ሰማዕቱ አባኑብ

ቅዱስ አባኑብ ሕፃኑ ሰማዕት

አባኑብ በሮማዊው ገዥ እጅ ሰማዕት ሲሆን ዕድሜው ዐሥራ ሁለት ዓመት ብቻ ነበር። በሐምሌ ሠላሳ አንደኛው ቀን ቤተ ክርስቲያናችን ወደ ዘላለማዊ ሕይወት የተወለደበት ቀን አድርጋ ዕረፍቱን ታከብራለች።

የቅዱስ አባኑብ ንዋየ ቅድሳት፣ ከእርሱ ጋር የተሰዉ ብዙ ክርስቲያኖች ንዋየ ቅድሳትም ጭምር፣ እስከ ዛሬ ድረስ በሰማኑድ ከተማ በሚገኘው የእመቤታችን ቅድስት ድንግል ማርያምና የቅዱስ አባኑብ ቤተ ክርስቲያን ተጠብቀው ይገኛሉ። ቅድስት ቤተሰብም ወደ ግብጽ ምድር በስደቷ ጊዜ ያንን ቦታ እንደጎበኘችው ይነገራል። ጌታ ኢየሱስ፣ ቅድስት ማርያምና ቅዱስ ዮሴፍ የጠጡባት ጉድጓድ እስከ ዛሬ በቤተ ክርስቲያኒቱ ተጠብቃ ትገኛለች። እስከ ዛሬም ድረስ ብዙ ተአምራትና ግልጸቶች በዚያች ቤተ ክርስቲያን ይፈጸማሉ። አባኑብ በናይል ደልታ ውስጥ ነሂሳ በምትባል ከተማ ተወለደ፤ የደገኞች ክርስቲያን ወላጆች ብቸኛ ልጅ ነበር፤ እነርሱም ገና ሕፃን ሳለ ዐረፉ። ዐሥራ ሁለት ዓመት በሆነው ጊዜ ወደ ቤተ ክርስቲያን ገብቶ ካህኑ ሕዝቡን፣ ሮማዊው ንጉሥ ዲዮቅልጥያኖስ ባነሣሣው ስደት ጊዜ በሃይማኖት ጸንተው እንዲኖሩ ሲያስተምራቸው ሰማ።

አባኑብ ቅዱሳት ምስጢራትን ተቀበለ፤ ከዚያም በጌታችን ኢየሱስ ያለውን እምነቱን ሊመሰክር ወደሚችልበት ቦታ እንዲመራው ወደ እግዚአብሔር ጸለየ። ከዚያ በኋላ አባኑብ ወጥቶ የነበረውን ሁሉ ለችግረኞች አካፈለ፤ ከዚያም በእግሩ ወደ ሰማኑድ ወደምትባል ከተማ ተጓዘ። በመንገድ ሲሄድም ሊቀ መላእክት ሚካኤልን በሰማያዊ ክብር አየው። ይህ ትዕይንት እጅግ ድንቅ ስለ ነበር አባኑብ መሬት ላይ ወደቀ፤ ነገር ግን ሊቀ መላእክቱ አነሣው፤ በሰማኑድ ሦስት ቀን መከራ እንዲቀበልና በሌሎችም ቦታዎች ለኢየሱስ ክርስቶስ እንደሚመሰክር ነገረው።

አባኑብ ሰማኑድ ሲደርስ ወደ ሮማዊው ገዥ ሄዶ እምነቱን በይፋ አወጀ፤ የገዡንም ጣዖታት ተሳደበ። ገዡም ተቆጣ፤ በሆዱ ላይ እንዲገረፍ አዘዘ። ወታደሮቹም አባኑብን አምሳ ስለ ገረፉት አንጀቱ ከሆዱ ወጣ፤ ነገር ግን ሊቀ መላእክት ሚካኤል በተአምር ፈወሰው። ከዚያም ገዡ ከሌሎች ክርስቲያኖች ጋር ወደ ወኅኒ ጣለው፤ እነርሱም በመካከላቸው ባለው መገኘት ጸንተው፣ በኋላም ስለ ኢየሱስ ስም የሰማዕትነትን አክሊል ተቀዳጁ።

በማግሥቱም ገዡ አባኑብን በመርከብ ወደ አትሪብ ወደምትባል ከተማ ወሰደው፤ ለቅጣትም ከመርከቡ ሸራ ላይ ተገልብጦ ሰቀለው። ወታደሮቹም ከገዣቸው ጋር መጠጣትና መጨፈር ጀመሩ፤ አባኑብንም በአፉ ይመቱት ጀመር፤ አፍንጫውም ደም ፈሰሰ። ነገር ግን ሳይታሰብ ወታደሮቹ ዐወሩ፤ ገዡንም ሽባ መታው። በሥቃያቸውም ወደ እርሱ ጮኹና፦ «አባኑብ ሆይ፣ እባክህ ይፈውሰን ዘንድ ወደ አምላክህ ጸልይልን፤ ብንፈወስ ክርስቲያኖች እንሆናለንና» አሉት።

ቅዱስ አባኑብም መልሶ፦ «ይህ የሚሆነው በአትሪብ ብቻ ነው፤ እዚያ ያሉ ሁሉ ከክርስቶስ በቀር ሌላ አምላክ እንደሌለ ይያውቁ ዘንድ» አለ። አትሪብ በደረሱም ጊዜ ሁሉም ተፈወሱ፤ በደስታም፦ «እኛ ክርስቲያኖች ነን! በአባኑብ አምላክ እናምናለን» ብለው ጮኹ። ከዚያም ወታደራዊ ልብሳቸውን አውልቀው በአትሪብ ገዥ ፊት መሬት ላይ ጣሉ። ገዡም እጅግ ተቆጣ፤ እንዲገደሉም አዘዘ።

በአትሪብም አባኑብ እጅግ ተሰቃየ፤ አንዳንዴ በመግረፍ፣ አንዳንዴም በብረት አልጋ ላይ አስረው ከበታቹ እሳት በማቀጣጠል። ነገር ግን በዚህ ሁሉ መከራ ጌታ ኃይሉን አሳየ፤ አባኑብም ዳነ። በዚህ ተአምራት ምክንያትም ከተመልካቾቹ ብዙዎች በክርስቶስ አምነው የሰማዕትነትን አክሊል ተቀዳጁ። ከዚያም ገዡ የአባኑብን እጆችና እግሮች እንዲቆርጡ አዘዘ። ድንገትም የጌታ መልአክ ከሰማይ ወረደ፤ እጆቹንና እግሮቹን ወደ ቦታቸው መልሶ ፈወሰው፤ አባኑብም ተነሥቶ በሁሉም ፊት ተራመደ። በዚያ ተአምር ምክንያት መቶዎች በክርስቶስ አመኑ።

ገዡም ተስፋ በቆረጠ ጊዜ፣ በአገሩ ካሉ እጅግ ብልሆች ጠንቋዮች አንዳንዶችን አስጠራ፤ አባኑብን ለማሸነፍ እንዲረዱትም ጠየቃቸው። እነርሱም ለመርዘኛ እባቦች እንዲጣል መከሩት፤ «በእነዚያ እባቦች ውስጥ ሁለት ወይም ሦስት መቶ ሰዎችን ለመግደል የሚበቃ መርዝ አለ» አሉ። ስለዚህም አባኑብን ከእባቦቹ ጋር በአንድ ክፍል ውስጥ አኖሩት፤ ነገር ግን በዳንኤል ዘመን የአንበሶችን አፍ የዘጋ እግዚአብሔር እባቦቹን አስለማ፤ አባኑብንም አልጎዱትም። በማለዳም፣ ሁሉ ሲደነቅ፣ ቅዱስ አባኑብ ከክፍሉ በሕይወት ወጣ። ከዚያም ድንገት ከእባቦቹ አንዱ ከክፍሉ ወጥቶ ተሳቦ በገዡ አንገት ላይ ተጠመጠመ፤ ሰውየውም መንቀጥቀጥ ጀመረና፦ «በአምላክህ በኢየሱስ ስም ማረኝ፤ እባቡም እንዳይጎዳኝ አታድርግ» ብሎ ጮኸ። ወንጌል እንዳዘዘ ወዳጅንም ጠላትንም ሁሉ ይወድ የነበረው ቅዱሱም ከልብ ጸለየ፤ ከዚያም እባቡ እንዲወርድና ገዡን እንዳይጎዳ አዘዘ። በዚያ ቀንም ከነበሩት ብዙዎች በኢየሱስ አመኑ፤ ከእነርሱም መካከል ሦስቱ ጠንቋዮች ነበሩ።

በመጨረሻም ከገዡ አማካሪዎች አንዱ፣ ይህን ታሪክ ለማስቆም ቅዱሱን አንገቱን እንዲቆርጥ መከረው። ስለዚህም ገዡ ወታደሮቹ ቅዱስ አባኑብን በሰይፍ እንዲገድሉ አዘዘ። ቅዱስ ዩልዮስ የተባለ አንድ ምእመን የአባኑብን ሥጋ በንጹሕ ጨርቅ ጠቅልሎ ወደ ትውልድ ከተማው ወደ ነሂሳ ላከው፤ በዚያም ተቀበረ።

በ960 ዓ.ም. ሥጋው ወደ ሰማኑድ ወደሚገኘው የእመቤታችን ቅድስት ድንግል ማርያም ቤተ ክርስቲያን ተዘዋወረ፤ እስከ ዛሬም ድረስ በዚያ አርፎ ይገኛል። ዓመታት ሲያልፉም አባኑብ በዚያች ቤተ ክርስቲያን ብዙ ግልጸቶችን አደረገ፤ የዐሥራ ሁለት ዓመት ሕፃን ሆኖ እየተገለጠ ከእኩዮቹ ልጆች ጋር ይጫወት ነበር። አንዴም በአንዳንድ ክርስቲያንና ሙስሊም ልጆች መካከል በተፈጠረ ጠብ ጣልቃ ገባ፤ ይህ ሁኔታም ከቤተ ክርስቲያኒቱ አጠገብ ይኖሩ ከነበሩት ታዋቂ ሙስሊሞች አንዱን አስቆጣ። እጅግ ያረጀ ሽማግሌ የነበረው የቤተ ክርስቲያኒቱ ካህን፣ የሆነውን በሰማ ጊዜ ተቆጣ፤ በቁጣውም ሕፃኑ ቅዱስ እንዳይገለጥ ከለከለ። የሚገርመውም ቅዱሱ የካህኑን ውሳኔ ታዘዘ፤ ግልጸቶቹም ለብዙ ዓመታት ቆሙ።

ግልጸቶቹ እንደገና የተጀመሩት በ1974 ዓ.ም. ብቻ ነበር፤ ቆሞስ አባኑብ ሉዊስ በዚያች ቤተ ክርስቲያን ካህን ሆኖ በተሾመ ጊዜ፣ ሁለት ጳጳሳትን አስጠራ፤ እነርሱም ወደ ቤተ ክርስቲያኒቱ መጥተው ካለቀ ጸሎት በኋላ፣ ቅዱሱ ቢፈልግ እንዲገለጥ ፈቀዱለት። በሁለት ሳምንታት ያህልም የመጀመሪያው ግልጸቱ ታየ፤ ብዙ ተአምራትና ግልጸቶችም ተከተሉት።

አንድ ታዋቂ ጳጳስ በቅርቡ ሞንትሪያል ከተማን ጎበኘ፤ ራሱ ስለ አየው ተአምራትም ተናገረ፤ እንዲህም አለ፦ «አንድ ቀን ሰማኑድን እጎበኝ ነበር፤ በእመቤታችን ቅድስት ድንግል ማርያምና በቅዱስ አባኑብ ቤተ ክርስቲያን ቅዳሴ በማቅረብ ተካፈልሁ። ቅዳሴው በሳምንቱ መካከል ስለ ነበር ጥቂቶች ብቻ ተገኙ። ከጨረስን በኋላም ይህች ቤተ ክርስቲያን ምን ያህል ውብ እንደ ሆነችና በውስጧ ቅዳሴ መጸለዬን ምን ያህል እንደተደሰትሁ ገለጥሁ፤ ከአንድ ትንሽ ነገር በቀር።» በጸሎቱም ጊዜ ሁሉ አንድ ትንሽ ልጅ ከፊተኛው በር ይገባና ይወጣ እንደ ነበር ጨመርሁ። ካህኑም ምንም ትንሽ ልጅ እንዳላየ፣ ቅዳሴውንም ጥቂት አዋቂዎች ብቻ እንደተገኙበት ነገረኝ። ከዚያም ያ ትንሽ ልጅ ቅዱስ አባኑብ እንደ ነበር ደመደመ።

ሌላም ሰው ቅዳሴ ከተካፈለ በኋላ ሻንጣ ይዞ መንገዱን ሲቀጥል እንዲህ ተናገረ፦ «ዝናብ ይዘንብ ነበር፤ አንሸራትቼም በኩሬ ውሃ ውስጥ ወደቅሁ። ከዚያም አንድ ትንሽ ልጅ ወደ እኔ እየሮጠ መጥቶ ለመነሣት ረዳኝ፤ ሻንጣዬንም አቀበለኝ፤ ወደ መንገዱ ማዶ እንድሻገርም ነገረኝ። ልብሴና ሻንጣዬ ፈጽሞ ደረቅ ሆነው ሳገኝ ተደነቅሁ። ከዚያም ያን ትንሽ ልጅ ፈለግሁ፤ ነገር ግን ተሰውሮ ነበር።»

የዚህ ታላቅ ሰማዕት፣ የሕፃኑ ቅዱስ አባኑብ በረከቱ፣ ጸሎቱና ምልጃው ከእኛ ጋር ይሁን። አሜን።