سرفرشته اَنانیئل

سرودهای قبطی، اَنانیئل را در شمار هفت سرفرشته‌ای می‌شناسند که در برابر تخت خدا می‌ایستند. در ذُکصولوجیه‌های مناجاتی و تسبحهٔ کلیسا، نام او در کنار میخائیل، غبریال، رافائیل، سوریال، سداکیئل، سراتیئل و اَنانیئل می‌آید — همان لشکر آسمانی که کلیسای قبطی ارتدوکس آنان را همچون ارواحی خادم گرامی می‌دارد که برای خدمتِ آنان که میراث نجات را خواهند برد، فرستاده می‌شوند (عبرانیان ۱:‏۱۴).

کلیسا سرفرشتگان را بر همان الگویی می‌فهمد که کتاب‌مقدس نهاده است. رافائیل می‌گوید: «من رافائیل هستم، یکی از آن هفت فرشتهٔ مقدس که دعاهای قدیسان را برمی‌آورند و در برابر جلال قدّوس داخل می‌شوند و بیرون می‌آیند» (طوبیت ۱۲:‏۱۵)؛ و قدیس یوحنا «آن هفت فرشته را که در حضور خدا ایستاده‌اند» دید که به آنان هفت کَرِنا داده شد (مکاشفه ۸:‏۲). و در میان همین جمعِ هفت‌گانهٔ شفیعان است که سنکسار و سرودهای کلیسا نام اَنانیئل را می‌برند.

وظیفهٔ سرفرشتگان آن است که در حضور خداوند بایستند، دعاهای قدیسان را در برابر جلال او برآورند و در خدمت او فرستاده شوند. آنان روی پدر را که در آسمان است می‌نگرند (متی ۱۸:‏۱۰) و بر هر گناهکاری که توبه کند شادی می‌کنند (لوقا ۱۵:‏۱۰). همراه با اَنانیئل و دیگر سرفرشتگان، صفوف بی‌شمار آسمان بی‌وقفه ندا می‌دهند: «قدّوس، قدّوس، قدّوس، خداوند خدای قادر مطلق» (مکاشفه ۴:‏۸)، و کلیسا بر زمین صدای خود را در قدّاس به صدای آنان می‌پیوندد.

کلیسا در عبادت خویش از خداوند می‌طلبد که به شفاعت طغمه‌های آسمانی و سرفرشتگانی که در برابر او خدمت می‌کنند، رحمت و سلامتی عطا فرماید. سنت قبطی، یاد اَنانیئل را نه همچون رویدادی تاریخی مستقل، بلکه همچون نامی مقدس نگاه می‌دارد که در تسبیح، در میان سرفرشتگان به آن اعتراف می‌شود — گواهی بر اینکه عبادتی که بر زمین برآورده می‌شود، با عبادت پیوستهٔ آسمان یکی است، جایی که این ارواح مبارک خدا را تمجید می‌کنند و برای قوم او شفاعت می‌نمایند.

شفاعت او با ما باد. آمین.