ لي ناموسًا) (ذكصاسي فيلا نيثروبي: المجد لك يا محب البشر Doxa ci Vilan`;rwpe).
(14) مصباح لرجلي كلامك ونور لسبلي. حلفت فأقمت على حفظ أحكام عدلك. تذللت جدا إلى الغاية يا رب، أحيني كقولك. تعهدات فمي باركها يا رب، وأحكامك علمني. نفسي في يديك كل حين، وناموسك لم أنسَ، أخفى الخطاة لي فخا، ولم أضل عن وصاياك. ورثت شهاداتك إلى الأبد، لأنها بهجة قلبي. عطفت قلبي لأصنع برك إلى الأبد (من أجل المكافأة) (ذكصاسي فيلا نيثروبي: المجد لك يا محب البشر Doxa ci Vilan`;rwpe).
(15) لمتجاوزي الناموس أبغضتُ ولناموسك أحببت. لأنك أنت معيني وناصري. وعلى كلامك توكلت. ابعدوا عني أيها الأشرار فأفحص عن وصايا إلهي. عضدني حسب قولك فأحيا ولا تخيب رجائي. أعني فأخلص، وأدرس في وصاياك كل حين. رذلتَ سائر الذين حادوا عن وصاياك لأن فكرهم ظلم. عصاة حسبتَ سائر خطاة الأرض، فلهذا أحببتُ شهاداتك في كل حين. سمر خوفك في لحمي لأني من أحكامك جزعتُ (ذكصاسي فيلا نيثروبي: المجد لك يا محب البشر Doxa ci Vilan`;rwpe).
(16) قد أجريتُ حكما وعدلا فلا تسلمني إلى الذين يظلمونني. كن لعبدك كفيلا في الخير، لئلا يجوزَ عليّ المتكبرون. عيناي قد ذبلتا من انتظار خلاصك وقول عدلك. اصنع مع عبدك حسب رحمتك، وحقوقك علمني. عبدك أنا، فهمني فأعرف شهاداتك. إنه وقتٌ يعمل فيه للرب، لأنهم قد نقضوا ناموسك. لأجل هذا أحببتُ وصاياك أفضل من الذهب والجوهر، ولأجل هذا بازاء كل وصاياك تقومتُ، وكل طريق ظلم أبغضتُ (ذكصاسي فيلا نيثروبي: المجد لك يا محب البشر Doxa ci Vilan`;rwpe).
(17) عجيبة هي شهاداتك لذلك حفظتها نفسي. إعلان أقوالك ينير لي، ويفهم الأطفال والصغار. فتحت فهمي واجتذبتُ لي روحا، لأني لوصاياك اشتقتُ. انظر إليّ وارحمني كرحمتك للذين يحبون اسمك. قوم خطواتي كقولك فلا يتسلط على أيُّ إثم. أنقذني من ظلم الناس فأحفظ وصاياك. أضئ بوجهك على عبدك وعلمني حقوقك. غاصت عيناي في مجاري المياه، لأنهم لم يحفظوا ناموسك. (ذكصاسي فيلا نيثروبي: المجد لك يا محب البشر Doxa ci Vilan`;rwpe).
(18) عادل أنت يا رب وقضاؤك مستقيم. أوصيتَ كثيرا بالعدل والحق اللذين هما شهاداتك. غيرة بيتك أكلتني، لأن أعدائي نسوا وصاياك. ممحص قولك جدا، وعبدك أحبه. صغيرٌ أنا ومرذول وحقوقك لم أنسَ. عدلك حق هو إلى الأبد، وكلامك حق هو. ضيق وشدة أدركاني، ووصاياك هي درسي. عادلة هي شهاداتك إلى الأبد. فهمني فأحيا (ذكصاسي فيلا نيثروبي: المجد لك يا محب البشر Doxa ci Vilan`;rwpe).
(19) صرخت من كل قلبي، فاستجب لي يا رب. إني أبتغي حقوقك. صرختُ إليك فخلصني، لأحفظ شهاداتك. سبقتُ وقمتُ قبل الوقتِ وصرخت، وعلى كلامك توكلتُ. سبقتْ عيناي وقت السحَر، لأتلو في جميع أقوالك، فاسمع صوتي يا رب كرحمتك، وبحسب أحكامك أحيني. اقترب بالإثم الذين يطردونني، وعن ناموسك ابتعدوا. قريب أنت يا رب، وكل وصاياك حق هي. منذ البدء عرفتُ من شهاداتك أنك إلى الدهر أسستها (ذكصاسي فيلا نيثروبي: المجد لك يا محب البشر Doxa ci Vilan`;rwpe).
(20) انظر إلى مذلتي وأنقذني، فإني لم أنس ناموسك. احكم لي في دعواي ونجني. من أجل كلامك أحيني. بعيد هو الخلاص عن الخطاة، لأنهم لم يطلبوا حقوقك. رأفتك كثيرة جدا يا رب. حسب أحكامك أحيني. كثيرون هُمُ الذين يضطهدونني ويحزنونني، وعن شهاداتك لم أجنح. رأيت الذين لا يفهمون فاكتأبت، لأنهم لأقوالك لم يحفظوا. انظر يا رب، فإني أحببت وصاياك. برحمتك يا رب أحيني. بدء كلامك حقٌ، وإلي الأبد كل أحكام عدلك (ذكصاسي فيلا نيثروبي: المجد لك يا محب البشر Doxa ci Vilan`;rwpe).
(21) الرؤساء اضطهدوني بلا سبب. من أقوالك جزع قلبي. أبتهج أنا بكلامك كمن وجد غنائمَ كثيرة. أبغضتُ الظلم ورذلته، أما ناموسك فأحببته. سبع مرات في النهار سبحتك على أحكام عدلك. فليكن سلام عظيم للذين يحبون اسمك، وليس لهم شك. توقعتُ خلاصك يا رب ووصاياك أحببتها. حفظتْ نفسي شهاداتك وأحببتها جدا. حفظتُ وصاياك وشهاداتك، وكل طرقي أمامك يا رب. (ذكصاسي فيلا نيثروبي: المجد لك يا محب البشر Doxa ci Vilan`;rwpe).
(22) فلتدن وسيلتي قدامك يا رب، كقولك فهمني. فلتدخل طلبتي إلى حضرتك يا رب، ككلمتك أحيني. تفيض شفتاي السبح إذا ما علمتني حقوقك. لساني ينطق بأقوالك لأن جميع وصاياك عادلة. لتكن يدك لخلاصي لأنني اشتهيت وصاياك. اشتقتُ إلى خلاصك يا رب، وناموسك هو تلاوتي. تحيا نفسي وتسبحك، وأحكامك تعينيني. ضللت مثل الخروف الضال، فاطلب عبدك، فإني لوصاياك لم أنسَ هللويا.
(إنجيل متى 25: 1-13)
حينئذٍ، يشبه ملكوت السموات عشر عذارى أخذن مصابيحهن وخرجن لاستقبال العريس. خمس منهن كن جاهلات وخمس حكيمات. فأخذت الجاهلات مصابيحَهن ولم يأخذن معهن زيتا. وأما الحكيمات فأخذن زيتا في آنيتهن مع مصابيحهن. ولما أبطأ العريس نعسن كلهن ونمن. ولما انتصف الليل صار صراخ: هوذا العريس قد أقبل فقمن وأخرجن للقائه. حينئذ قامت أولئك العذارى جميعا وزينَّ مصابيحهن. فقالت الجاهلات للحكيمات أعطيننا من زيتكن فإن مصابيحنا تنطفئ. فأجابت الحكيمات قائلات: لعله لا يكفينا وإياكن، فاذهبن بالحري إلى الباعة وابتعن لكن. فلما ذهبن ليبتعن جاء العريس والمستعدات دخلن معه إلى العرس وأغلِق الباب. وأخيرا جاءت بقية العذارى أيضا قائلات: ربنا ربنا افتح لنا. أما هو فأجاب وقال: الحق أقول لكن إني لا أعرفكن. فاسهروا إذن لأنكم لا تعرفون اليوم ولا الساعة التي يأتي فيها ابن الإنسان (والمجد لله دائمًا).
Ἡ τομὴ (Τροπάριον)
Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος ἔρχεται ἐν τῷ μέσῳ τῆς νυκτός· μακάριος ὁ δοῦλος ὃν εὑρήσει γρηγοροῦντα· ὁ δὲ ῥαθυμοῦντα εὑρών, ἀνάξιός ἐστιν ἐξελθεῖν σὺν αὐτῷ. Πρόσεχε, ἡ ψυχή μου, μὴ βαρυνθῇς ὕπνῳ, καὶ ἐκβληθῇς ἔξω τῆς βασιλείας· ἀλλὰ γρηγόρησον, καὶ κράξον λέγουσα· Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος εἶ, ὁ Θεός· διὰ τῆς Θεοτόκου ἐλέησον ἡμᾶς. (Δόξα Πατρί καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι - Δόξα τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι.)
Νόησον, ἡ ψυχή μου, τὴν φοβερὰν ἐκείνην ἡμέραν, καὶ ἔγερσαι, καὶ φώτισον τὸν λύχνον σου ἐλαίῳ εὐφροσύνης· ὅτι οὐκ οἶδας ποίας ὥρας προσελεύσεταί σοι ἡ φωνὴ λέγουσα· Ἰδοὺ ὁ Νυμφίος παραγίνεται. Πρόσεχε, ἡ ψυχή, μὴ νυστάξῃς, ἵνα μὴ ἔξω στήσῃς κρούουσα καθάπερ αἱ πέντε μωραὶ παρθένοι· ἀλλὰ γρηγόρει δεομένη, ἵνα ὑπαντήσῃς τῷ Χριστῷ τῷ Κυρίῳ ἐν ἐλαίῳ πίονι, καὶ τῆς θείας καὶ ἀληθινῆς δόξης τοῦ γάμου ἀξιωθῇς. (Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν - καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· Ἀμήν.)
Σὺ εἶ ἡ πανοπλία τῆς σωτηρίας ἡμῶν, Θεοτόκε Παρθένε, τὸ ἀπρόσβλητον καὶ ἀκατάβλητον τεῖχος· κατάλυσον τὰς βουλὰς τῶν ἀντικειμένων, καὶ τὴν λύπην τῶν δούλων σου μετέβαλε εἰς χαράν· φρούρησον τὴν πόλιν ἡμῶν (τὴν μονὴν ἡμῶν), καὶ ὑπὲρ τῶν βασιλέων (τῶν ἡγουμένων) ἀντιτάξαι, καὶ πρέσβευε ὑπὲρ εἰρήνης τοῦ κόσμου· ὅτι σὺ εἶ ἡ ἐλπὶς ἡμῶν, Θεοτόκε. (Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν - καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· Ἀμήν.)
Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν, ὁ θησαυρὸς τῶν ἀγαθῶν καὶ ζωῆς χορηγός, ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν, καὶ καθάρισον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης κηλίδος, ἀγαθέ, καὶ σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν. (Δόξα Πατρί καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι - Δόξα τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι.)
Ὡς ἦς μετὰ τῶν μαθητῶν σου, Σωτὴρ, καὶ εἰρήνην αὐτοῖς ἔδωκας, ἔλθῃς καὶ μεθ’ ἡμῶν, καὶ δὸς ἡμῖν τὴν εἰρήνην σου· καὶ σῶσον ἡμᾶς καὶ ῥῦσαι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. (Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν - καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· Ἀμήν.)
Ὅταν ἑστῶμεν ἐν τῷ ἁγίῳ ναῷ σου, ὡς ἐν οὐρανῷ ἡγοῦμεθα. Θεοτόκε, σὺ εἶ ἡ πύλη τοῦ οὐρανοῦ· ἄνοιξον ἡμῖν τὴν θύραν τοῦ ἐλέους.
Κύριε ἐλέησον (كῡ́ριε ἐλέησον) 41 φορές
Ἅγιος Ἅγιος Ἅγιος
Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος, Κύριος Σαβαώθ. Πλήρης ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ τῆς δόξης σου καὶ τῆς τιμῆς σου. Ἐλέησον ἡμᾶς, ὁ Θεὸς ὁ Πατὴρ ὁ Παντοκράτωρ. Τριάς ἁγία, ἐλέησον ἡμᾶς. Κύριε ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων, γενοῦ μεθ’ ἡμῶν· ὅτι οὐκ ἔχομεν ἕτερον βοηθὸν ἐν ταῖς θλίψεσι καὶ στενοχωρίαις ἡμῶν πλὴν σοῦ.
Λῦσον, ἄφες, συγχώρα ἡμῖν, ὁ Θεός, τὰ κακὰ ἡμῶν, τὰ ἐκούσια καὶ τὰ ἀκούσια, τὰ ἐν γνώσει καὶ τὰ ἐν ἀγνοίᾳ, τὰ κρυπτὰ καὶ τὰ φανερὰ. Κύριε, ἄφες αὐτὰ ἡμῖν, διὰ τὸ ἅγιόν σου ὄνομα τὸ ἐπικληθὲν ἐφ’ ἡμᾶς. Κατὰ τὸ ἔλεός σου, Κύριε, καὶ μὴ κατὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν.
Καταξίωσον ἡμᾶς εἰπεῖν μετ’ εὐχαριστίας· Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς..
Ἡ δευτέρα φυλακή (ἡ Ὑπηρεσία)
PSALM 118 (VIII)
You are my portion, O Lord: I said that I would keep Your commandments. I entreated Your face with my whole heart: have mercy on me according to Your word, for I meditated on Your ways, and turned my feet to Your testimonies. I prepared myself, and was not troubled, to keep Your commandments. The bonds of sinners entrapped me: but I did not forget Your law. At midnight I usually arise, to give thanks to You for the judgments of Your righteousness. I am the companion of all who fear You, and of all who keep Your commandments. O Lord, the earth is filled of Your mercy: teach me Your ordinances.
Zoxa si Philanthrope.
Glory to You, the Lover of mankind.
ΨΑΛΜΟΣ 118 (IX)
Ψάλλονται οἱ ψαλμοὶ τῆς Ἑσπερινῆς, πλὴν τῶν δύο πρώτων, ἀριθμοὺς ριϛʹ καὶ ριζʹ, καθὼς ἑξῆς:
ΨΑΛΜΟΣ 118 (X)
Πρὸς Κύριον ἐν τῷ θλίβεσθαί με ἐκέκραξα, καὶ εἰσήκουσέν μου.
Κύριε, ῥῦσαι τὴν ψυχήν μου ἀπὸ χειλέων ἀδίκων καὶ ἀπὸ γλώσσης δολίας.
Τί δοθείη σοι, καὶ τί προστεθείη σοι πρὸς γλῶσσαν δολίαν;
Βέλη δυνατοῦ ἠκονημένα σὺν τοῖς ἄνθραξιν τοῖς ἐρημικοῖς.
Οἴμοι, ὅτι ἡ παροικία μου ἐμακρύνθη· κατεσκήνωσα μετὰ τῶν σκηνωμάτων Κηδάρ.
πολλὰ παρώκησε ἡ ψυχή μου.
μετὰ τῶν μισούντων τὴν εἰρήνην ἤμην εἰρηνικός·
ὅταν ἐλάλουν αὐτοῖς, ἐπολέμουν με δωρεάν.
Ἀλληλούϊα.
ΨΑΛΜΟΣ 118 (XI)
Ἄσμα τῶν ἀναβαθμῶν· ἦρα τοὺς ὀφθαλμούς μου εἰς τὰ ὄρη, ὅθεν ἥξει ἡ βοήθειά μου.
ἡ βοήθειά μου παρά Κυρίου, τοῦ ποιήσαντος τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.
μὴ δῷς εἰς σάλον τὸν πόδα σου, μηδὲ νυστάξῃ ὁ φυλάσσων σε.
ἰδοὺ οὐ νυστάξει, οὐδὲ ὑπνώσει, ὁ φυλάσσων τὸν Ἰσραήλ.
Κύριος φυλάξει σε· Κύριος σκέπη σου ἐπὶ χεῖρα δεξιάν σου.
ἡμέρας ὁ ἥλιος οὐ συγκαύσει σε, οὐδὲ ἡ σελήνη τὴν νύκτα.
Κύριος φυλάξει σε ἀπὸ παντὸς κακοῦ· φυλάξει τὴν ψυχήν σου ὁ Κύριος.
Κύριος φυλάξει τὴν εἴσοδόν σου καὶ τὴν ἔξοδόν σου, ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος.
Ἀλληλούϊα.
ΨΑΛΜΟΣ 118 (XII)
Ἐχάρην ἐπὶ τοῖς εἰρηκόσιν μοι· εἰς οἶκον Κυρίου πορευσόμεθα.
ἑστῶτες ἦσαν οἱ πόδες ἡμῶν ἐν ταῖς αὐλαῖς σου, Ἱερουσαλήμ.
Ἱερουσαλὴμ ἡ οἰκοδομουμένη ὡς πόλις, ἧς ἡ συμμετοχὴ αὐτῆς ἐπ’ αὐτό·
ὅτι ἐκεῖ ἀνέβησαν αἱ φυλαί, φυλαὶ Κυρίου, μαρτύριον τῷ Ἰσραήλ, τοῦ ἐξομολογήσασθαι τῷ ὀνόματι Κυρίου.
ὅτι ἐκεῖ ἐκάθισαν θρόνοι εἰς κρίσιν, θρόνοι ἐπ’ οἶκον Δαυίδ.
Ἐρωτήσατε δὴ τὰ εἰς εἰρήνην τῇ Ἱερουσαλήμ, καὶ εὐθηνία τοῖς ἀγαπῶσί σε·
γενηθήτω δὴ εἰρήνη ἐν τῇ δυνάμει σου, καὶ εὐθηνία ἐν τοῖς πύργοις σου.
ἕνεκεν τῶν ἀδελφῶν μου καὶ τῶν πλησίον μου ἐλάλησα δὴ εἰρήνην περὶ σοῦ·
διὰ τὸν οἶκον Κυρίου τοῦ Θεοῦ ἡμῶν ἐξεζήτησα ἀγαθὰ σοι.
Ἀλληλούϊα.
ΨΑΛΜΟΣ 118 (XIII)
Πρὸς σὲ ἤρα τοὺς ὀφθαλμούς μου, τὸν κατοικοῦντα ἐν τῷ οὐρανῷ.
ἰδοὺ ὡς ὀφθαλμοὶ δούλων εἰς χεῖρας τῶν κυρίων αὐτῶν,
ὡς ὀφθαλμοὶ παιδίσκης εἰς χεῖρας τῆς κυρίας αὐτῆς,
οὕτως οἱ ὀφθαλμοὶ ἡμῶν πρὸς Κύριον τὸν Θεὸν ἡμῶν, ἕως οὗ οἰκτειρήσῃ ἡμᾶς.
Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς,
ὅτι ἐπὶ πολὺ ἐπλήσθημεν ἐξουδενώσεως·
ἐπὶ πλεῖον ἐπλήσθη ἡ ψυχὴ ἡμῶν·
ὄνειδος τοῖς εὐθηνοῦσι, καὶ ἐξουδένωσις τοῖς ὑπερηφάνοις.
Ἀλληλούϊα.
ΨΑΛΜΟΣ 118 (XIV)
Εἰ μὴ ὅτι Κύριος ἦν ἐν ἡμῖν — εἰπάτω δὴ Ἰσραήλ —
εἰ μὴ ὅτι Κύριος ἦν ἐν ἡμῖν ἐν τῷ ἐπανιστῆναι ἀνθρώπους ἐφ’ ἡμᾶς,
ἄρα ζῶντας ἂν κατέπιον ἡμᾶς, ἐν τῷ ὀργισθῆναι τὸν θυμὸν αὐτῶν ἐφ’ ἡμᾶς.
ἄρα τὸ ὕδωρ κατεπόντισεν ἡμᾶς· χειμάρρους διῆλθεν ἡ ψυχὴ ἡμῶν·
ἄρα διῆλθεν ἡ ψυχὴ ἡμῶν τὸ ὕδωρ τὸ ἀνυπόστατον.
Εὐλογητὸς Κύριος, ὃς οὐκ ἔδωκεν ἡμᾶς εἰς θήραν τοῖς ὀδοῦσιν αὐτῶν.
ἡ ψυχὴ ἡμῶν ὡς στρουθίον ἐρρύσθη ἐκ τῆς παγίδος τῶν θηρευόντων·
ἡ παγὶς συνετρίβη, καὶ ἡμεῖς ἐρρύσθημεν.
ἡ βοήθειά ἡμῶν ἐν ὀνόματι Κυρίου, τοῦ ποιήσαντος τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.
Ἀλληλούϊα.
ΨΑΛΜΟΣ 118 (XV)
Οἱ πεποιθότες ἐπὶ Κύριον ὡς ὄρος Σιων· οὐ σαλευθήσεται εἰς τὸν αἰῶνα, ὁ κατοικῶν ἐν Ἱερουσαλήμ.
ὄρη κύκλῳ αὐτῆς, καὶ ὁ Κύριος κύκλῳ τοῦ λαοῦ αὐτοῦ ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος.
Ὅτι οὐκ ἀφήσει Κύριος τὴν ῥάβδον τῶν ἁμαρτωλῶν ἐπὶ τὸν κλῆρον τῶν δικαίων,
ὅπως ἂν μὴ ἐκτείνωσιν οἱ δίκαιοι ἐν ἀνομίαις τὰς χεῖρας αὐτῶν.
Ἀγάθυνον, Κύριε, τοῖς ἀγαθοῖς καὶ τοῖς εὐθέσι τῇ καρδίᾳ.
τοὺς δὲ ἐκκλινόντας εἰς τὰς σκολιάς ἀπάξει Κύριος μετὰ τῶν ἐργαζομένων τὴν ἀνομίαν.
εἰρήνη ἐπὶ τὸν Ἰσραήλ.
Ἀλληλούϊα.
ΨΑΛΜΟΣ 118 (XVI)
Ἐν τῷ ἀποστρέψαι Κύριον τὴν αἰχμαλωσίαν Σιων, ἐγενήθημεν ὡς παρακεκλημένοι.
τότε ἐπλήσθη στόμα ἡμῶν χαρᾶς, καὶ ἡ γλῶσσα ἡμῶν ἀγαλλιάσεως·
τότε ἐροῦσιν ἐν τοῖς ἔθνεσιν· ἐμεγάλυνε Κύριος τοῦ ποιῆσαι μετ’ αὐτῶν.
ἐμεγάλυνε Κύριος τοῦ ποιῆσαι μεθ’ ἡμῶν· ἐγενήθημεν εὐφραινόμενοι.
Ἐπίστρεψον, Κύριε, τὴν αἰχμαλωσίαν ἡμῶν ὡς χειμάρρους ἐν τῷ νότῳ.
οἱ σπείροντες ἐν δάκρυσιν, ἐν ἀγαλλιάσει θεριοῦσιν.
πορευόμενοι ἐπορεύοντο καὶ ἔκλαιον, βάλλοντες τὰ σπέρματα αὐτῶν·
ἐρχόμενοι δὲ ἥξουσιν ἐν ἀγαλλιάσει, αἴροντες τὰ δράγματα αὐτῶν.
Ἀλληλούϊα.
ΨΑΛΜΟΣ 118 (XVII)
Ἐὰν μὴ Κύριος οἰκοδομήσῃ οἶκον, εἰς μάτην ἐκοπίασαν οἱ οἰκοδομοῦντες·
ἐὰν μὴ Κύριος φυλάξῃ πόλιν, εἰς μάτην ἠγρύπνησεν ὁ φυλάσσων.
εἰς μάτην ὑμῖν ἐστὶν ὀρθρίζειν· ἐγείρεσθε μετὰ τὸ καθίσαι,
οἱ ἐσθίοντες ἄρτον ὀδύνης· ὅταν δῷ τοῖς ἀγαπητοῖς αὐτοῦ ὕπνον.
Ἰδοὺ κληρονομία Κυρίου, υἱοί· ὁ μισθὸς τοῦ καρποῦ τῆς κοιλίας.
ὡς βέλη ἐν χειρὶ δυνατοῦ, οὕτως οἱ υἱοὶ τῶν ἐκτετιναγμένων.
μακάριος ὃς ἐπλήρωσεν τὴν φαρέτραν αὐτοῦ ἐξ αὐτῶν·
οὐ καταισχυνθήσονται ὅταν λαλῶσι πρὸς τοὺς ἐχθροὺς ἐν πύλαις.
Ἀλληλούϊα.
Ὁ Ψαλμὸς ἑκατοστὸς εἰκοστὸς ἕβδομος
طوبى لجميع الذين يتقون الرب السالكين في طرقه. تأكل من ثمرة أتعابك تصير مغبوطا ويكون لك الخير. امرأتك تصير مثلَ كرمة مخصبة في جوانب بيتك. بنوك مثل غروس الزيتون الجدد حول مائدتك. هكذا يُبارَك الإنسان المتقي الربَّ. يباركك الرب من صهيون، وتبصر خيرات أورشليم جميع أيام حياتك، وترى بني بنيك، والسلام على إسرائيل. هلليلويا.
Ὁ Ψαλμὸς ἑκατοστὸς εἰκοστὸς ὄγδοος
مرارا كثيرة حاربوني منذ صباي ـ ليقل إسرائيل ـ مرارا كثيرة قاتلوني منذ شبابي، وإنهم لم يقدروا علي. على ظهري جلدني الخطاة وأطالوا إثمهم. الرب صدّيق هو، يقطع أعناق الخطاة. فليخز وليرتد إلى الوراء كل الذين يبغضون صهيون، وليكونوا مثل عشب السطوح الذي ييبَس قبل أن يقطع، الذي لم يملأ الحاصد منه يده، ولا الذي يجمع الغمورَ حضنه. ولم يقلْ المجتازون إن بركة الرب عليكم. باركناكم باسم الرب هلليلويا.
(إنجيل لوقا 7: 36-50)
ثم سأله أحد الفريسيين أن يأكل معه. فلما دخل بيت الفريسي اتكأ. وإذا امرأة في المدينة كانت خاطئة. فلما علمتْ أنه متكئ في بيت الفريسي، أخذت قارورة طيب ووقفتْ من ورائه عند رجليه باكية، وبدأت تبل قدميه بدموعها وتمسحهما بشعر رأسها، وكانت تقبل قدميه وتدهنهما بالطيب. فلما رأى الفريسي الذي دعاه ذلك قال محدثا نفسه: لو كان هذا نبيا لعلم من هي هذه المرأة التي لمسته، وما حالها، إنها خاطئة. فأجاب يسوع وقال له: يا سمعان عندي كلمة أقولها لك. فقال: قل يا معلم. قال: كان لدائن مدينان على الواحد خمسمائة دينار وعلى الآخر خمسون، وإذ لم يكن لهما ما يوفيان سامحهما كليهما. فمن منهما يحبه أكثر؟ أجاب سمعان وقال: أظنُّ الذي سامحه بالأكثر. فقال له: بالصواب حكمتَ. ثم التفت إلى المرأة وقال لسمعان: أترى هذه المرأة؟ دخلتُ بيتك وماء لرجلي لم تعطِ، أما هي فقد غسلتْ بالدموع رجلي ومسحتهما بشعرها. لم تقبل فمي، أما هي فمنذ دخلتُ بيتك لم تكف عن تقبيل قدمي. بزيت لم تدهن رأسي، أما هي فقد دهنت بالطيب قدمي. من أجل ذلك أقول لك إن خطاياها الكثيرة مغفورة لها، لأنها أحبت كثيرا. والذي يغفر له قليل يحب قليلا. ثم قال لها: مغفورة لك خطاياك. فبدأ المتكئون يقولون في نفوسهم: من هو هذا الآخر الذي يغفر الخطايا؟! فقال للمرأة: إن إيمانك قد خلصكِ، فاذهبي بسلام (والمجد لله دائما.)
Ἡ τομὴ (Τροπάριον)
Δός μοι, Κύριε, πολλὰς πηγὰς δακρύων, καθάπερ ἔδωκας πάλαι τῇ γυναικὶ τῇ ἁμαρτωλῷ· καὶ ποίησόν με ἀξιωθῆναι καταβρέχειν τοὺς πόδας σου, τοὺς ῥυσσαμένους με ἐκ τῆς ὁδοῦ τῆς πλάνης· καὶ προσενεγκεῖν σοι μύρον ὑπερβάλλον, καὶ κτήσασθαι μοι βίον καθαρὸν διὰ τῆς μετανοίας, ἵνα ἀκούσω καὶ ἐγὼ τῆς φωνῆς τῆς πλήρους χαρᾶς· Ἡ πίστις σου σέσωκέ σε. (Δόξα Πατρί καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι - Δόξα τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι.)
Ὅταν λογίζωμαι τὸ πλῆθος τῶν πονηρῶν μου ἔργων, καὶ ἔρχεται ἐπὶ τὴν καρδίαν μου ἡ ἔννοια τῆς φοβερᾶς ἐκείνης κρίσεως, τρόμος με καταλαμβάνει· καὶ φεύγω πρὸς σὲ, ὁ Θεὸς ὁ φιλάνθρωπος· μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ, ἱκετεύοντός σε, ὁ μόνος ἀναμάρτητος· χάρισαι τῇ ταλαιπώρῳ ψυχῇ μου συντριβήν, πρὶν ἐλθεῖν τὸ τέλος, καὶ σῶσόν με. (Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν - καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· Ἀμήν.)
Οἱ οὐρανοὶ μακαρίζουσί σε, ἡ κεχαριτωμένη, ἡ νύμφη ἀνήρ μὴ γνῶσα· καὶ ἡμεῖς δὲ δοξάζομεν τὴν ἀκατάληπτον σὴν γέννησιν. Θεοτόκε, μῆτερ τοῦ ἐλέους καὶ τῆς σωτηρίας, πρέσβευε ὑπὲρ σωτηρίας τῶν ψυχῶν ἡμῶν. (Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν - καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· Ἀμήν.)
Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν, ὁ θησαυρὸς τῶν ἀγαθῶν καὶ ζωῆς χορηγός, ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν, καὶ καθάρισον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης κηλίδος, ἀγαθέ, καὶ σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν. (Δόξα Πατρί καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι - Δόξα τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι.)
Ὡς ἦς μετὰ τῶν μαθητῶν σου, Σωτήρ, καὶ εἰρήνην αὐτοῖς ἔδωκας, ἔλθῃς καὶ μεθ’ ἡμῶν, καὶ δὸς ἡμῖν τὴν εἰρήνην σου· καὶ σῶσον ἡμᾶς καὶ ῥῦσαι τὰς ψυχὰς ἡμῶν. (Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν - καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων· Ἀμήν.)
Ὅταν ἑστῶμεν ἐν τῷ ἁγίῳ ναῷ σου, ὡς ἐν οὐρανῷ ἡγοῦμεθα. Θεοτόκε, σὺ εἶ ἡ πύλη τοῦ οὐρανοῦ· ἄνοιξον ἡμῖν τὴν θύραν τοῦ ἐλέους.
Κύριε ἐλέησον (كῡ́ριε ἐλέησον) 41 φορές
Τὸ Τρισάγιον
Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος ἰσχυρός, Ἅγιος ἀθάνατος, ὁ ἐκ τῆς Παρθένου γεννηθείς, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος ἰσχυρός, Ἅγιος ἀθάνατος, ὁ δι’ ἡμᾶς ἐσταυρωθείς, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἅγιος ὁ Θεός, Ἅγιος ἰσχυρός, Ἅγιος ἀθάνατος, ὁ ἐκ νεκρῶν ἀναστὰς καὶ εἰς τοὺς οὐρανοὺς ἀνελθών, ἐλέησον ἡμᾶς. Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι, καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν. Ἁγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἁγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς. Ἁγία Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς.
Κύριε, ἄφες ἡμῖν τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν. Κύριε, ἄφες ἡμῖν τὰς ἀνομίας ἡμῶν. Κύριε, ἄφες ἡμῖν τὰ παραπτώματα ἡμῶν. Κύριε, ἐπίσκεψαι τοὺς ἀσθενοῦντας τοῦ λαοῦ σου· ἴασαι αὐτοὺς διὰ τὸ ἅγιόν σου ὄνομα. Τοὺς πατέρας ἡμῶν καὶ ἀδελφοὺς ἡμῶν τοὺς κεκοιμημένους, Κύριε, ἀνάπαυσον τὰς ψυχὰς αὐτῶν. Ὁ ἀναμάρτητος, Κύριε, ἐλέησον ἡμᾶς. Ὁ ἀναμάρτητος, Κύριε, βοήθησον ἡμῖν, καὶ πρόσδεξαι τὰς δεήσεις ἡμῶν πρὸς σέ· ὅτι σοὶ ἡ δόξα καὶ τὸ κράτος καὶ ἡ τρισάγιος ἁγίασις. Κύριε ἐλέησον. Κύριε ἐλέησον. Κύριε εὐλόγησον. Ἀμήν.
Καταξίωσον ἡμᾶς εἰπεῖν μετ’ εὐχαριστίας· Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς....
Tenoo oasht emmok o piekhristos nem pekyot en aghathos nem pi epnevma ethowab je akee ak soati emmon nai nan
We worship You O Christ with Your Good Father and the Holy Spirit, for You have come and saved us.
1. Behold, the Bridegroom is coming at midnight, blessed is the servant whom He finds watching. But he whom He finds sleeping is unworthy of going with Him. Therefore, take heed, O my soul, that you may not fall into deep sleep, and then be cast out of the Kingdom. But watch and cry out saying "Holy, Holy, Holy are You, O God; for the sake of the Theotokos, have mercy on us."
Doxa Patri ke Eioa ke Agio Pnevmati
Glory to the Father, and the Son, and the Holy Spirit.
2. O my soul, be mindful of that awesome day, and wake up and light your lamp with the oil of joy, for you do not know when the voice will call upon you saying: "Behold, the Bridegroom is coming." So, take heed, my soul, not to fall asleep, lest you stand outside knocking like the five foolish virgins. But watch, entreating that you may meet Christ the Lord with rich oil, and He may grant you the wedding of His true and heavenly glory.
Ke nin ke a ee ke ees toos e onas toan e oa noan ameen.
Now and forever and unto the ages of all ages, Amen.
3. You are the rampart of our salvation, O Theotokos the Virgin, the mighty and impregnable fortress. Abolish the counsel of the adversaries, and transform the sorrow of your servants into joy. Fortify our city, defend our governors, and intercede for the peace of the world; for you are our hope, O Theotokos.
Ke nin ke a ee ke ees toos e onas toan e oa noan ameen.
Now and forever and unto the ages of all ages, Amen.
4. O Heavenly King, the Comforter, the Spirit of truth, who is present in all places and fills all, the treasury of good things and the Life-Giver, graciously come, and dwell in us and purify us from all defilement, O Good One, and save our souls.
Doxa Patri ke Eioa ke Agio Pnevmati
Glory to the Father, and the Son, and the Holy Spirit.
5. Just as You were with Your disciples, O Savior, and gave them peace, graciously come also and be with us, and grant us Your peace, and save us, and deliver our souls.
Ke nin ke a ee ke ees toos e onas toan e oa noan ameen.
Now and forever and unto the ages of all ages, Amen.
6. Whenever we stand in Your holy sanctuary, we are considered standing in heaven. O Theotokos, you are the gate of heaven, open for us the gate of mercy.
Then the worshipper prays:
Lord, hear us and have mercy on us and forgive us our sins. Amen.
(Lord have mercy) 41 times
ΑΓΙΟΣ ΑΓΙΟΣ ΑΓΙΟΣ
Ἀναγινώσκονται οἱ ψαλμοὶ τῆς προσευχῆς τοῦ ὕπνου οὕτως:
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΠΑΣΗΣ ΩΡΑΣ
Ἐκ βαθέων ἐκέκραξά σοι, Κύριε·
Κύριε, εἰσάκουσον τῆς φωνῆς μου· γενηθήτω τὰ ὦτά σου προσέχοντα εἰς τὴν φωνὴν τῆς δεήσεώς μου.
Ἐὰν ἀνομίας παρατηρήσῃς, Κύριε, Κύριε, τίς ὑποστήσεται;
ὅτι παρὰ σοὶ ὁ ἱλασμός ἐστιν.
ἕνεκεν τοῦ ὀνόματός σου ὑπέμεινά σε, Κύριε· ὑπέμεινεν ἡ ψυχή μου εἰς τὸν νόμον σου.
ἤλπισεν ἡ ψυχή μου ἐπὶ τὸν Κύριον· ἀπὸ φυλακῆς πρωΐας μέχρι νυκτός·
ἀπὸ φυλακῆς πρωΐας ἐλπισάτω Ἰσραὴλ ἐπὶ τὸν Κύριον.
ὅτι παρὰ τῷ Κυρίῳ τὸ ἔλεος, καὶ πολλὴ παρ᾽ αὐτῷ λύτρωσις·
καὶ αὐτὸς λυτρώσεται τὸν Ἰσραὴλ ἐκ πασῶν τῶν ἀνομιῶν αὐτοῦ.
Ἡ Δευτέρα Φυλακή
Κύριε, οὐχ ὑψώθη ἡ καρδία μου, οὐδὲ ἐμεγαλύνθησαν οἱ ὀφθαλμοί μου· οὐδὲ ἐπορεύθην ἐν μεγάλοις οὐδὲ ἐν θαυμασίοις ὑπὲρ ἐμέ.
εἰ μὴ ἐταπείνωσα καὶ ὕψωσα τὴν ψυχήν μου· ὡς τὸ ἀπογεγαλακτισμένον ἐπὶ τὴν μητέρα αὐτοῦ, ὡς ἀπογεγαλακτισμένον ἐπὶ τὴν ψυχήν μου.
Ἐλπισάτω Ἰσραὴλ ἐπὶ τὸν Κύριον ἀπὸ τοῦ νῦν καὶ ἕως τοῦ αἰῶνος.
ΨΑΛΜΟΣ 119
Μνήσθητι, Κύριε, τοῦ Δαυὶδ καὶ πάσης τῆς πραότητος αὐτοῦ·
ὡς ὤμοσεν τῷ Κυρίῳ, ηὔξατο τῷ Θεῷ Ἰακώβ·
εἰ μὴ εἰσελεύσομαι εἰς σκῆνος τοῦ οἴκου μου, εἰ μὴ ἀναβήσομαι ἐπὶ κλίνην στρωμνῆς μου,
εἰ μὴ δώσω ὕπνον τοῖς ὀφθαλμοῖς μου καὶ τοῖς βλεφάροις μου νυσταγμόν
καὶ ἀνάπαυσιν τοῖς κροτάφοις μου, ἕως οὗ εὕρω τόπον τῷ Κυρίῳ, σκήνωμα τῷ Θεῷ Ἰακώβ.
ἰδοὺ ἠκούσαμεν αὐτὴν ἐν Ἐφραθά, εὕρομεν αὐτὴν ἐν τοῖς πεδίοις τοῦ δρυμοῦ.
Εἰσελευσόμεθα εἰς τὰ σκηνώματα αὐτοῦ· προσκυνήσομεν εἰς τὸν τόπον, οὗ ἔστησαν οἱ πόδες αὐτοῦ.
Ἀνάστηθι, Κύριε, εἰς τὴν κατάπαυσίν σου, σὺ καὶ ἡ κιβωτὸς τοῦ ἁγιάσματός σου.
οἱ ἱερεῖς σου ἐνδύσωνται δικαιοσύνην, καὶ οἱ ὅσιοί σου ἀγαλλιάσονται.
ἕνεκεν Δαυὶδ τοῦ δούλου σου μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπον τοῦ χριστοῦ σου.
ὤμοσεν Κύριος τῷ Δαυίδ ἀλήθειαν, καὶ οὐ μὴ ἀθετήσει αὐτήν· ἐκ καρποῦ τῆς κοιλίας σου θήσομαι ἐπὶ τὸν θρόνον σου.
ἐὰν φυλάξωσιν οἱ υἱοί σου τὴν διαθήκην μου καὶ τὰ μαρτύριά μου ταῦτα, ἃ διδάξω αὐτούς, καὶ οἱ υἱοὶ αὐτῶν εἰς τὸν αἰῶνα καθιοῦνται ἐπὶ τοῦ θρόνου σου.
ὅτι ἐξελέξατο Κύριος τὴν Σιὼν, ᾑρέτισατο αὐτὴν εἰς κατοικίαν ἑαυτῷ.
αὕτη ἡ κατάπαυσίς μου εἰς αἰῶνα αἰῶνος· ὧδε κατοικήσω, ὅτι ηὐρεσάμην αὐτήν.
τὴν τροφὴν αὐτῆς εὐλογήσω εὐλογίαν, τοὺς πτωχοὺς αὐτῆς χορτάσω ἄρτων.
τοὺς ἱερεῖς αὐτῆς ἐνδύσω σωτηρίαν, καὶ οἱ ὅσιοι αὐτῆς ἀγαλλιάσει ἀγαλλιάσονται.
ἐκεῖ ἐξανέτειλα κέρας τῷ Δαυίδ, ἡτοίμασα λύχνον τῷ χριστῷ μου.
τοὺς ἐχθροὺς αὐτοῦ ἐνδύσω αἰσχύνην, καὶ ἐπ᾽ αὐτὸν ἐξανθήσει τὸ ἁγίασμά μου.
ΨΑΛΜΟΣ 120
Ἰδοὺ δὴ τί καλόν ἢ τί τερπνόν, ἀλλ᾽ ἢ τὸ κατοικεῖν ἀδελφοὺς ἐπὶ τὸ αὐτό·
ὡς μύρον ἐπὶ κεφαλῆς τὸ καταβαῖνον ἐπὶ τὴν πώγωνα, τὴν πώγωνα Ἀαρών, τὸ καταβαῖνον ἐπὶ τὸν ὠμὸν τοῦ ἐνδύματος αὐτοῦ·
ὡς δρόσος Αερμὼν τὸ καταβαῖνον ἐπὶ τὰ ὄρη Σιὼν· ὅτι ἐκεῖ ἐνετείλατο Κύριος τὴν εὐλογίαν, καὶ ζωὴν ἕως τοῦ αἰῶνος.
ΨΑΛΜΟΣ 121
Ἰδού, νῦν εὐλογεῖτε τὸν Κύριον, πάντες οἱ δοῦλοι Κυρίου, οἱ ἑστῶτες ἐν οἴκῳ Κυρίου, ἐν ταῖς αὐλαῖς οἴκου Θεοῦ ἡμῶν·
ἐν ταῖς νυξὶν ἐπάρατε τὰς χεῖρας ὑμῶν εἰς τὰ ἅγια, καὶ εὐλογεῖτε τὸν Κύριον.
εὐλογήσαι σε Κύριος ἐκ Σιῶν, ὁ ποιήσας τὸν οὐρανὸν καὶ τὴν γῆν.
ΨΑΛΜΟΣ 122
Ἐπὶ τῶν ποταμῶν Βαβυλῶνος, ἐκεῖ ἐκαθίσαμεν καὶ ἐκλαύσαμεν, ἐν τῷ μνησθῆναι ἡμᾶς τῆς Σιών.
ἐπὶ ταῖς ἰτέαις ἐν μέσῳ αὐτῆς κρεμάσαμεν τὰ ὄργανα ἡμῶν·
ὅτι ἐκεῖ ἐπηρώτησαν ἡμᾶς οἱ αἰχμαλωτεύσαντες ἡμᾶς λόγους ᾠδῶν, καὶ οἱ ἀπάγοντες ἡμᾶς· ᾄσατε ἡμῖν ἐκ τῶν ᾠδῶν Σιῶν.
πῶς ᾄσομεν τὴν ᾠδὴν Κυρίου ἐπὶ γῆς ἀλλοτρίας;
ἐὰν ἐπιλάθωμαί σου, Ἱερουσαλήμ, ἐπιλησθείη ἡ δεξιά μου·
κολληθείη ἡ γλῶσσά μου τῷ λάρυγγί μου, ἐὰν μὴ σου μνησθῶ, ἐὰν μὴ προανατάξω τὴν Ἱερουσαλὴμ ἐν ἀρχῇ τῆς εὐφροσύνης μου.
μνήσθητι, Κύριε, τῶν υἱῶν Ἐδώμ, τὴν ἡμέραν Ἰερουσαλήμ, τῶν λεγόντων· ἔρημοῦτε, ἔρημοῦτε ἕως τῶν θεμελίων ἐν αὐτῇ.
θυγάτηρ Βαβυλῶνος ἡ ταλαίνᾱ, μακάριος ὃς ἀνταποδώσει σοι τὸ ἀνταπόδομά σου, ὃ ἀνταπέδωκας ἡμῖν·
μακάριος ὃς κρατήσει καὶ ἐδαφιεῖ τὰ νήπιὰ σου πρὸς τὴν πέτραν.
ΨΑΛΜΟΣ 123
Ἐξομολογήσομαί σοι, Κύριε, ἐν ὅλῃ καρδίᾳ μου· ὅτι ἤκουσας τὰ ῥήματα τοῦ στόματός μου· ἐναντίον ἀγγέλων ψαλῶ σοι, προσκυνήσω πρὸς ναὸν ἅγιόν σου, καὶ ἐξομολογήσομαί σοι ἐπὶ τῷ ἐλέει σου καὶ τῇ ἀληθείᾳ σου· ὅτι ἐμεγαλύνθη τὸ ὄνομά σου τὸ ἅγιον ἐπάνω πάντων.
ἡ ἡμέρᾳ ᾗ ἐπικαλεσάμην σε, ἐπήκουσάς μου, ἐνίσχυσάς με ἐν ψυχῇ μου ἐν ἰσχύϊ.
Ἐξομολογησάσθωσάν σοι, Κύριε, πάντες οἱ βασιλεῖς τῆς γῆς, ὅτι ἤκουσαν πάντα τὰ ῥήματα στόματός σου·
καὶ ᾄσατε ἐν ταῖς ὁδοῖς Κυρίου, ὅτι μεγάλη ἡ δόξα Κυρίου.
ὅτι ὑψηλὸς Κύριος, καὶ τὰ ταπεινὰ ἐφορά, καὶ τὰ ὑψηλὰ ἀπὸ μακρὸθεν γινώσκει.
ἐὰν πορευθῶ ἐν μέσῳ θλίψεως, ζήσεις με· ἐπὶ ὀργῇ ἐχθρῶν ἐξέτεινας τὴν χεῖρά σου, καὶ ἔσωσέν με ἡ δεξιά σου.
Κύριος ἀνταποδώσει ὑπὲρ ἐμοῦ· Κύριε, τὸ ἔλεός σου εἰς τὸν αἰῶνα· τὰ ἔργα τῶν χειρῶν σου μὴ ἀποσῇς.
ΨΑΛΜΟΣ 124
Κύριε, ἐκέκραξά σοι, εἰσάκουσόν μου· εἰσάκουσόν μου, Κύριε.
πρόσχεθι τῇ φωνῇ τῆς δεήσεώς μου, ἐν τῷ κεκραγέναι με πρὸς σέ· εἰσάκουσόν μου, Κύριε.
κατευθυνθήτω ἡ προσευχή μου ὡς θυμίαμα ἐνώπιόν σου, ἔπαρσις τῶν χειρῶν μου θυσία ἑσπερινή.
θοῦ, Κύριε, φυλακὴν τῷ στόματί μου, καὶ θύραν περιοχῆς περὶ τὰ χείλη μου.
μὴ ἐκκλίνῃς τὴν καρδίαν μου εἰς λόγους πονηρίας, τοῦ προφασίζεσθαι προφάσεις ἐν ἁμαρτίαις, σὺν ἀνδράσιν ἐργαζομένοις τὴν ἀνομίαν· καὶ οὐ μὴ συνδυάσω μετὰ τῶν ἐκλεκτῶν αὐτῶν.
παιδεύσει με δίκαιος ἐν ἐλέει καὶ ἐλέγξει με· ἔλαιον δὲ ἁμαρτωλοῦ μὴ λιπανάτω τὴν κεφαλήν μου· ὅτι ἔτι καὶ ἡ προσευχή μου ἐν ταῖς εὐδοκίαις αὐτῶν.
κατεπόθησαν παρὰ τῇ πέτρᾳ οἱ κριταὶ αὐτῶν· ἀκούσονται τὰ ῥήματά μου, ὅτι ἡδύνθησαν.
ὡς παχὺς γῆς ἐρράγη ἐπὶ τῆς γῆς, διεσκορπίσθη τὰ ὀστᾶ ἡμῶν παρὰ ᾅδην.
ὅτι πρὸς σὲ, Κύριε, Κύριε, οἱ ὀφθαλμοί μου· ἐπὶ σοὶ ἤλπισα, μὴ ἀντανέλῃς τὴν ψυχήν μου.
φύλαξόν με ἀπὸ παγίδος, ἧς συνεστήσαντό μοι, καὶ ἀπὸ σκανδάλων τῶν ἐργαζομένων τὴν ἀνομίαν.
πεσοῦνται ἐν ἀμφιβλήστρῳ αὐτῶν οἱ ἁμαρτωλοί· κατ᾽ ἰδίαν εἰμί ἐγὼ ἕως ἂν παρέλθω.
ΨΑΛΜΟΙ 125
Φωνῇ μου πρὸς Κύριον ἐκέκραξα, φωνῇ μου πρὸς Κύριον ἐδεήθην·
ἐκχεῶ ἐνώπιον αὐτοῦ τὴν δέησίν μου, τὴν θλῖψίν μου ἐνώπιον αὐτοῦ ἀπαγγελῶ.
ἐν τῷ ἐκλείπειν ἐξ ἐμοῦ τὸ πνεῦμά μου, καὶ σὺ ἔγνως τὰς τρίβους μου· ἐν τῇ ὁδῷ ταύτῃ ᾗ ἐπορευόμην ἔκρυψαν παγίδα μοι.
κατενόουν εἰς τὰ δεξιά, καὶ ἐπεθεώρουν, καὶ οὐκ ἦν ὁ ἐπιγινώσκων με· ἀπώλετο φυγὴ ἀπ᾽ ἐμοῦ, καὶ οὐκ ἔστιν ὁ ἐκζητῶν τὴν ψυχήν μου.
Ἐκέκραξα πρὸς σέ, Κύριε· εἶπα· σὺ εἶ ἡ ἐλπίς μου, μερὶς μου ἐν γῇ ζώντων.
πρόσχες τῇ δεήσει μου, ὅτι ἐταπεινώθην σφόδρα· ῥῦσαί με ἀπὸ τῶν καταδιωκόντων με, ὅτι ἐκραταιώθησαν ὑπὲρ ἐμέ.
ἐξαγαγὲ ἐκ φυλακῆς τὴν ψυχήν μου, τοῦ ἐξομολογήσασθαι τῷ ὀνόματί σου, Κύριε· ἐμοὶ ὑπομενοῦσιν δίκαιοι ἕως ἂν ἀνταποδῷς μοι.
(10) Ὁ Ψαλμὸς ἑκατοστὸς τεσσαρακοστὸς πέμπτος
سبحي يا نفسي الربَّ، أسبح الرب في حياتي وأرتل لإلهي ما دمت موجودا. لا تتكلوا على الرؤساء ولا على بني البشر الذين ليس عندهم خلاص. تخرج روحهم فيعودون إلى ترابهم. في ذلك اليوم تهلك كافة أفكارهم.
طوبى لمن إله يعقوب معينه. واتكاله على الرب إلهه، الذي صنع السماء والأرض والبحر وكل ما فيها. الحافظ العدل إلى الدهر، الصانع الحكم للمظلومين المعطي الطعام للجياع. الرب يحل المربوطين الرب يقيم الساقطين. الرب يُحَكِّم العميان. الرب يحب الصديقين. الرب يحفظ الغرباء، ويعضد اليتيم والأرملة. ويبيد طرق الخطاة. يملك الرب إلى الدهر، وإلهك يا صهيون من جيل إلى جيل هلليلويا .
(11) Ὁ Ψαλμὸς ἑκατοστὸς τεσσαρακοστὸς ἕκτος
سبحوا الرب فان المزمور جيد، ولإلهنا يلذ التسبيح. الرب يبني أورشليم. الرب يجمع متفرقي إسرائيل. الرب يشفي المنكسري القلوب، ويجبر جميع كسرهم. المحصي كثرة الكواكب، ولكافتها يعطي أسماء. عظيم هو الرب وعظيمة هي قوته، ولا إحصاء لفهمه. الرب يرفع الودعاء ويذل الخطاة إلى الأرض.
ابتدئوا للرب بالاعتراف، رتلوا لإلهنا بالقيثارة. الذي يجلل السماء بالغمام، الذي يهيئ للأرض المطر، الذي يُنبت العشب على الجبال، والخضرة لخدمة البشر، ويعطي البهائم طعامها، ولفراخ الغربان التي تدعوه. لا يؤْثر قوة الفرس ولا يسر بساقي الرجل، بل يسر الرب بخائفيه وبالراجين رحمته هلليلويا.
(12) Ὁ Ψαλμὸς ἑκατοστὸς τεσσαρακοστὸς ἕβδομος
سبحي الرب يا أورشليم، سبحي إلهك يا صهيون. لأنه قد قوى مغاليق أبوابك وبارك بنيك فيك. الذي جعل تخومَك في سلام، ويملأك من شحم الحنطة. الذي يرسل كلمته إلى الأرض فيسرع قوله عاجلا جدا. المعطي الثلج كالصوف، المذري الضباب كالرماد، ويلقي الجليد مثل الفتات. قدام وجه برْدِه من يقوم. يرسل كلمته فتذيبه، تهب ريحه فتسيل المياه. المخبر كلمته ليعقوب وفرائضه وأحكامه لإسرائيل. لم يصنع هكذا بكل الأمم، وأحكامُه لم يوضحها لهم هلليلويا.
(إنجيل لوقا 12: 32-46)
لا تخف أيها القطيع الصغير، فإن أباكم قد سر أن يعطيكم الملكوت. بيعوا أمتعتكم وأعطوا صدقة، واصنعوا لكم أكياسا لا تبلى، وكنزا في السموات لا يفنى، حيث لا يدنو منه سارق ولا يفسده سوس. لأنه حيث يكون كنزكم، هناك يكون قلبكم أيضا. لتكن أحقاؤكم ممنطقة ومصابيحكم موقدة وأنتم أيضا تشبهون أناسا ينتظرون سيدهم، متى يرجع من العرس، حتى إذا جاء وقرع يفتحون له للوقت. طوبى لأولئك العبيد الذين إذا جاء سيدهم يجدهم ساهرين. الحق أقول لكم إنه يتمنطق ويتكئهم ويقوم فيخدمهم. وإذا جاء في الهزيع الثاني أو جاء في الهزيع الثالث ووجدهم يصنعون هكذا، فطوبى لأولئك العبيد. وهذا اعلموه: أنه لو كان رب البيت يعلم في أية ساعة يأتي السارق، لكان يسهر ولا يدع بيته يُنقب. فكونوا أنتم أيضا مستعدين. فإنه في ساعة لا تعرفونها يأتي ابن الإنسان.
فقال له بطرس: يا رب ألنا قلتَ هذا أم قلته للجميع ؟ فقال الرب: من هو الوكيل الأمين الحكيم الذي يقيمه سيده على عبيده ليعطيهم طعامهم في حينه ؟ طوبى لذلك العبد الذي إذا جاء سيده يجده يفعل هكذا. حقا أقول لكم إنه يقيمه على جميع أمواله. ولكن إن قال ذلك العبد الرديء في قلبه إن سيدي يبطئ في قدومه، فيبدأ يضرب العبيد والإماء ويأكل ويشرب ويسكر، يأتي سيد ذلك العبد في اليوم الذي لا يتوقعه وفي الساعة التي لا يعرفها، فيشقه من وسطه، ويجعل نصيبه مع عديمي الإيمان (والمجد لله دائما)
ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟΝ ΚΑΤΑ ΛΟΥΚΑΝ (ζ΄ 36-50)
ηρωτα δε τις αυτον των φαρισαιων ινα φαγη μετ αυτου και εισελθων εις την οικιαν του φαρισαιου ανεκλιθη
και ιδου γυνη εν τη πολει ητις ην αμαρτωλος επιγνουσα οτι ανακειται εν τη οικια του φαρισαιου κομισασα αλαβαστρον μυρου
και στασα παρα τους ποδας αυτου οπισω κλαιουσα ηρξατο βρεχειν τους ποδας αυτου τοις δακρυσιν και ταις θριξιν της κεφαλης αυτης εξεμασσεν και κατεφιλει τους ποδας αυτου και ηλειφεν τω μυρω
ιδων δε ο φαρισαιος ο καλεσας αυτον ειπεν εν εαυτω λεγων ουτος ει ην προφητης εγινωσκεν αν τις και ποταπη η γυνη ητις απτεται αυτου οτι αμαρτωλος εστιν
και αποκριθεις ο ιησους ειπεν προς αυτον σιμων εχω σοι τι ειπειν ο δε φησιν διδασκαλε ειπε
δυο χρεωφειλεται ησαν δανειστη τινι ο εις ωφειλεν δηναρια πεντακοσια ο δε ετερος πεντηκοντα
μη εχοντων δε αυτων αποδουναι αμφοτεροις εχαρισατο τις ουν αυτων ειπε πλειον αυτον αγαπησει
αποκριθεις δε ο σιμων ειπεν υπολαμβανω οτι ω το πλειον εχαρισατο ο δε ειπεν αυτω ορθως εκρινας
και στραφεις προς την γυναικα τω σιμωνι εφη βλεπεις ταυτην την γυναικα εισηλθον σου εις την οικιαν υδωρ επι τους ποδας μου ουκ εδωκας αυτη δε τοις δακρυσιν εβρεξεν μου τους ποδας και ταις θριξιν της κεφαλης αυτης εξεμαξεν
φιλημα μοι ουκ εδωκας αυτη δε αφ ης εισηλθον ου διελιπεν καταφιλουσα μου τους ποδας
ελαιω την κεφαλην μου ουκ ηλειψας αυτη δε μυρω ηλειψεν μου τους ποδας
ου χαριν λεγω σοι αφεωνται αι αμαρτιαι αυτης αι πολλαι οτι ηγαπησεν πολυ ω δε ολιγον αφιεται ολιγον αγαπα
ειπεν δε αυτη αφεωνται σου αι αμαρτιαι
και ηρξαντο οι συνανακειμενοι λεγειν εν εαυτοις τις ουτος εστιν ος και αμαρτιας αφιησιν
ειπεν δε προς την γυναικα η πιστις σου σεσωκεν σε πορευου εις ειρηνην
Tenoo oasht emmok o piekhristos nem pekyot en aghathos nem pi epnevma ethowab je akee ak soati emmon nai nan
Προσκυνοῦμέν σε, Χριστέ, μετὰ τοῦ Ἀγαθοῦ Πατρός σου καὶ τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, ὅτι ἦλθες καὶ ἔσωσας ἡμᾶς.
1. Πηγὰς πολλὰς δακρύων δός μοι, Κύριε, καθάπερ ποτὲ τῇ ἁμαρτωλῷ· ἀξίωσόν με νίψαι τοὺς ἁγίους σου πόδας, οἳ με ἐλύτρωσαν ἐκ τῆς πλάνης· καὶ προσενεγκεῖν σοι μύρον τίμιον, καὶ διὰ μετανοίας κερδῆσαι βίον καθαρόν, ἵνα ἀκούσω τῆς χαρμοσύνου φωνῆς· Ἡ πίστις σου σέσωκέ σε.
Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι
Δόξα τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι.
2. Ὅταν ἐννοῶ τὰ πολλὰ μου πονηρά, καὶ ἡ τοῦ φοβεροῦ κριτηρίου ἔννοια εἰς τὴν καρδίαν μου ἔλθῃ, τρόμος με καταλαμβάνει, καὶ πρὸς σὲ καταφεύγω, Φιλάνθρωπε Θεέ· μὴ ἀποστρέψῃς τὸ πρόσωπόν σου ἀπ’ ἐμοῦ, δέομαί σου, ὁ μόνος ἀναμάρτητος· ταπείνωσιν δὸς τῇ πενίχρᾳ μου ψυχῇ πρὸ τοῦ τέλους, καὶ σῶσόν με.
Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
3. Οἱ οὐρανοὶ μακαρίζουσί σε, ὦ κεχαριτωμένη, νύμφη ἀνήμφευτε· καὶ ἡμεῖς δοξάζομεν τὸ ἀνεκδιήγητόν σου τόκον. Θεοτόκε, Μήτηρ ἐλέους καὶ σωτηρίας, πρέσβευε ὑπὲρ σωτηρίας τῶν ψυχῶν ἡμῶν.
Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
4. Βασιλεῦ οὐράνιε, Παράκλητε, τὸ Πνεῦμα τῆς ἀληθείας, ὁ πανταχοῦ παρὼν καὶ τὰ πάντα πληρῶν, ὁ θησαυρὸς τῶν ἀγαθῶν καὶ ζωῆς χορηγός, ἐλθὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν, καὶ καθάρισον ἡμᾶς ἀπὸ πάσης κηλίδος, ὁ Ἀγαθός, καὶ σῶσον τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Δόξα Πατρὶ καὶ Υἱῷ καὶ Ἁγίῳ Πνεύματι
Δόξα τῷ Πατρὶ καὶ τῷ Υἱῷ καὶ τῷ Ἁγίῳ Πνεύματι.
5. Ὡς μετὰ τῶν μαθητῶν ἦσθα, Σωτήρ, καὶ εἰρήνην αὐτοῖς ἔδωκας, ἐλθὲ καὶ πρὸς ἡμᾶς, καὶ δὸς ἡμῖν τὴν εἰρήνην σου, καὶ σῶσον, καὶ ῥῦσαι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Καὶ νῦν καὶ ἀεὶ καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
6. Ὅταν στῶμεν ἐν τῷ ἁγίῳ σου ναῷ, ὡς ἐν οὐρανῷ ἑστάναι νομίζομεν. Θεοτόκε, πύλη τοῦ οὐρανοῦ, ἄνοιξον ἡμῖν τὴν πύλην τοῦ ἐλέους.
Τότε προσεύχεται:
Κύριε, εἰσάκουσον ἡμῶν, καὶ ἐλέησον ἡμᾶς, καὶ ἄφες ἡμῖν τὰ ἁμαρτήματα ἡμῶν. Ἀμήν.
(Κύριε, ἐλέησον) τεσσαράκοντα καὶ ἅπαξ
Τὸ Σύμβολον τῆς ἁγίας Ὀρθοδόξου Πίστεως
Πιστεύω εἰς ἕνα Θεόν, Πατέρα Παντοκράτορα, ποιητὴν οὐρανοῦ καὶ γῆς, ὁρατῶν τε πάντων καὶ ἀοράτων.
Καὶ εἰς ἕνα Κύριον Ἰησοῦν Χριστόν, τὸν Υἱὸν τοῦ Θεοῦ τὸν Μονογενῆ, τὸν ἐκ τοῦ Πατρὸς γεννηθέντα πρὸ πάντων τῶν αἰώνων· φῶς ἐκ φωτός, Θεὸν ἀληθινὸν ἐκ Θεοῦ ἀληθινοῦ, γεννηθέντα, οὐ ποιηθέντα, ὁμοούσιον τῷ Πατρί, δι’ οὗ τὰ πάντα ἐγένετο· τὸν δι’ ἡμᾶς τοὺς ἀνθρώπους καὶ διὰ τὴν ἡμετέραν σωτηρίαν κατελθόντα ἐκ τῶν οὐρανῶν καὶ σαρκωθέντα ἐκ Πνεύματος Ἁγίου καὶ Μαρίας τῆς Παρθένου καὶ ἐνανθρωπήσαντα· σταυρωθέντα τε ὑπὲρ ἡμῶν ἐπὶ Ποντίου Πιλάτου, καὶ παθόντα καὶ ταφέντα, καὶ ἀναστάντα τῇ τρίτῃ ἡμέρᾳ κατὰ τὰς Γραφάς, καὶ ἀνελθόντα εἰς τοὺς οὐρανούς, καὶ καθεζόμενον ἐκ δεξιῶν τοῦ Πατρός, καὶ πάλιν ἐρχόμενον μετὰ δόξης κρῖναι ζῶντας καὶ νεκρούς, οὗ τῆς βασιλείας οὐκ ἔσται τέλος.
Καὶ εἰς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, τὸ Κύριον, τὸ Ζωοποιόν, τὸ ἐκ τοῦ Πατρὸς ἐκπορευόμενον, τὸ σὺν Πατρὶ καὶ Υἱῷ συμπροσκυνούμενον καὶ συνδοξαζόμενον, τὸ λαλήσαν διὰ τῶν Προφητῶν.
Εἰς μίαν, Ἁγίαν, Καθολικὴν καὶ Ἀποστολικὴν Ἐκκλησίαν.
Ὁμολογῶ ἓν βάπτισμα εἰς ἄφεσιν ἁμαρτιῶν.
Προσδοκῶ ἀνάστασιν νεκρῶν· καὶ ζωὴν τοῦ μέλλοντος αἰῶνος. Ἀμήν.
Κύριε ἐλέησον (كῡ́ριε ἐλέησον) 41 φορές
ΨΑΛΜΟΣ 129
Ἅγιος, Ἅγιος, Ἅγιος, Κύριος Σαβαώθ· πλήρης ὁ οὐρανὸς καὶ ἡ γῆ τῆς δόξης σου καὶ τῆς τιμῆς σου. Ἐλέησον ἡμᾶς, ὁ Θεὸς ὁ Πατὴρ ὁ Παντοκράτωρ. Ἅγιε Τριάς, ἐλέησον ἡμᾶς. Κύριε ὁ Θεὸς τῶν δυνάμεων, γένοιτο μεθ᾽ ἡμῶν, ὅτι οὐκ ἔχομεν ἄλλον βοηθὸν ἐν ταῖς θλίψεσιν καὶ στενοχωρίαις ἡμῶν εἰ μὴ σέ.
Λῦσον, ἄφες, συγχώρησον ἡμῖν, ὁ Θεός, τὰ πταίσματα ἡμῶν, ἃ ἐπράξαμεν ἑκουσίως καὶ ἀκουσίως, ἐν γνώσει καὶ ἀγνοίᾳ, τὰ κρυπτὰ καὶ τὰ φανερά. Κύριε, ἄφες ἡμῖν, διὰ τὸ ἅγιόν σου ὄνομα τὸ ἐπικληθὲν ἐφ᾽ ἡμᾶς· κατὰ τὸ ἔλεός σου, Κύριε, καὶ μὴ κατὰ τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν.
Καὶ καταξίωσον ἡμᾶς εὐχαριστοῦντας εἰπεῖν· Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς...
ΨΑΛΜΟΣ 131
Κύριε Δέσποτα Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ ζῶντος καὶ αἰωνίου Θεοῦ, φώτισον τοὺς νοῦς ἡμῶν ἵνα συνιῶμεν τὰ ζωοποιά σου ῥήματα· καὶ ἀνάστησον ἡμᾶς ἐκ τοῦ σκότους τῆς ἁμαρτίας τῆς ψυχοκτόνου· καὶ καταξίωσον ἡμᾶς ὀρθοτομεῖν ἐν ἔργοις ἀγαθοῖς. Καὶ ἐν τῇ παρουσίᾳ σου, ὅτε μέλλεις κρίνειν τὸν κόσμον, ἀξίωσον ἡμᾶς ἀκοῦσαι τῆς χαρμοσύνου φωνῆς τῆς λέγουσης· Δεῦτε, οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν βασιλείαν ἀπὸ καταβολῆς κόσμου. Ναί, Κύριε, εὐόδωσον ἡμῖν τοῦ γενέσθαι ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ ἀφόβους, ἀταράχους, καὶ ἀπροσκόπους ἐν τῇ κρίσει· καὶ μὴ ἀνταποδῷς ἡμῖν κατὰ τὸ πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν· σὺ γὰρ μόνος εἶ εὔσπλαγχνος, μακρόθυμος, πολυέλεος· δι᾽ ἐντεύξεως τῆς Δεσποίνης ἡμῶν Θεοτόκου ἁγίας Μαρίας, καὶ πάντων τῶν τάξεων τῶν ἁγίων σου. Ἀμήν.
ΨΑΛΜΟΣ 132
Ἐλέησον ἡμᾶς, ὁ Θεός, εἶτα ἔτι ἐλέησον ἡμᾶς· ὁ ἐν παντὶ καιρῷ καὶ ὥρᾳ, ἐν οὐρανῷ καὶ ἐπὶ γῆς, προσκυνούμενος καὶ δοξαζόμενος, Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, μακρόθυμε, πολυέλεε, πολυεύσπλαγχνε, ὁ τοὺς δικαίους ἀγαπῶν καὶ τοὺς ἁμαρτωλοὺς ἐλεῶν, ὧν πρῶτός εἰμι ἐγώ· ὁ μὴ βουλόμενος τὸν θάνατον τοῦ ἁμαρτωλοῦ, ἀλλ᾽ ἵνα ἐπιστρέψῃ καὶ ζήσῃ· ὁ πάντας καλῶν εἰς σωτηρίαν διὰ τὴν ἐπαγγελίαν τῶν μελλουσῶν ἀγαθῶν·
Κύριε, πρόσδεξαι καὶ ἐν τῇ ὥρᾳ ταύτῃ τὰς δεήσεις ἡμῶν· εὔκολον ποίησον τὴν ζωὴν ἡμῶν, κατεύθυνόν ἡμᾶς εἰς τὸ ποιεῖν τὰς ἐντολάς σου· ἁγίασον τὰς ψυχὰς ἡμῶν· καθάρισον τὰ σώματα· διόρθωσον τοὺς λογισμούς· ἐξάγνισον τὰς προαιρέσεις· ἴασαι τὰς νόσους, καὶ ἄφες τὰ ἁμαρτήματα· ῥῦσαι ἡμᾶς ἀπὸ παντὸς λύπης πονηρᾶς καὶ ὀδύνῃς καρδίας· περίφραξον ἡμᾶς ἀγγέλοις σου τοῖς ἁγίοις, ἵνα τῷ παρεμβολῇ αὐτῶν φρουρούμενοι καὶ ὁδηγούμενοι, καταντήσωμεν εἰς ἑνότητα πίστεως καὶ εἰς ἐπίγνωσιν τῆς ἀκαταλήπτου καὶ ἀπεράντου δόξης σου· ὅτι εὐλογητὸς εἶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
ΨΑΛΜΟΣ 133
Αἰτούμεθά σε καὶ εὐχαριστοῦμέν σοι, Δέσποτα Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, Υἱὲ τοῦ ζῶντος καὶ ἀϊδίου Θεοῦ, ὁ ὑπάρχων ἐν τῷ φωτὶ πρὸ πάντων τῶν αἰώνων, Φῶς ἐκ Φωτός·
φώτισον, Κύριε, τοὺς νοῦς ἡμῶν καὶ τὰς καρδίας, καὶ φώτισον τὰς διανοίας ἡμῶν, ἵνα συνιῶμεν τὸ ζωοποιοῦν σου ῥῆμα· καὶ ἀνάστησον ἡμᾶς ἐκ τοῦ σκότους τῆς ἁμαρτίας τῆς ψυχοκτόνου· καὶ καταξίωσον ἡμᾶς ὀρθοτομεῖν ἐν παντὶ ἔργῳ ἀγαθῷ καὶ ἀρετῇ. Καὶ ἐν τῇ δευτέρᾳ σου φοβερᾷ παρουσίᾳ, ᾗ μέλλεις κρίνειν τὴν οἰκουμένην, ἀξίωσον ἡμᾶς ἀκοῦσαι τῆς φωνῆς τῆς πεπληρωμένης χαρᾶς καὶ ἀγαλλιάσεως καὶ παρακλήσεως, ἐκ τοῦ σου θείου στόματος λεγούσης· «Δεῦτε πρός με, οἱ εὐλογημένοι τοῦ Πατρός μου, κληρονομήσατε τὴν βασιλείαν τὴν ἡτοιμασμένην ὑμῖν πρὸ καταβολῆς κόσμου». Ναί, Κύριε ὁ Θεὸς ἡμῶν, κατεύθυνόν ἡμᾶς τοῦ γενέσθαι ἐν ἐκείνῃ τῇ ἡμέρᾳ καὶ ἐν ἐκείνῃ τῇ ὥρᾳ ἄπταιστους, ἀφόβους, ἀνεπιλήπτους, ἀταράχους· καὶ μὴ ἐπιλάβῃ ἡμῶν κατὰ τὸ πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν ἡμῶν. ἄφες, Κύριε, πάντα τὰ κακὰ ἡμῶν καὶ πλημμελήματα καὶ ἁμαρτήματα καὶ παραπτώματα καὶ πταίσματα.
Ἄρον ἀφ᾽ ἡμῶν καὶ ἀπὸ παντὸς τοῦ κόσμου, θάνατον, λιμόν, λοιμόν, ἀφανισμόν, ἀπαγωγὴν καὶ ξενιτείαν, μάχαιραν ἐχθρῶν, ἐπιβουλὴν δαιμόνων, πῦρ καὶ καταποντισμόν, ἀντιλογίαν πονηρῶν καὶ δόλον ἀσεβῶν, καὶ βίαν ἀρχόντων· καὶ κατάλυσον τὰς μηχανὰς τῶν ἀνθεστηκότων ἡμῖν.
Ὁ Θεός, σὺ ὁ Κύριος ἡμῶν καὶ ὁ Θεός ἡμῶν, οἰκτείρησον ἡμᾶς· καὶ μὴ ἐμβάλλῃς ἡμᾶς εἰς πελάγη ἀπωλειῶν καὶ τιμωριῶν· ἀλλὰ σῶσον ἡμᾶς καὶ φύλαξον καὶ σκέπασον· καὶ ἀνάστησον ἡμᾶς ἀπὸ ἀκηδίας καὶ ἀθυμίας καὶ ῥᾳθυμίας καὶ ῥᾳστῆτος· καὶ μὴ ἐάσῃς τὸν ἐχθρὸν τὸν διάβολον κατακυριεῦσαι ἡμῶν διὰ εὐρυχωρίας ἐλπίδος· ἀλλὰ νήψον ἡμῶν τοὺς νοῦς καὶ ἐξεγείρας τὰς καρδίας ἡμῶν ἐκ τοῦ ὕπνου τῆς ἀμελείας καὶ τῆς ματαίας ἀναβολῆς τοῦ βίου. Ὁ Θεός, ἄφες τὰς ἁμαρτίας ἡμῶν, συγχώρησον τὰ παραπτώματα· καὶ μὴ μνησικακῇς ἐπὶ ταῖς ἀδικίαις ἡμῶν οὐδὲ ταῖς κακίαις ἡμῶν· μηδὲ ὀργισθῇς ἡμῖν μηδὲ παρατείνῃς τὸν θυμόν σου εἰς τὸν αἰῶνα. Ἐλέησον ἡμᾶς, Κύριε, ἔτι καὶ ἔτι ἐλέησον, ὅτι ἀσθενεῖς ἐσμέν καὶ πένητες, καὶ ἐν θαλάσσῃ ἁμαρτιῶν βεβάπτισται. Πρὸς σὲ κράζομεν, σοί προσκυνοῦμεν, σοι ἐξομολογούμεθα, καὶ πρὸς σὲ τὸν ἐλεήμονα ἐπιποθοῦμεν· μὴ ἀποκόψῃς, Δέσποτα, τὴν ἐλπίδα ἡμῶν ἀπὸ τοῦ ἐλέους σου, μηδὲ κλείσῃς τὴν πύλην τῶν οἰκτιρμῶν σου κατὰ προσώπου ἡμῶν· ἀλλὰ τῇ σῇ χρηστότητι σῶσον ἡμᾶς, καὶ εἰς τὸ ἔλεός σου κατεύθυνόν ἡμᾶς, καὶ τὴν χαρμοσύνῃν σου φωνὴν ἡμῖν ἀνάγαγε.
Καθάρισον ἡμᾶς, ὁ Θεός, καὶ τὰς καρδίας ἡμῶν ἀπὸ λογισμῶν πονηρῶν, μιαρῶν, καὶ φαύλων· καὶ κατάλυσον ἀπ᾽ ἡμῶν καὶ ἀπὸ παντὸς λαοῦ σου πάντα ἐνύπνια καὶ φαντασίας, καὶ ἐπινοίας δαιμονικάς. Ἔγειρον ἡμᾶς, ὁ Θεός, ἀπὸ παντὸς πτώματος καὶ συμφορᾶς. Στερέωσον ἐν ἡμῖν τὴν ὑπομονὴν καὶ τὴν ἐλπίδα καὶ τὴν ἀγάπην καὶ τὴν ὀρθόδοξον πίστιν· καὶ κατάταξον ἡμᾶς ἐν τοῖς προβάτοις σου τοῖς ἐκ δεξιῶν· καὶ συγκατάθες ἡμᾶς τοῖς συνανακειμένοις ἐν τῷ οὐρανίῳ σου δείπνῳ· καὶ ἄφες ἡμῖν πᾶσαν παράβασιν καὶ πλημμέλειαν καὶ ἁμαρτίαν· καὶ περιτείχισον ἡμᾶς τῷ χαλκώματι τῶν φωτεινῶν σου ἀγγελικῶν δυνάμεων. Ὅτι οὐκ ἔχομεν ἄλλην σωτηρίαν, εἰ μὴ τὸ ἔλεός σου καὶ ἡ ἐπ᾽ ἐσὲ πεποίθησις, καὶ ἡ εἰς σὲ πίστις, καὶ ἡ ἐλπὶς ἡμῶν ἐν σοὶ.
Πρόσδεξαι, Κύριε, τὴν δέησιν ἡμῶν ἐν τῷ παρόντι καιρῷ καὶ ἐν παντὶ καιρῷ· καὶ πάντας τοὺς παραγγείλαντας καὶ ἐντειλαμένους ἡμῖν μνημονεύειν αὐτῶν ἐν ταῖς προσευχαῖς καὶ ταῖς λειτουργίαις καὶ ταῖς λυχνοκαΐαις καὶ ταῖς μνημοσύναις, ζῶντας καὶ τεθνεῶτας· μνήσθητι ἡμῶν, Κύριε, σὺν αὐτοῖς ἐν ἀγαθοῖς ἐν τῇ Ἐπουρανίᾳ Ἱερουσαλήμ, ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν.
Ἐξάλειψον, Κύριε, τὰ πταίσματα ἡμῶν, καὶ τῶν εἰς ἡμᾶς ἡμαρτηκότων ἄφες, καὶ αὐτοῖς καὶ ἡμῖν. Διὰ τοῦ ἐλέους σου, Κύριε, σῶσον ἅπαντας τὰς ψυχὰς ἡμῶν. Κύριε, σῶσον τὸν λαόν σου. Εὐλόγησον τὴν κληρονομίαν σου. Ποίμαινέ τε καὶ κυβέρνησον αὐτοὺς εἰς τὸν αἰῶνα. Σῶσον τοὺς ἐν θλίψεσι καὶ στενοχωρίαις καὶ λύπαις. Λῦσον τοὺς αἰχμαλώτους ἐκ δεσμῶν τῶν δαιμόνων. Χόρτασον πεινῶντας ἀγαθῶν. Παράμυθησαι τοὺς μικροψύχους καὶ τὰς ψυχάς. Ἀνάστησον τοὺς πεπτωκότας. Στήρισον τοὺς ἑστῶτας. Ἀνάγαγε τοὺς πλανωμένους. Ἄντιλε τοῖς χήραις καὶ ὀρφανοῖς. Βοήθει τοῖς ἐν ἀπορίᾳ. Εὐλόγησον τὸν καρπὸν τῆς γῆς. Δὸς εὔκρατον ἀέρα. Αὔξησον τὰ δένδρα. Ἄναθις ὑδάτων ποταμῶν τελείαν. Εὐλόγησον δρόσους καὶ ὑετούς. Δὸς αὐτάρκειαν τοῖς δεομένοις. Ἀπόδος τοῖς ὀφειλέταις. Σύναξον τοὺς διεσπαρμένους. Δέξαι μετάνοιαν τῶν μετανοούντων. Δέξαι ἐξομολόγησιν τῶν ἐξομολογουμένων. Νόησιν δὸς τοῖς κατηχουμένοις. Κρῖνον, Κύριε, τοὺς ἀδικούμενους.
Πλήρωσον τὰς καρδίας ἡμῶν χαρᾶς καὶ ἀγαλλιάσεως καὶ παρακλήσεως καὶ τρυφῆς, ἵνα, λαβόντες τὸ αὐτάρκες ἐν πᾶσιν, τελειωθῶμεν ἐν ἔργοις ἀγαθοῖς εὐαρέστοις. Εὐλόγησον, Κύριε, τὰ γεννήματα ἐν εὐλογίαις ἐπουρανίοις. Εὐλόγησον, Κύριε, τὸν στέφανον τοῦ ἐνιαυτοῦ τῇ χρηστότητί σου. Εὐλόγησον, Κύριε, τὸν σπείροντα καὶ τὸν γεωργοῦντα, τὸν φυτεύοντα καὶ τὸν θερίζοντα, καθὼς εὐλόγησας τοῖς υἱοῖς Ἰσραὴλ ἐν τοῖς γεννήμασι τοῦ ἕκτου ἔτους.
Εὐλόγησον, Κύριε, τὴν σύναξιν ταύτην καὶ πᾶσαν σύναξιν τῶν ὀρθοδόξων λαῶν. Καὶ φύλαξον ἡμῖν καὶ ἐφ᾽ ἡμᾶς τὴν ζωήν καὶ κατάστασιν τοῦ πατρὸς ἡμῶν τοῦ ἁγίου πατριάρχου Ἀββᾶ ... ... Πατριάρχου τοῦ παρόντος καιροῦ· σῶσον αὐτὸν, Κύριε, καὶ σῶσον τὸν λαὸν αὐτοῦ ἀπὸ πασῶν πληγῶν καὶ πειρασμῶν καὶ λύπων. Ὁμοίως δὲ καὶ τοὺς συνκοινωνοὺς αὐτοῦ τῆς ἀποστολικῆς διακονίας, τοὺς πατέρας ἡμῶν μητροπολίτας, τοὺς ἐπισκόπους, τοὺς ἀρχιμανδρίτας, τοὺς ἱερεῖς, καὶ τοὺς ἀδελφοὺς τοὺς διακόνους, καὶ τοὺς πατέρας τοὺς μοναχοὺς, καὶ τοὺς ἀδελφοὺς τοὺς λαϊκούς, καὶ πάντας τοὺς παραγενηθέντας καὶ συμπροσευξαμένους ἡμῖν ἐν τῇ προσευχῇ ταύτῃ. Καὶ πάσας τὰς προσευχὰς τῶν ὀρθοδόξων νῦν αἰτουμένων ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν καὶ ἔλεος ταῖς ψυχαῖς αὐτῶν· εὐλόγησον ἡμᾶς καὶ αὐτούς, κατάλυσον ἡμᾶς καὶ αὐτούς, ἄφες τὰ ἁμαρτήματα ἡμῶν καὶ αὐτῶν, τὰ παρεληλυθότα καὶ τὰ μέλλοντα, ἑκούσια καὶ ἀκούσια, νύκτα καὶ ἡμέραν, φανερὰ καὶ κρύφια.
Διατήρησον, Κύριε, τὸν οἰκοδομικὸν πλοῦτον τῶν συνάξεων, καὶ τῶν ἁγίων ἐκκλησιῶν, καὶ τῶν ὀρθοδόξων ἐρημιῶν, καὶ τῶν πρεσβυτέρων ἐνοικοῦντων ἐν αὐταῖς, καὶ τῶν διακόνων καὶ τῶν οἰκονόμων καὶ πάντων τῶν ἐν αὐταῖς· καὶ δὸς ἐν αὐτοῖς ἀσφάλειαν καὶ εἰρήνην καὶ ἡσυχίαν. Κατάβαλε τὸν πονηρὸν ἐχθρὸν ὑπὸ τοὺς πόδας ἡμῶν καὶ αὐτῶν· καὶ μὴ δῷς αὐτῷ ἐν ἡμῖν μηδὲ ἐν αὐτοῖς μερίδα, οὔτε πληγὴν ἐξ ἀριστερῶν οὔτε ἐκ δεξιῶν. Φύλαξον αὐτοὺς τῇ ὑψηλῇ σου χειρὶ καὶ τῷ κραταιῷ σου βραχίονι. Ῥῦσαι ἡμᾶς, Δέσποτα, ἀπὸ πονηρῶν πειρασμῶν καὶ ἀοράτων τε καὶ ὁρατῶν παγίδων.
Μνήσθητι, Κύριε, τῶν πατέρων καὶ μητέρων καὶ ἀδελφῶν ἡμῶν, καὶ τῶν συγγενῶν καὶ διδασκάλων, καὶ τῶν τέκνων ἡμῶν πνευματικῶν (καὶ σαρκικῶν), καὶ πάντων τῶν υἱῶν τῆς βαπτίσεως. Μνήσθητι, Κύριε, τῶν σὺν ἡμῖν κοπιώντων καὶ κοινωνούντων. Μνήσθητι, Κύριε, τῶν ὧν ἐκ τοῦ μόχθου καὶ κόπου αὐτῶν ἐφάγομεν καὶ ἐπίομεν, καὶ τῶν ξενισάντων ἡμᾶς ἐν ταῖς οἰκίαις αὐτῶν, καὶ δόντων ἡμῖν ἐκ τῶν χειρῶν αὐτῶν. Ἀντάμειψον αὐτοὺς, Κύριε, ἀντὶ τῶν φθαρτῶν τοῖς ἀφθάρτοις, καὶ ἀντὶ τῶν γηΐνων τοῖς οὐρανίοις. Πλήρωσον τὰς οἰκίας καὶ τοὺς ταμιεῖα αὐτῶν ἀπὸ παντὸς ἀγαθοῦ. Ἀντάμειψον αὐτοῖς, Κύριε, ἀντὶ τοῦ ἑνὸς τριάκοντα καὶ ἑξήκοντα καὶ ἑκατόν· καὶ τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν αὐτῶν ἐν τῇ βασιλείᾳ τῶν οὐρανῶν. Μνήσθητι, Κύριε, τῶν εὐεργετησάντων ἡμᾶς καὶ τοὺς ἀδελφοὺς ἡμῶν τοὺς πτωχοὺς, ἐν πάσῃ πράξει ἀγαθοεργίας, ἀγάπῃ ἕνεκεν σοῦ καὶ τιμῇ τοῦ ἁγίου σου ὀνόματος· εὐλόγησον αὐτούς.
Μνήσθητι, Κύριε, τῶν ἐπιμελουμένων τῶν προσφορών, καὶ θυσιῶν, καὶ ὁλοκαυτωμάτων, καὶ οἴνου καὶ ἐλαίου, καὶ πρωτογεννημάτων, καὶ θυμιαμάτων, καὶ καταπετασμάτων, καὶ εὐχῶν, καὶ βιβλίων τῶν ἀναγνωσμάτων, καὶ πάντων τῶν σκευῶν τοῦ θυσιαστηρίου. Ἀντάμειψον αὐτοῖς, Κύριε, ἀντὶ τῶν δωρεῶν αὐτῶν τὴν ἄφεσιν τῶν ἁμαρτιῶν· καὶ δὸς αὐτοῖς ἐν τῷ νῦν βίῳ ζωὴν ἡδεῖαν, καὶ ἐν τῷ μέλλοντι ζωὴν αἰώνιον.
Μνήσθητι, Κύριε, τῶν προκεκοιμημένων πατέρων καὶ ἀδελφῶν ἡμῶν, τῶν ἠναπαυμένων ἐν τῇ ὀρθῇ πίστει ἐν Χριστῷ. Ἀνάπαυσον, Κύριε, πάσας τὰς ψυχὰς αὐτῶν ἐν κόλποις τῶν ἁγίων πατέρων ἡμῶν Ἀβραὰμ, Ἰσαὰκ, καὶ Ἰακώβ, ἐν χώρᾳ ζώντων, ἐν παραδείσῳ τρυφῆς. Ἡμᾶς δὲ τοὺς ζῶντας βοήθησον εἰς σωτηρίαν ψυχῶν, καὶ κυβέρνησον τὸν βίον ἡμῶν κατὰ τὸ θέλημά σου τὸ ἀγαθόν.
Εὐδόκησον, Κύριε, μνησθῆναι τῆς ἐμῆς φαυλότητος καὶ ταπεινώσεως καὶ ἀσθενείας, ἐμοῦ τοῦ ταλαιπώρου καὶ ἀναξίου ἁμαρτωλοῦ, τοῦ μὴ ἀξίου στῆναι ἔμπροσθέν σου διὰ τὸ πλῆθος τῶν ἁμαρτιῶν μου· μὴ ἀπορρίψῃς με. Ἀνάστησον, Κύριε, κέρας σωτηρίας τῷ λαῷ σου διὰ τοῦ σημείου τοῦ ζωοποιοῦ σου Σταυροῦ. Ἡ παράκλησίς σου, Κύριε, ἐν θλίψει, καὶ ἡ βοήθειά σου ἐν κεκμηκόσι καὶ ταπεινοῖς. Σῶσον ἡμᾶς, Κύριε, καὶ σῶσον πάντας τοὺς ἐν θλίψει· καὶ τοὺς νοσοῦντας τοῦ λαοῦ σου ἴασαι.
Καὶ ποίησον, Κύριε, τὸν λαόν σου τοὺς χριστιανοὺς παρόντας σὺν ἡμῖν καὶ ἀπόντας, εἶναι εὐλογημένους καὶ ἀπολελυμένους ἐκ τοῦ σῆς θείου στόματος, ἀπὸ ἀνατολῶν ἡλίου ἕως δυσμῶν, καὶ ἀπὸ βορρᾶ ἕως νότου. Καὶ πρόσδεξαι ἡμᾶς καθάπερ ἐδέξω τὸν λῃστὴν τὸν ἐκ δεξιῶν, ἐπὶ τοῦ ξύλου τοῦ σταυροῦ, καὶ ἐχαρίσω αὐτῷ τὸν παράδεισον τῆς τρυφῆς.
Μνήσθητι, Κύριε, τῶν ὀρφανῶν καὶ τῶν χηρῶν, τῶν ἐγκαταλελειμμένων καὶ ἀσθενῶν, καὶ τῶν μὴ ἔχοντων ἄνθρωπον μνημονεύοντα αὐτούς. Μνήσθητι ἡμῶν σὺν αὐτοῖς ἐν τῇ Ἐπουρανίᾳ Ἱερουσαλήμ. Μνήσθητι, Κύριε, τῶν ἑστώτων καὶ καθήμενων, καὶ τῶν κειμένων καὶ ἐρριμμένων, καὶ τῶν ὁδεύοντων κατὰ γῆν καὶ θάλασσαν καὶ ἀέρα, πεδινῶν τε καὶ τραχύτητος καὶ φαράγγων, ὁδῶν, ὀρῶν κορυφῶν, βουνῶν καὶ σπηλαίων. Καὶ τῶν ἐν λάκκοις καὶ φυλακαῖς· καὶ τῶν ἐν αἰχμαλωσίᾳ καὶ ἐξορία· καὶ τῶν αἰχμαλώτων καὶ δεδεμένων δεσμοῖς ἀρχόντων καὶ δαιμόνων. Ἐπανάγαγε πάντας αὐτοὺς εἰς τὸν λιμένα, ὑγιεῖς καὶ σεσωσμένους, κερδήσαντας καὶ περιποιησαμένους, ὑγιαίνοντας ψυχῇ καὶ σώματι καὶ πνεύματι.
Καὶ ποίησον, Κύριε Ἰησοῦ Χριστέ, τὴν προσευχὴν ταύτην ἀποδεκτὴν ἔμπροσθέν σου ἄνευ ὑποκρίσεως, μὴ μετὰ ὑπερηφανίας, μηδὲ μετὰ μεγαλοφροσύνης, μηδὲ καυχήσεως, μηδὲ ψόγου. Βοήθησον ἡμῖν, ὁ Θεός, εἰς τὸ εὐαρεστῆσαί σοι· βοήθησον εἰς τὸ ποιεῖν τὰς ἐντολάς σου· βοήθησον ἡμῖν ἐν ταῖς ἀγωνίαις τοῦ θανάτου, καὶ πρὸ τοῦ θανάτου, καὶ μετὰ τὸν θάνατον. Ὅτι σὺ εἶ Θεὸς ἀγαθὸς, μακρόθυμος, πολυέλεος καὶ πολυεύσπλαγχνος. Ὁ Θεός, ἄνοιξον τὴν θύραν τῆς ἁγίας σου Ἐκκλησίας κατὰ πρόσωπον ἡμῶν διὰ πάντας τοὺς αἰῶνας καὶ ἐπὶ συντελείᾳ τοῦ αἰῶνος. Ἐλέησον ἡμᾶς, ὁ Θεός, κατὰ τὸ μέγα σου ἔλεος.
Ταῖς πρεσβείαις τῆς πανευκλεοῦς πρεσβείας, μεταλλείου ἁγνείας καὶ χρηστότητος καὶ εὐλογιῶν, τῆς Δεσποίνης ἡμῶν, καὶ καυχήματος τοῦ γένους ἡμῶν, τῆς ἁγνῆς Παρθένου Θεοτόκου, τῆς ἁγίας Μαρίας· καὶ τοῦ ἐνδόξου μάρτυρος Μάρκου τοῦ εὐαγγελιστοῦ, ἀποστόλου καὶ κήρυκος τῆς Αἰγύπτου· καὶ πάντων τῶν ἀγγέλων καὶ ἀρχαγγέλων, τῶν πατέρων καὶ προφητῶν, ἀποστόλων, μαρτύρων, ὁσίων, ἀσκητῶν καὶ ἀθλητῶν, καὶ πάντων τῶν εὐαρεστησάντων τῷ Κυρίῳ ἀπὸ Ἀδὰμ μέχρι συντελείας τῶν αἰώνων.
Σοὶ προσκυνοῦμεν, Ἅγιε Τριάς, Πατὴρ καὶ Υἱὸς καὶ Ἅγιον Πνεῦμα, νῦν καὶ ἀεί, καὶ εἰς τοὺς αἰῶνας τῶν αἰώνων. Ἀμήν.
Ὁ Θεὸς, καταξίωσον ἡμᾶς εἰπεῖν εὐχαριστοῦντας· Πάτερ ἡμῶν ὁ ἐν τοῖς οὐρανοῖς...