Story
Дар рӯзи дувоздаҳуми моҳи мубораки Паона Калисои Муқаддас иди дурахшони фариштаи муқарраби бузург Микоилро, сардори лашкарҳои осмонӣ ва шафеи тамоми насли инсониро, нигоҳ медорад. Худи номи ӯ дар забони ибриён саволест, ки мутакаббиронро шарманда ва фурӯтанонро тасаллӣ медиҳад: «Кист монанди Худо?». Зеро Микоил аввалин дар миёни ҳафт фариштаи муқарраб аст, ки дар назди Боломақом меистанд, сардори қувваҳои бечисм ва байрақдори Подшоҳи ҷалол. Ӯ пайваста дар назди тахти Худо меистад, бе таваққуф бо каррубиён ва саррофиён ба Ӯ ҷалол меоварад ва дуоҳову зориҳои мӯъминонро аз рӯи замин ба Боломақом боло мебарад, чунон ки навишта шудааст, ки фаришта дуоҳои муқаддасонро бар қурбонгоҳи тиллоие, ки пеши тахт аст, тақдим менамояд, Ваҳй 8:3.
Калисои Муқаддас иқрор мекунад, ки Микоили бузург аз ҷониби Худо бар қавми мероси Ӯ муқаррар шудааст, посбони бедоре, ки бар умматҳои мӯъминон гумошта шудааст. Зеро Дониёли набӣ ӯро дид ва «Микоил, яке аз сарварони аввалин» номид, ки барои мадад дар муборизаи осмонӣ омад, Дониёл 10:13; ва боз ӯ «сарвари бузурге, ки барои фарзандони қавми ту меистад» хонда мешавад, Дониёл 12:1. Бад-ин тариқ Калисо дар ӯ муҳофизи зудамали Калисои Масеҳ, тасаллидиҳандаи дармондагон ва роҳбари ҷонҳои аз дунё раванда ба ҷои оромиро мебинад.
Навиштаи Муқаддас хидмати болои ӯро аз ибтидо эълон мекунад. Вақте ки Еҳушаъ ибни Нун дар назди деворҳои Ериҳӯ истода буд, фариштаи муқарраб Микоил ба ӯ ҳамчун марде бо шамшери кашида зоҳир шуд ва ӯро қувват дода гуфт: «На, балки ман ҳамчун сардори лашкари Худованд алҳол омадаам», Еҳушаъ 5:14. Ва Еҳушаъ бар замин рӯй ба замин афтода саҷда кард, зеро мақоме ки ӯ бар он истода буд, муқаддас буд. Ба воситаи ин мадади осмонӣ шаҳри мустаҳками Ериҳӯ ба дасти қавми Худо афтод, ва вақте ки Еҳушаъ баъдтар ҷанг кард, худи офтоб дар осмон истод то он даме ки ғалаба ба анҷом расид. Бад-ин тариқ Калисо иқрор мекунад, ки Микоил сардори лашкарҳои Худованд аст, мададгори зудамали одилон ва даҳшати девон.
Ҳавворӣ Яҳудои муқаддас низ ба қудрати ӯ шаҳодат медиҳад, нақл мекунад, ки чӣ гуна «Микоили фариштаи муқарраб, вақте ки бо иблис дар бораи ҷасади Мӯсо мунозира мекард, ҷуръат накард, ки бар ӯ ҳукми туҳмат оварад, балки гуфт: Худованд туро мазаммат кунад», Яҳудо 1:9. Дар ин Калисо фурӯтании фариштаи муқарраби бузургро меомӯзад, ки бо вуҷуди тавоноӣ дар қувват, ҳама qudratро танҳо ба Худованд нисбат медиҳад. Ва дар рӯъёи Юҳаннои Илоҳидон, ин Микоил ва фариштагони ӯ буданд, ки бар аждаҳо ва фариштагони ӯ ҷанг карданд ва он мори куҳнаро, ки иблис аст, ба зер афканданд, то ӯ дигар умматҳоро гумроҳ накунад, Ваҳй 12:7. Бинобар ин мӯъминон ба ҳимояи ӯ аз ҳар доми душман паноҳ мебаранд.
Дар айёми императори мӯъмин Константини Кабир, сокинони Искандария ҳанӯз дар торикии парастиши бутҳо буданд. Дар ҳамин рӯз онҳо одат дошта буданд, ки бути беҷонеро ҳурмат кунанд, ки барои он дар замонҳои гузашта тимсол ва маъбаде барпо шуда буд, ва ба он қурбониҳову ҳадияҳо тақдим мекарданд. Аммо чӯпони шаҳр ба қавм каломи ростиро мавъиза кард ва ба онҳо бемаъноии саҷда кардан ба пеши чизҳое, ки сохтаи дасти инсон аст ва на ҳаракат мекунад, на меандешад ва на наҷот медиҳад, нишон дод.
Вақте ки дилҳои қавм ба Худои зинда баргаштанд, патриархи муқаддас он бутро вожгун кард ва маъбади онро пок намуд ва онро ҳамчун калисо ба номи муҳтарами фариштаи муқарраб Микоил таҷсим намуд. Ӯ амр кард, ки ҳар чизе ки қавм пештар ба бут тақдим карда буданд, акнун ба фақирону ниёзмандон барои ҷалоли Худо тақсим кунанд, ва дар ин рӯз иди сардори бузурги осмониро нигоҳ доранд. Пас он мақоме ки замоне макони гумроҳӣ буд, хонаи дуо гардид, ва номе ки замоне ба василаи девон палид шуда буд, бо ҳамду санои сардори лашкарҳои осмонӣ муқаддас гашт.
Бинобар ин Калисои Масеҳ муқаррар кард, ки рӯзи дувоздаҳуми ҳар моҳи қибтӣ ёдгории доимии фариштаи муқарраби муҳтарам Микоил бошад, то мӯъминон шафоати бетаваққуф ва ғамхории меҳрубонаи ӯро нисбат ба фарзандони инсон ёд оваранд. Бештар аз ҳама иди ӯ бо шукӯҳи бузург дар дувоздаҳуми Паона нигоҳ дошта мешавад, вақте ки дарёи Миср одат дорад барои об додани замин боло равад, ва мӯъминон баракати ӯро бар киштзорҳо ва ҳосил мепурсанд. Дар идҳои ӯ мӯъминон барои Литургияи Муқаддас ҷамъ меоянд, дастархонҳои раҳматро барои фақирон тайёр мекунанд ва ҳимояи ӯро бар ҷонҳо ва заминҳои худ илтиҷо менамоянд.
Пас, биёед дар зери болҳои ин фариштаи муқарраби бузург паноҳ барем, ки бар ҳар гунаҳкори тавбакунанда шод мешавад, Луқо 15:10, ва фиристода шудааст, то барои онҳое ки ворисони наҷот хоҳанд буд, хидмат кунад, Ибриён 1:14. Бигзор шафоати фариштаи муқарраби бузург Микоил, байрақдори Подшоҳи ҷалол, ва дуоҳое ки ӯ бетаваққуф дар назди тахти Худо тақдим менамояд, паноҳ ва мадади ҳамаи мо бошад. Бигзор шафоати ӯ бо мо бошад. Омин.