संत थॉमस प्रेषितthe Apostle

पुनरुत्थानानंतर, थॉमस शिष्यांसोबत नव्हता जेव्हा प्रभु त्यांना वरच्या खोलीत प्रथम प्रकट झाला आणि जेव्हा त्यांनी त्याला सांगितले, "आम्ही प्रभूला पाहिले आहे," तो त्याच्या हातात खिळ्यांची छाप पाहिल्याशिवाय आणि त्याच्या बाजूला हात ठेवल्याशिवाय तो विश्वास ठेवणार नाही. आठ दिवसांनंतर, दरवाजे बंद केल्यावर, ख्रिस्त पुन्हा आला आणि मध्यभागी उभा राहिला आणि म्हणाला, "तुम्हाला शांती असो," आणि तो थॉमसकडे वळला आणि त्याला बोट पुढे करून जखमांना स्पर्श करण्यास आणि अविश्वासू नसून विश्वास ठेवण्यास आमंत्रित केले. मग थॉमस, त्याच्या प्रभूला पाहून, विश्वासाच्या त्या महान कबुलीजबाबने उत्तर दिले, "माझा प्रभु आणि माझा देव" (योहान २०:२४-२९ (John 20:24-29)). आणि प्रभु म्हणाला, "थॉमस, तू मला पाहिले आहेस म्हणून, तू विश्वास ठेवला आहेस: ज्यांनी पाहिले नाही आणि तरीही विश्वास ठेवला ते धन्य."

कॉप्टिक सिनॅक्सेरियम सांगते की पेन्टेकॉस्ट (प्रेषितांची कृत्ये २:१-४ (Acts 2:1-4)) येथे पवित्र आत्म्याच्या अवतरणानंतर, जेव्हा प्रेषितांनी पृथ्वीचे प्रदेश आपापसांत विभागले, तेव्हा भारताची भूमी थॉमसच्या वाट्याला आली. तो घराघरात आणि राजांच्या वाड्यांमध्ये ख्रिस्ताच्या शुभवर्तमानाचा प्रचार करत होता. तो त्यांच्या आत्म्यातील लोकांशी महल म्हणून बोलला जे गौरवाच्या राजासाठी दगड आणि लाकडाने नव्हे तर दया, शुद्धता आणि चांगल्या कामांनी बांधले जावेत. प्रभूच्या सामर्थ्याने त्याने आजारी लोकांना बरे केले आणि प्रार्थनेद्वारे मृतांना उठवले आणि अनेकांनी विश्वास ठेवला आणि बाप्तिस्मा घेतला. त्याने एक चर्च बांधली, लोकांसाठी पुजारी आणि डिकन नियुक्त केले, आणि प्रभूच्या शिकवणीत विश्वासू लोकांची स्थापना केली, मोठ्या लोकसमुदायाला मूर्तीच्या उपासनेपासून जिवंत देवाच्या उपासनेकडे वळवले.

त्याने दीर्घ परिश्रम करून अनेकांना विश्वासात आणल्यानंतर, शुभवर्तमानाचे शत्रू त्याच्याविरुद्ध उठले. त्याने ख्रिस्ताच्या नावासाठी अनेक यातना आणि तुरुंगवास सहन केला, तरीही तो उपदेश करणे सोडले नाही. शेवटी, भारतातील मैलापूर येथे, सैनिकांनी त्याच्यावर तुटून पडून भाल्याने त्याला भोसकले, आणि त्याने आपला आत्मा त्याग केला आणि हौतात्म्याचा मुकुट प्राप्त केला, त्याने आपला देव म्हणून कबूल केलेल्या परमेश्वराच्या सेवेत आपला मार्ग पूर्ण केला.

त्याच्या प्रार्थना आमच्या पाठीशी असू द्या. आमेन.