Story
Муқаддас Абануб Кӯдаки шаҳид Абануб ҳамагӣ дувоздаҳсола буд, ки ба дасти ҳокими румӣ ба шаҳодат расид. Дар сию якуми моҳи июл Калисои мо марги ӯро ҷашн мегирад, ҳамчун рӯзи таваллуди ӯ ба ҳаёти абадӣ. Бақияҳои муқаддас Абануб, ва инчунин бақияҳои бисёре аз масеҳиёне, ки бо ӯ ба шаҳодат расиданд, то имрӯз дар калисои Бокираи муқаддас Марям ва муқаддас Абануб дар шаҳри Саманнуд маҳфузанд. Инчунин гуфта мешавад, ки Оилаи Муқаддас ин маконро дар вақти Фирори худ ба сӯи Миср зиёрат кардааст. Калисо то ҳол он чоҳеро дорад, ки Худованд Исо, муқаддаса Марям ва муқаддас Юсуф аз он об нӯшиданд.
Зуҳуроту мӯъҷизаҳои бисёре дар он калисо то имрӯз рӯй медиҳанд. Абануб дар шаҳраке бо номи Наҳиса дар дельтаи Нил таваллуд шуд. Ӯ писари ягонаи падару модари некӯкори масеҳӣ буд, ки ҳангоми кӯдакии ӯ вафот карданд. Дар синни дувоздаҳсолагӣ Абануб ба калисо ворид шуд, то аз каҳин шунавад, ки ӯ ҷамоатро даъват мекунад, ки дар вақти таъқиботе, ки Диоклетиан, императори румӣ, барангехт, дар имон собитқадам монанд. Абануб Асрори Муқаддасро гирифт, сипас ба Худо дуо кард, ки ӯро ба ҷое роҳнамоӣ кунад, ки дар он ҷо имони худро ба Исои Худованди мо иқрор карда тавонад.
Пас аз он Абануб берун рафт ва ҳамаи дороии худро ба эҳтиёҷмандон бахшид. Сипас пиёда ба сӯи шаҳре бо номи Саманнуд равон шуд. Ҳангоме ки ӯ роҳ мерафт, Сарфаришта Микоил-ро дар шукӯҳи осмонӣ дид. Манзара чунон бузург буд, ки Абануб ба замин афтод, аммо Сарфаришта ӯро бархезонд ва ба ӯ гуфт, ки ӯ бояд се рӯз дар Саманнуд азоб кашад ва дар ҷойҳои дигар низ барои Исои Масеҳ шаҳодат хоҳад дод. Чун ба Саманнуд расид, Абануб ба назди ҳокими румӣ рафт ва имони худро ошкоро эълон кард. Ӯ инчунин бутҳои ҳокимро ҳақорат кард. Ҳоким хашмгин шуд ва амр дод, ки ӯро бар шиками ӯ тозиёна зананд.
Сарбозон Абанубро сахт заданд, то ки рӯдаҳои ӯ аз шикамаш берун рехтанд. Аммо Сарфаришта Микоил ӯро ба тарзи мӯъҷизавӣ шифо дод. Сипас ҳоким ӯро бо дигар масеҳиён ба зиндон андохт, ки онҳо аз ҳузури ӯ дар миёнашон рӯҳбаланд шуданд ва баъдтар барои номи Исо ба шаҳодат расиданд. Рӯзи дигар ҳоким Абанубро бо як киштӣ ба шаҳре бо номи Атриб бурд ва ҳамчун ҷазо ӯро аз бодбони киштӣ сарнагун овезон кард. Сарбозон ҳамроҳи ҳокими худ ба нӯшидану рақсидан ва задани Абануб бар даҳонаш сар карданд. Бинии Абануб хун рехт, аммо ногаҳон сарбозон кӯр шуданд ва ҳоким фалаҷ гардид.
Дар азоби худ ба ӯ фарёд карданд ва гуфтанд: «Лутфан, эй Абануб, ба Худои худ дуо кун, ки моро шифо диҳад. Зеро агар шифо ёбем, масеҳӣ хоҳем шуд». Муқаддас Абануб ҷавоб дод: «Ин танҳо дар Атриб рӯй хоҳад дод, то ки ҳама касе ки дар он ҷост, бидонад, ки ҷуз Масеҳ Худои дигаре нест». Чун ба Атриб расиданд, ҳамаашон шифо ёфтанд ва аз шодӣ фарёд заданд: «Мо масеҳӣ ҳастем! Мо ба Худои Абануб имон меоварем». Сипас либосҳои сарбозии худро кашиданд ва дар пеши ҳокими Атриб ба замин партофтанд. Волӣ бисёр хашмгин шуд ва амр дод, ки онҳоро бикушанд.
Дар Атриб Абануб сахт шиканҷа дода шуд, гоҳ бо тозиёна задан ва гоҳ бо бастани ӯ ба бистари оҳанӣ ва афрӯхтани оташ дар зери ӯ. Аммо дар ҳамаи ин мусибатҳо Худованд қудрати худро нишон дод ва Абануб наҷот ёфт. Дар натиҷаи ин мӯъҷизаҳо бисёре аз тамошобинон масеҳӣ шуданд ва тоҷи шаҳодатро гирифтанд. Сипас ҳоким амр дод, ки дастҳову пойҳои Абанубро бибуранд. Ногаҳон Фариштаи Худованд аз осмон фуромад, дастҳову пойҳоро ба ҷои худ гузошт ва ӯро шифо дод. Сипас Абануб бархост ва дар пеши ҳама роҳ рафт. Садҳо нафар дар натиҷаи он мӯъҷиза масеҳӣ шуданд.
Ҳоким хашмгину дармонда шуда, баъзе аз беҳтарин ҷодугарони кишварро даъват кард ва аз онҳо хост, ки ба ӯ дар мағлуб кардани Абануб кӯмак кунанд. Онҳо пешниҳод карданд, ки ӯро ба назди морҳои заҳрнок партоянд. «Он морҳо он қадар заҳр доранд, ки барои куштани дусаду сесад мард кофист», гуфтанд онҳо. Пас Абанубро дар ҳуҷрае бо морҳо гузоштанд, аммо Худо, ки даҳони шерҳоро дар замони Дониёл баст, морҳоро ром кард ва онҳо ба Абануб осебе нарасониданд. Субҳ, ба ҳайрати ҳама, муқаддас Абануб аз ҳуҷра зинда берун омад. Сипас ногаҳон яке аз морҳо аз ҳуҷра берун хазид ва худро ба гардани ҳоким печонид.
Он мард ба ларза омад ва фарёд зад: «Ба номи Исо, Худои ту, бар ман раҳм кун ва нагузор, ки мор ба ман осеб расонад». Он муқаддас, ки ҳамаро дӯст медошт — дӯсту душманро баробар, чунон ки Инҷил мефармояд, — аз дил дуо кард ва сипас ба мор амр дод, ки фуруд ояд ва ба ҳоким зарар нарасонад. Дар он рӯз бисёре аз ҳозирон, аз ҷумла он се ҷодугар, ба Исо имон оварданд. Ниҳоят яке аз мушовирони ҳоким ба ӯ гуфт, ки сари муқаддасро бибурад ва ба ин ҳикоят хотима бахшад. Пас ҳоким ба сарбозон амр дод, ки муқаддас Абанубро бо шамшер бикушанд.
Марди имондоре бо номи муқаддас Юлиус ҷасади Абанубро дар катони нозук печонид ва ба шаҳри зодгоҳаш Наҳиса фиристод, ки дар он ҷо дафн карда шуд. Дар соли 960-уми милодӣ ҷасади ӯ ба калисои Бокираи муқаддас Марям дар Саманнуд интиқол дода шуд, ки то имрӯз дар он ҷо хобидааст. Дар тӯли солҳо Абануб дар он калисо зуҳуроти бисёре кард. Ӯ ҳамчун кӯдаки дувоздаҳсола зоҳир мешуд ва бо кӯдакони ҳамсини худ бозӣ мекард. Боре ӯ дар низое миёни баъзе кӯдакони масеҳӣ ва мусулмон дахолат кард. Ин ҳодиса яке аз мусулмонони соҳибнуфузеро, ки дар канори калисо зиндагӣ мекард, ба хашм овард.
Каҳини калисо, ки марди солхӯрда буд, чун аз он чи рӯй дода буд хабардор шуд, хашмгин гардид. Дар авҷи хашми худ ӯ кӯдаки муқаддасро аз зуҳур манъ кард. Аҷиб он ки муқаддас ба қарори каҳин итоат кард ва зуҳурот солҳои бисёре қатъ шуд. Танҳо дар соли 1974, ҳангоме ки падар Абануб Луис ба каҳинии он калисо таъин шуд, ӯ ду усқуфро даъват кард, ки ба калисо омаданд ва пас аз дуои гарм ба муқаддас иҷозат доданд, ки агар бихоҳад, зоҳир шавад. Тахминан дар ду ҳафта аввалин зуҳури ӯ дида шуд, ки пас аз он мӯъҷизаҳову зуҳуроти бисёре омад.
Усқуфи маъруфе ба наздикӣ ба Монреал ташриф овард ва дар бораи мӯъҷизаҳое, ки худаш шоҳид буд, сухан гуфт. Ӯ гуфт: «Рӯзе ман ба Саманнуд зиёрат мекардам ва дар баргузории ибодат дар калисои Бокираи муқаддас Марям ва муқаддас Абануб иштирок кардам. Ибодат дар миёнаи ҳафта буд ва камтар касон ҳозир буданд. Пас аз он ки ба охир расондем, ман қайд кардам, ки ин калисо чӣ зебост ва чӣ қадар аз дуо хондан дар он лаззат бурдам, ҷуз як чизи хурд». Ман илова кардам, ки дар тӯли тамоми дуоҳо писаре пайваста аз дари пеши даромаду баромад мекард.
Каҳин ба ман гуфт, ки ягон кӯдаки хурдсолро надидааст ва ибодатро камтар калонсолон ҳозир буданд. Сипас ӯ ба хулоса омад, ки он писарак муқаддас Абануб буд. Марди дигаре гуфт, ки пас аз он ки ибодатро ҳозир шуд, чомадоне дар даст роҳи худро идома дод. «Борон меборид ва ман лағжидам ва ба обчолае афтодам. Сипас писаре давида ба сӯи ман омад ва ба ман дар бархостан кӯмак кард. Ӯ чомадони маро ба ман дод ва гуфт, ки ба тарафи дигари кӯча гузарам. Ман ҳайрон шудам, ки либосу чомадони ман комилан хушк буданд. Сипас писаракро ҷустуҷӯ кардам, аммо ӯ нопадид шуда буд».
Бошад, ки дуоҳову зориҳои ин шаҳиди бузург, кӯдаки муқаддас Абануб, бо мо бошанд. Омин.