Story
Santo Abanoub Sang Bocah Martir Abanoub durung ngancik umur rolas taun nalika dipatèni minangka martir déning panguwasa Romawi. Ing tanggal telung puluh siji wulan Juli, Gréja kita mèngeti séda panjenengané, minangka dina lairé menyang urip langgeng.
Rélik Santo Abanoub, semono uga rélik akèh wong Kristen kang séda bareng karo panjenengané, isih kasimpen nganti saiki ana ing gréja Sang Prawan Suci Maria lan Santo Abanoub ing kutha Samanoud. Ana uga critané manawa Kulawarga Suci wis tau ngrawuhi panggonan iku nalika lampahé menyang tanah Mesir. Gréja iku isih nyimpen sumur kang dadi pangombèné Gusti Yésus, Santa Maria, lan Santo Yusuf. Akèh banget panampakan lan kaélokan kang isih kelakon ana ing gréja iku nganti dina iki. Abanoub lair ing désa kang aran Nehisa ing Delta Nil, lan dadi anak lanang siji-sijiné saka wong tuwa Kristen kang mursid, kang séda nalika panjenengané isih bocah cilik. Bareng wis umur rolas taun, Abanoub mlebu ing gréja banjur krungu imam ngajak umat supaya tetep setya ing pracaya nalika ana paneresan kang dikobaraké déning Diokletianus, kaisar Romawi.
Abanoub nampa Sakramèn Suci, banjur ndedonga marang Gusti Allah supaya nuntun panjenengané menyang panggonan kang bisa dienggo ngakoni pracayané marang Gusti Yésus Gusti kita. Sawisé iku Abanoub metu, lan ngedum sakèhing barang darbèké marang wong kang kekurangan. Banjur panjenengané mangkat lumaku menyang kutha kang aran Samanoud. Nalika lumaku, panjenengané weruh Pangéraning Malaékat Mikael ing kamulyan kaswargan. Pasemoné mau saka linuwihé nganti Abanoub tiba ing lemah, nanging Pangéraning Malaékat ngadegaké panjenengané, sarta ngandika manawa panjenengané kudu nandhang sangsara telung dina ing Samanoud lan bakal dadi seksiné Gusti Yésus Kristus uga ing panggonan-panggonan liyané.
Bareng tekan Samanoud, Abanoub menyang ngarsané panguwasa Romawi banjur ngakoni pracayané kanthi blak-blakan. Panjenengané uga ngina brahala-brahalané panguwasa mau. Panguwasa nesu banjur dhawuh supaya Abanoub disabeti ing wetengé. Para prajurit nggebugi Abanoub kanthi keras nganti ususé mletah metu saka wetengé. Nanging Pangéraning Malaékat Mikael nyarasaké panjenengané kanthi kaélokan. Banjur panguwasa ngunjara Abanoub bebarengan karo wong Kristen liyané, kang olèh panyengkuyung saka anané panjenengané ing satengahé, lan sabanjuré dadi martir kanggo asmané Gusti Yésus.
Ésuké, panguwasa nggawa Abanoub numpak prau menyang kutha kang aran Atrib, sarta minangka paukuman, Abanoub digantung mengkurep saka layaré prau. Para prajurit, bebarengan karo panguwasané, wiwit ngombé lan jejogédan sarta napuki cangkemé Abanoub. Irungé Abanoub ngetokaké getih, nanging kanthi ora kanyana-nyana, para prajurit dadi wuta lan panguwasané dadi lumpuh. Ing kasangsarané, padha sesambat marang panjenengané sarta matur, "Mugi karsaa, dhuh Abanoub, ndedongaa marang Gusti Allah Panjenengan supaya nyarasaké kawula sadaya. Awit menawi kawula saras, kawula badhé dados Kristen."
Santo Abanoub mangsuli, "Iki mung bakal kelakon ana ing Atrib, supaya saben wong ana ing kana padha ngerti manawa ora ana Allah liya kajaba Sang Kristus." Bareng wis tekan Atrib, kabèh padha saras, banjur padha sesambat kanthi bungah, "Kawula sadaya Kristen! Kawula pitados marang Gusti Allahé Abanoub." Banjur padha nyopot sandhangan prajurité lan dibuwang ing lemah ana ing ngarepé panguwasa Atrib. Panguwasa nesu banget, banjur dhawuh supaya wong-wong mau dipatèni.
Ana ing Atrib, Abanoub disiksa kanthi keras, kala-kala kanthi disabeti lan kala-kala kanthi diiket ing ranjang wesi sarta diobong geni ana ing sangisoré. Nanging ing satengahé kabèh kasangsaran iku, Gusti ngatonaké pangwasané lan Abanoub diluwari. Marga saka kaélokan-kaélokan iku, akèh wong kang nonton dadi Kristen lan nampa makutha kasyahidan. Panguwasa banjur dhawuh supaya tangan lan sikilé Abanoub dikethok. Dumadakan Malaékaté Gusti tumurun saka swarga, mbalèkaké tangan lan sikil mau ana ing panggonané, lan nyarasaké panjenengané. Banjur Abanoub ngadeg lan lumaku ana ing ngarepé wong akèh. Atusan wong dadi Kristen marga saka kaélokan iku.
Marga jèngkèl, panguwasa nimbali sawetara tukang sihir kang paling pinter ing nagara iku, lan ngongkon supaya nulungi ngalahaké Abanoub. Wong-wong mau ngusulaké supaya Abanoub dicemplungaké ing satengahé ula-ula kang mawa wisa. "Ula-ula iku duwé wisa kang cukup kanggo matèni wong rong atus utawa telung atus," ujaré. Mula Abanoub dilebokaké ing kamar bebarengan karo ula-ula mau, nanging Gusti Allah, kang wis nutup cangkemé singa-singa ing jamané Dhanièl, njinakaké ula-ula iku nganti ora gawé cilakané Abanoub. Ésuké, lan kang gawé gumuné kabèh wong, Santo Abanoub metu saka kamar mau kanthi urip.
Banjur dumadakan salah sijiné ula mlata metu saka kamar lan nglilit gulu panguwasa. Wong mau wiwit gemeter sarta sesambat, "Demi asmané Gusti Yésus, Gusti Allah Panjenengan, mugi welasa dhateng kawula lan sampun ngantos ula menika nyilakani kawula." Sang santo kang nresnani saben wong — mitra utawa mungsuh — kaya kang didhawuhaké déning Injil, ndedonga saka ati, banjur ndhawuhi ula mau supaya mudhun lan ora nyilakani panguwasa. Ing dina iku, akèh wong kang ana ing kono pracaya marang Gusti Yésus, kalebu telu tukang sihir mau.
Wusanané, salah sijiné penaséhaté panguwasa matur supaya kepala sang santo dikethok kanggo mungkasi lelakon iku. Mula panguwasa dhawuh marang para prajurit supaya matèni Santo Abanoub kanthi pedhang. Wong mursid kang aran Santo Yulius mbungkus jisimé Abanoub nganggo lawon kang alus, banjur ngirim menyang désané, Nehisa, kang dadi panggonan panguburané.
Ing taun 960 Masèhi, jisimé dipindhah menyang gréja Sang Prawan Suci Maria ing Samanoud, kang dadi panggonané séré nganti dina iki. Sajroné taun-taun iku, Abanoub asring nuju ana panampakan ing gréja iku. Panjenengané asring ngatingal minangka bocah lanang umur rolas taun lan dolanan karo bocah-bocah saumurané. Sawijining wektu panjenengané melu nyampuri padudon antarané sawetara bocah Kristen lan Islam. Kedadéan iku gawé nesuné salah sijiné wong Islam kang kajèn kang manggon cedhak gréja. Imamé gréja, kang wis tuwa banget, nesu nalika ngerti apa kang kelakon. Marga saka nesuné, panjenengané nglarang Sang Bocah Santo ngatingal manèh. Anèhé, sang santo manut marang putusané imam, lan panampakan mau mandheg nganti pirang-pirang taun.
Mung ing taun 1974, nalika Rama Abanoub Louis ditahbisaké dadi imam ing gréja iku, panjenengané nimbali rong uskup kang teka menyang gréja, lan sawisé ndedonga kanthi tumemen, padha ngidini sang santo ngatingal menawa karsa. Kira-kira rong minggu, panampakané kang kapisan disekséni, banjur disusul akèh kaélokan lan panampakan.
Sawijining uskup kang misuwur lagi waé ngrawuhi kutha Montréal lan crita bab kaélokan-kaélokan kang disekséni dhéwé. Panjenengané ngandika, "Sawijining dina, aku lagi tindak menyang Samanoud, lan aku mèlu ngrawuhaké Misa Suci ana ing gréja Sang Prawan Suci Maria lan Santo Abanoub. Misa iku ana ing tengah minggu, lan mung diranggéhi wong sethithik. Sawisé rampung, aku ngandhakaké saéné gréja iku, lan manawa aku seneng banget ndedonga Misa ana ing kono, kajaba ana siji prakara cilik." Aku nambahi manawa sajroné kabèh donga ana bocah lanang cilik kang ora leren mlebu-metu liwat lawang ngarep. Imamé matur marang aku manawa panjenengané ora weruh bocah cilik siji-sijia, lan manawa Misa mung diranggéhi sawetara wong diwasa. Banjur aku nyimpulaké manawa bocah lanang cilik iku Santo Abanoub.
Wong liyané crita manawa sawisé ngranggéhi Misa, banjur lumaku karo nggawa tas kerja. Critané, "Nalika udan, aku kepleset lan kecemplung ing genangan banyu. Banjur ana bocah lanang cilik mlayu nyedhaki aku, lan nulungi aku ngadeg. Bocah mau ngulungaké tasku, lan kandha supaya aku nyabrang menyang sisih liyané dalan. Aku gumun nalika ngerti manawa sandhangan lan tas kerjaku garing kabèh. Banjur aku nggolèki bocah lanang cilik mau, nanging dhèwèké wis ilang."
Mugi pandonga lan panyuwuné martir kang agung iki, Sang Bocah Santo Abanoub, anaa ing satengah kita. Amin.