Эътиқодномаи православӣ

Дар ҳақиқат мо ба Худои ягона, ба Худои Падар, Қодири мутлақ, Офаридгори осмону замин ва ҳамаи чизҳои намоёну нонамоён имон дорем.

Мо ба як Худованд, Исои Масеҳ, Писари ягонаи Худо, ки пеш аз ҳамаи асрҳо аз Падар таваллуд шудааст, имон дорем. Нур аз Нур, Худои ҳақиқӣ аз Худои ҳақиқӣ; таваллудшуда, на офаридашуда; ҳамзот бо Падар; ба воситаи Ӯ ҳама чиз офарида шудааст.

Ӯ барои мо одамон ва барои наҷоти мо аз осмон фуруд омад; аз Рӯҳулқудс ва Марями бокира ҷисм гирифт ва инсон шуд.

Дар замони Понтий Пилот барои мо маслуб шуд, азоб кашид ва дафн гардид; ва рӯзи сеюм мувофиқи Навиштаҳо аз мурдагон эҳё шуд.

Ба осмон сууд кард ва ба дасти рости Падари худ нишастааст; боз бо ҷалол меояд, то зиндагон ва мурдагонро доварӣ кунад; салтанати Ӯ интиҳо нахоҳад дошт.

Бале, мо ба Рӯҳулқудс, Худованд ва Ҳаётбахш, ки аз Падар содир мешавад, имон дорем; Ӯ бо Падар ва Писар парастиш ва ҷалол дода мешавад; Ӯ ба воситаи паёмбарон сухан гуфтааст.

Ва ба як Калисои муқаддас, ҷомеъ ва ҳавворӣ. Мо як таъмидро барои омурзиши гуноҳҳо эътироф мекунем.

Мо эҳёи мурдагон ва ҳаёти асри ояндаро интизорем. Омин.