Story
ਸੰਤ ਅਬਾਨੂਬ ਬਾਲ ਸੰਤ ਸ਼ਹੀਦ ਅਬਾਨੂਬ ਮਸਾਂ ਬਾਰਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦਾ ਸੀ ਜਦੋਂ ਰੋਮੀ ਹਾਕਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਹੀਦ ਕੀਤਾ। ਜੁਲਾਈ ਦੀ ਇਕੱਤੀ ਤਾਰੀਖ਼ ਨੂੰ ਸਾਡੀ ਕਲੀਸਿਯਾ ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਹੀਦੀ ਨੂੰ ਮਨਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਇਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਸਦੀਪਕ ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਦਾ ਦਿਨ ਮੰਨ ਕੇ।
ਸੰਤ ਅਬਾਨੂਬ ਦੇ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ (ਪਵਿੱਤਰ ਸਰੀਰ), ਅਤੇ ਨਾਲ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਅਨੇਕ ਮਸੀਹੀਆਂ ਦੇ ਅਵਸ਼ੇਸ਼ ਜਿਹੜੇ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਏ, ਅੱਜ ਵੀ ਸਮਾਨੂਦ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਆਰੀ ਮਰੀਅਮ ਅਤੇ ਸੰਤ ਅਬਾਨੂਬ ਦੇ ਗਿਰਜਾਘਰ ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲ ਕੇ ਰੱਖੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪਵਿੱਤਰ ਪਰਿਵਾਰ ਨੇ ਮਿਸਰ ਵੱਲ ਆਪਣੀ ਯਾਤਰਾ ਦੌਰਾਨ ਉਸ ਥਾਂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਗਿਰਜਾਘਰ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਵੀ ਉਹ ਖੂਹ ਮੌਜੂਦ ਹੈ ਜਿਸ ਵਿੱਚੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ, ਸੰਤ ਮਰੀਅਮ ਅਤੇ ਸੰਤ ਯੂਸੁਫ਼ ਨੇ ਪਾਣੀ ਪੀਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਗਿਰਜਾਘਰ ਵਿੱਚ ਅੱਜ ਦੇ ਦਿਨ ਤਕ ਅਨੇਕ ਦਰਸ਼ਨ ਅਤੇ ਚਮਤਕਾਰ ਵਾਪਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਅਬਾਨੂਬ ਦਾ ਜਨਮ ਨੀਲ ਡੈਲਟਾ ਵਿੱਚ ਨੇਹੀਸਾ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਨੇਕ ਮਸੀਹੀ ਮਾਪਿਆਂ ਦਾ ਇਕਲੌਤਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜਿਹੜੇ ਉਸ ਦੇ ਨਿੱਕੇ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਚੱਲ ਵੱਸੇ। ਬਾਰਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਅਬਾਨੂਬ ਗਿਰਜਾਘਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਪਾਦਰੀ ਨੂੰ ਸੰਗਤ ਨੂੰ ਇਹ ਆਖਦਿਆਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰੋਮੀ ਸਮਰਾਟ ਦਿਓਕਲੇਤੀਅਨੁਸ ਵੱਲੋਂ ਭੜਕਾਏ ਅਤਿਆਚਾਰਾਂ ਦੌਰਾਨ ਉਹ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਰਹਿਣ।
ਅਬਾਨੂਬ ਨੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸੰਸਕਾਰ (ਰਹੱਸ) ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਫਿਰ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਥਾਂ ਵੱਲ ਅਗਵਾਈ ਦੇਵੇ ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਉੱਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਇਕਰਾਰ ਕਰ ਸਕੇ। ਇਸ ਮਗਰੋਂ ਅਬਾਨੂਬ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਮਾਲ-ਮੱਤਾ ਲੋੜਵੰਦਾਂ ਨੂੰ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਪੈਦਲ ਹੀ ਸਮਾਨੂਦ ਨਾਮਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਚੱਲਦਿਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੂਤ ਮੀਕਾਏਲ ਨੂੰ ਸਵਰਗੀ ਮਹਿਮਾ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ। ਇਹ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਏਨਾ ਅਸਾਧਾਰਣ ਸੀ ਕਿ ਅਬਾਨੂਬ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ, ਪਰ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੂਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾਇਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਾਨੂਦ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਤਕ ਦੁੱਖ ਝੱਲਣਾ ਪਏਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਹੋਰਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਯਿਸੂ ਮਸੀਹ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇਵੇਗਾ।
ਸਮਾਨੂਦ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਅਬਾਨੂਬ ਰੋਮੀ ਹਾਕਮ ਕੋਲ ਗਿਆ ਅਤੇ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਦਾ ਐਲਾਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਹਾਕਮ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤਾਂ ਦੀ ਵੀ ਨਿੰਦਿਆ ਕੀਤੀ। ਹਾਕਮ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਢਿੱਡ ਉੱਤੇ ਕੋਰੜੇ ਮਾਰਨ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੇ ਅਬਾਨੂਬ ਨੂੰ ਏਨਾ ਸਖ਼ਤ ਮਾਰਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀਆਂ ਆਂਦਰਾਂ ਉਸ ਦੇ ਢਿੱਡ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਆਈਆਂ। ਪਰ ਪ੍ਰਧਾਨ ਦੂਤ ਮੀਕਾਏਲ ਨੇ ਚਮਤਕਾਰੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਹਾਕਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਸੀਹੀਆਂ ਨਾਲ ਜੇਲ੍ਹ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਹੜੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਉਸ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਨਾਲ ਹੌਸਲਾ ਪਾ ਗਏ, ਅਤੇ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਯਿਸੂ ਦੇ ਨਾਮ ਖ਼ਾਤਰ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋ ਗਏ।
ਅਗਲੇ ਦਿਨ, ਹਾਕਮ ਅਬਾਨੂਬ ਨੂੰ ਬੇੜੀ ਉੱਤੇ ਅਤਰੀਬ ਨਾਮਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਲੈ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਸਜ਼ਾ ਵਜੋਂ ਉਸ ਨੇ ਅਬਾਨੂਬ ਨੂੰ ਬੇੜੀ ਦੇ ਪਾਲ ਨਾਲ ਉਲਟਾ ਲਟਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਾਕਮ ਸਮੇਤ ਸ਼ਰਾਬ ਪੀਣੀ, ਨੱਚਣਾ ਅਤੇ ਅਬਾਨੂਬ ਦੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਮਾਰਨਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਅਬਾਨੂਬ ਦੇ ਨੱਕ ਵਿੱਚੋਂ ਲਹੂ ਵਗਣ ਲੱਗਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਸਿਪਾਹੀ ਅੰਨ੍ਹੇ ਹੋ ਗਏ ਅਤੇ ਹਾਕਮ ਅਧਰੰਗ ਨਾਲ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁਕਾਰਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਅਬਾਨੂਬ, ਅਸੀਂ ਤੇਰੀ ਮਿੰਨਤ ਕਰਦੇ ਹਾਂ, ਆਪਣੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰ ਕਿ ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਅਸੀਂ ਨਰੋਏ ਹੋ ਗਏ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਮਸੀਹੀ ਬਣ ਜਾਵਾਂਗੇ।"
ਸੰਤ ਅਬਾਨੂਬ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਕੇਵਲ ਅਤਰੀਬ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਤਾਂ ਜੋ ਉੱਥੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜਾਣ ਲੈਣ ਕਿ ਮਸੀਹ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਨਹੀਂ।" ਜਦੋਂ ਉਹ ਅਤਰੀਬ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਪੁਕਾਰ ਉੱਠੇ, "ਅਸੀਂ ਮਸੀਹੀ ਹਾਂ! ਅਸੀਂ ਅਬਾਨੂਬ ਦੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕਰਦੇ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਫ਼ੌਜੀ ਵਰਦੀਆਂ ਲਾਹ ਕੇ ਅਤਰੀਬ ਦੇ ਹਾਕਮ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਹਾਕਮ ਬਹੁਤ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦੇਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ।
ਅਤਰੀਬ ਵਿੱਚ ਅਬਾਨੂਬ ਨੂੰ ਬੜਾ ਸਖ਼ਤ ਤਸੀਹਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਕਦੇ ਕੋਰੜਿਆਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਕਦੇ ਉਸ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਪਲੰਘ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਹੇਠਾਂ ਅੱਗ ਬਾਲ ਕੇ। ਪਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਵਿਖਾਈ ਅਤੇ ਅਬਾਨੂਬ ਬਚਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਦੇ ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ, ਅਨੇਕ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਮਸੀਹੀ ਬਣ ਗਏ ਅਤੇ ਸ਼ਹੀਦੀ ਦਾ ਤਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਹਾਕਮ ਨੇ ਅਬਾਨੂਬ ਦੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਵੱਢਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ। ਅਚਾਨਕ ਪ੍ਰਭੂ ਦਾ ਦੂਤ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਤਰਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਹੱਥ-ਪੈਰ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਲਾ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਅਬਾਨੂਬ ਉੱਠ ਖੜ੍ਹਾ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਤੁਰਿਆ। ਉਸ ਚਮਤਕਾਰ ਦੇ ਸਿੱਟੇ ਵਜੋਂ ਸੈਂਕੜੇ ਲੋਕ ਮਸੀਹੀ ਬਣ ਗਏ।
ਖਿਝਿਆ ਹੋਇਆ ਹਾਕਮ ਨੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਕੁਝ ਉੱਤਮ ਜਾਦੂਗਰਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਅਬਾਨੂਬ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਅੱਗੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਉਨ੍ਹਾਂ ਸੱਪਾਂ ਵਿੱਚ ਏਨਾ ਜ਼ਹਿਰ ਹੈ ਜੋ ਦੋ-ਤਿੰਨ ਸੌ ਆਦਮੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਸਕਦਾ ਹੈ।" ਸੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਬਾਨੂਬ ਨੂੰ ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕੋਠੜੀ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਪਰਮੇਸ਼ਰ, ਜਿਸ ਨੇ ਦਾਨੀਏਲ ਦੇ ਸਮੇਂ ਸ਼ੇਰਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਬੰਦ ਕੀਤੇ ਸਨ, ਨੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਨਰਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਬਾਨੂਬ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਇਆ। ਸਵੇਰ ਨੂੰ, ਸਾਰਿਆਂ ਦੇ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ,
ਸੰਤ ਅਬਾਨੂਬ ਕੋਠੜੀ ਵਿੱਚੋਂ ਜੀਉਂਦਾ ਬਾਹਰ ਆਇਆ। ਫਿਰ ਅਚਾਨਕ ਇੱਕ ਸੱਪ ਕੋਠੜੀ ਵਿੱਚੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਹਾਕਮ ਦੀ ਗਰਦਨ ਦੁਆਲੇ ਲਿਪਟ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਦਮੀ ਕੰਬਣ ਲੱਗਾ ਅਤੇ ਪੁਕਾਰ ਉੱਠਿਆ, "ਤੇਰੇ ਪਰਮੇਸ਼ਰ ਯਿਸੂ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ, ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਯਾ ਕਰ ਅਤੇ ਸੱਪ ਨੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੇ।" ਉਹ ਸੰਤ, ਜਿਹੜਾ ਸਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ — ਮਿੱਤਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਵੈਰੀ — ਜਿਵੇਂ ਇੰਜੀਲ ਹੁਕਮ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਦਿਲੋਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਸੱਪ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਹੇਠਾਂ ਉੱਤਰ ਆਵੇ ਅਤੇ ਹਾਕਮ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਪਹੁੰਚਾਵੇ। ਉਸ ਦਿਨ, ਉੱਥੇ ਹਾਜ਼ਰ ਅਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਜਾਦੂਗਰ ਵੀ ਸਨ, ਯਿਸੂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਕੀਤਾ।
ਅਖ਼ੀਰ ਹਾਕਮ ਦੇ ਇੱਕ ਸਲਾਹਕਾਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸੰਤ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦੇਵੇ ਅਤੇ ਇਸ ਕਿੱਸੇ ਨੂੰ ਮੁਕਾ ਦੇਵੇ। ਸੋ ਹਾਕਮ ਨੇ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਸੰਤ ਅਬਾਨੂਬ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਮਾਰ ਦੇਣ। ਸੰਤ ਯੂਲੀਅਸ ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਵਿਸ਼ਵਾਸੀ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਅਬਾਨੂਬ ਦੀ ਦੇਹ ਨੂੰ ਬਰੀਕ ਕਤਾਨ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੇ ਜੱਦੀ ਨਗਰ ਨੇਹੀਸਾ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ, ਜਿੱਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਫ਼ਨਾਇਆ ਗਿਆ।
ਸੰਨ ੯੬੦ ਈਸਵੀ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਦੇਹ ਸਮਾਨੂਦ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਆਰੀ ਮਰੀਅਮ ਦੇ ਗਿਰਜਾਘਰ ਵਿੱਚ ਲਿਆਂਦੀ ਗਈ, ਜਿੱਥੇ ਅੱਜ ਤਕ ਉਹ ਪਈ ਹੋਈ ਹੈ। ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਬੀਤਣ ਨਾਲ, ਅਬਾਨੂਬ ਨੇ ਉਸ ਗਿਰਜਾਘਰ ਵਿੱਚ ਅਨੇਕ ਵਾਰ ਦਰਸ਼ਨ ਦਿੱਤੇ। ਉਹ ਬਾਰਾਂ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਦੇ ਬਾਲਕ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਉਮਰ ਦੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ ਉਸ ਨੇ ਕੁਝ ਮਸੀਹੀ ਅਤੇ ਮੁਸਲਮਾਨ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਏ ਝਗੜੇ ਵਿੱਚ ਦਖ਼ਲ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਘਟਨਾ ਨੇ ਗਿਰਜਾਘਰ ਦੇ ਨਾਲ ਰਹਿੰਦੇ ਇੱਕ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਮੁਸਲਮਾਨ ਨੂੰ ਭੜਕਾ ਦਿੱਤਾ। ਗਿਰਜਾਘਰ ਦਾ ਪਾਦਰੀ, ਜਿਹੜਾ ਇੱਕ ਬਜ਼ੁਰਗ ਮਨੁੱਖ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਹੋਏ ਦਾ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਤਾਂ ਉਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆਇਆ। ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਬਾਲ ਸੰਤ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਣ ਤੋਂ ਮਨ੍ਹਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੈਰਾਨੀ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ ਕਿ ਸੰਤ ਨੇ ਪਾਦਰੀ ਦੇ ਫ਼ੈਸਲੇ ਦੀ ਆਗਿਆਕਾਰੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਅਨੇਕ ਵਰ੍ਹਿਆਂ ਤਕ ਦਰਸ਼ਨ ਬੰਦ ਹੋ ਗਏ।
ਇਹ ਸੰਨ ੧੯੭੪ ਵਿੱਚ ਹੀ ਹੋਇਆ, ਜਦੋਂ ਫ਼ਾਦਰ ਅਬਾਨੂਬ ਲੁਈਸ ਨੂੰ ਉਸ ਗਿਰਜਾਘਰ ਦੇ ਪਾਦਰੀ ਵਜੋਂ ਥਾਪਿਆ ਗਿਆ, ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਦੋ ਬਿਸ਼ਪਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਜਿਹੜੇ ਗਿਰਜਾਘਰ ਆਏ ਅਤੇ ਦਿਲੋਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਨ ਮਗਰੋਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੰਤ ਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਲਗਭਗ ਦੋ ਹਫ਼ਤਿਆਂ ਦੇ ਅੰਦਰ ਪਹਿਲਾ ਦਰਸ਼ਨ ਵੇਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਮਗਰੋਂ ਅਨੇਕ ਚਮਤਕਾਰ ਅਤੇ ਦਰਸ਼ਨ ਹੋਏ।
ਇੱਕ ਜਾਣੇ-ਪਛਾਣੇ ਬਿਸ਼ਪ ਨੇ ਹਾਲ ਹੀ ਵਿੱਚ ਮਾਂਟਰੀਅਲ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚਮਤਕਾਰਾਂ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕੀਤੀ ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਆਪ ਵੇਖੇ। ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇੱਕ ਦਿਨ, ਮੈਂ ਸਮਾਨੂਦ ਦਾ ਦੌਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕੁਆਰੀ ਮਰੀਅਮ ਅਤੇ ਸੰਤ ਅਬਾਨੂਬ ਦੇ ਗਿਰਜਾਘਰ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰ ਬਲੀ (ਕੁਰਬਾਨ) ਮਨਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸ਼ਾਮਲ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਬਲੀ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਲੋਕ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਮੁਕਾਇਆ, ਮੈਂ ਆਖਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕਿੰਨਾ ਸੋਹਣਾ ਗਿਰਜਾਘਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਵਿੱਚ ਬਲੀ ਦੀ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਦਾ ਸੱਚਮੁੱਚ ਆਨੰਦ ਮਾਣਿਆ, ਸਿਰਫ਼ ਇੱਕ ਨਿੱਕੀ ਜਿਹੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ।" ਮੈਂ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਸਾਰੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਦੌਰਾਨ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਮੁੰਡਾ ਅਗਲੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਵਿੱਚੋਂ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਅੰਦਰ-ਬਾਹਰ ਆਉਂਦਾ-ਜਾਂਦਾ ਰਿਹਾ। ਪਾਦਰੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਨਿੱਕਾ ਬੱਚਾ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਬਲੀ ਵਿੱਚ ਥੋੜ੍ਹੇ ਜਿਹੇ ਵੱਡੇ ਹੀ ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ। ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਸਿੱਟਾ ਕੱਢਿਆ ਕਿ ਉਹ ਨਿੱਕਾ ਮੁੰਡਾ ਸੰਤ ਅਬਾਨੂਬ ਸੀ।
ਇੱਕ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ ਬਲੀ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਣ ਮਗਰੋਂ, ਉਹ ਇੱਕ ਅਟੈਚੀ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਪਣੇ ਰਾਹ ਤੁਰ ਪਿਆ। "ਮੀਂਹ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਪੈਰ ਤਿਲਕ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮੈਂ ਪਾਣੀ ਦੇ ਛੱਪੜ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਇੱਕ ਨਿੱਕਾ ਮੁੰਡਾ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਭੱਜ ਕੇ ਆਇਆ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉੱਠਣ ਵਿੱਚ ਮਦਦ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਅਟੈਚੀ ਮੈਨੂੰ ਫੜਾਈ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ ਮੈਂ ਗਲੀ ਦੇ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਚਲਾ ਜਾਵਾਂ। ਮੈਂ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਜਦੋਂ ਮੈਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕੱਪੜੇ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਅਟੈਚੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁੱਕੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਸ ਨਿੱਕੇ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਲੱਭਿਆ, ਪਰ ਉਹ ਅਲੋਪ ਹੋ ਚੁੱਕਾ ਸੀ।"
ਇਸ ਮਹਾਨ ਸ਼ਹੀਦ, ਬਾਲ ਸੰਤ ਅਬਾਨੂਬ ਦੀਆਂ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਬੇਨਤੀਆਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਹੋਣ। ਆਮੀਨ।