นักบุญโธมัสอัครทูตthe Apostle
The Story
หลังจากการฟื้นคืนพระชนม์ โธมัสไม่ได้อยู่กับเหล่าสาวกเมื่อพระเจ้าทรงปรากฏต่อพวกเขาครั้งแรกในห้องชั้นบน และเมื่อพวกเขาบอกเขาว่า "เราได้เห็นองค์พระผู้เป็นเจ้าแล้ว" เขาจะไม่เชื่อเว้นแต่เขาจะเห็นรอยตะปูในมือของเขาและยื่นมือไปที่สีข้างของพระองค์ แปดวันต่อมา ประตูถูกปิด พระคริสต์เสด็จมาอีกครั้งและยืนอยู่ตรงกลางและตรัสว่า "สันติสุขจงมีแด่ท่าน" แล้วพระองค์ก็หันไปหาโธมัสและเชื้อเชิญให้เขายื่นนิ้วออกมาแตะบาดแผล และอย่าไม่เชื่อ แต่จงเชื่อ โธมัสมองดูพระเจ้าของตนแล้วจึงตอบด้วยคำสารภาพศรัทธาอันยิ่งใหญ่ว่า "พระเจ้าของข้าพเจ้าและพระเจ้าของข้าพเจ้า" (ยอห์น 20:24-29 (John 20:24-29)) และพระเจ้าตรัสว่า “โธมัส เพราะว่าเจ้าเห็นเราแล้ว เจ้าจึงเชื่อ ผู้ที่ไม่เห็นแต่เชื่อก็เป็นสุข”
Coptic Synaxarium เล่าว่าหลังจากการเสด็จลงมาของพระวิญญาณบริสุทธิ์ในวันเพ็นเทคอสต์ (กิจการ 2:1-4 (Acts 2:1-4)) เมื่ออัครสาวกแบ่งดินแดนของโลกกันเอง ดินแดนของอินเดียก็ตกเป็นของโธมัส พระองค์ทรงออกไปประกาศข่าวประเสริฐของพระคริสต์ตามบ้านเรือนและในพระราชวังของกษัตริย์ พระองค์ตรัสกับดวงวิญญาณของผู้คนว่าเป็นพระราชวังที่ควรสร้างถวายแด่กษัตริย์แห่งความรุ่งโรจน์ ไม่ใช่ด้วยหินและไม้ แต่ด้วยความเมตตา ความบริสุทธิ์ และการดี โดยอำนาจของพระเจ้าพระองค์ทรงรักษาคนป่วยและทรงทำให้คนตายฟื้นขึ้นผ่านการสวดอ้อนวอน หลายคนเชื่อและรับบัพติศมา พระองค์ทรงสร้างคริสตจักรซึ่งแต่งตั้งให้เป็นปุโรหิตและสังฆานุกรเพื่อประชาชน และสถาปนาผู้ซื่อสัตย์ในคำสอนขององค์พระผู้เป็นเจ้า โดยเปลี่ยนคนจำนวนมากจากการบูชารูปเคารพมาเป็นการนมัสการพระเจ้าผู้ทรงพระชนม์อยู่
หลังจากที่เขาทำงานหนักและนำคนจำนวนมากมาสู่ศรัทธา ศัตรูของข่าวประเสริฐก็ลุกขึ้นต่อต้านเขา เขาทนทุกข์ทรมานและถูกจำคุกหลายครั้งเพื่อพระนามของพระคริสต์ แต่เขาก็ไม่หยุดเทศนา ในที่สุด ที่เมืองไมลาปอร์ในอินเดีย พวกทหารก็โจมตีเขาและแทงเขาด้วยหอก เขาก็ยอมสละจิตวิญญาณและรับมงกุฎแห่งความทรมาน จบเส้นทางในการรับใช้พระเจ้าซึ่งเขายอมรับว่าเป็นพระเจ้าของเขา
ขอให้คำอธิษฐานของเขาอยู่กับเรา สาธุ