Story
Ἐν ταύτῃ τῇ ἡμέρᾳ ἐκοιμήθη ὁ ἅγιος Ἀββᾶς Βισῶυ, οὗ ἡ μνήμη τιμία, ὁ ἀστὴρ τῆς ἐρήμου. Ἐγεννήθη ἐν κώμῃ καλουμένῃ Σανσὰ ἐν Αἰγύπτῳ, καὶ εἶχεν ἓξ ἀδελφούς. Εἶδε δὲ ἡ μήτηρ αὐτοῦ ἄγγελον ἐν ὁράματι λέγοντα αὐτῇ· «Οὕτω λέγει ὁ Κύριος· δός μοι ἓν τῶν τέκνων σου, ἵνα μοι λειτουργῇ.» Ἡ δὲ ἀπεκρίθη· «Κύριε, λάβε ὃν θέλεις.» Καὶ ἔλαβεν ὁ ἄγγελος τὴν χεῖρα τοῦ Ἀββᾶ Βισῶυ, ὃς ἦν ἰσχνὸς καὶ ἀσθενὴς τὸ σῶμα.
Εἶπε δὲ ἡ μήτηρ αὐτοῦ τῷ ἀγγέλῳ· «Κύριέ μου, λάβε ἕνα ἰσχυρὸν εἰς τὸ λειτουργεῖν τῷ Κυρίῳ.» Ἀπεκρίθη ὁ ἄγγελος· «Οὗτός ἐστιν ὃν ἐξελέξατο ὁ Κύριος.» Ὕστερον δὲ ἀπῆλθεν ὁ ἅγιος Βισῶυ εἰς τὴν ἔρημον τῆς Σιχήτ (Σκήτεως) καὶ ἐμόνασεν ὑπὸ τὴν χεῖρα τοῦ Ἀββᾶ Πεμβῶ (Βαμούια), ὃς ἐμόνασε καὶ [τὸν ἅγιον Ἰωάννην (Ἰεχνὲς) τὸν Κολοβόν](/grc/saint/st-john-the-short). Ἠγωνίσατο δὲ ὁ ἅγιος Βισῶυ ἐν πολλῇ ἀσκήσει καὶ πολλαῖς λατρείαις, αἵτινες ἠξίωσαν αὐτὸν ἰδεῖν τὸν Κύριον Χριστόν.
Ὤφθη δὲ αὐτῷ ὁ βασιλεὺς Κωνσταντῖνος ἐν ὁράματι λέγων· «Εἰ ἤδειν πόσον μεγάλη ἐστὶν ἡ τιμὴ τῶν μοναχῶν, κατέλιπον ἂν τὴν βασιλείαν μου καὶ ἐγενόμην μοναχός.» Εἶπε δὲ αὐτῷ ὁ ἅγιος Βισῶυ· «Σὺ κατήργησας τὴν τῶν εἰδώλων λατρείαν καὶ ὕψωσας τὸν Χριστιανισμόν· οὐκ ἔδωκέ σοί τι ὁ Χριστός;» Ἀπεκρίθη αὐτῷ ὁ βασιλεὺς Κωνσταντῖνος· «Ἔδωκέ μοι ὁ Κύριος δωρεὰς πολλάς, ἀλλ’ οὐδεμία αὐτῶν ἐστιν ὁμοία τῇ τιμῇ τῶν μοναχῶν.» Ἐν δὲ ταῖς ἡμέραις αὐτοῦ ἐφάνη ἐν τῷ ὄρει τῆς Ἀνσηνὰ γέρων τις ἀσκητής, ὃς ἐφημίζετο ἐπὶ δικαιοσύνῃ, καὶ συνήγοντο πρὸς αὐτὸν πολλοί. Ἐξετράπη δὲ ἀπὸ τῆς ὀρθῆς πίστεως, καὶ ἐπλάνησεν αὐτὸν ὁ διάβολος.
Ἐδίδασκε γὰρ ὅτι οὐκ ἔστι Πνεῦμα Ἅγιον, καὶ πολλοὶ ἠπατήθησαν ὑπὸ τῶν λόγων αὐτοῦ. Ἤκουσε δὲ περὶ αὐτοῦ ὁ Ἀββᾶς Βισῶυ, καὶ ἀπῆλθε πρὸς αὐτὸν ἔχων μεθ’ ἑαυτοῦ κόφινον πεπλεγμένον τρία ὦτα ἔχοντα. Ὅτε δὲ ἐπεσκέψατο τὸν γέροντα καὶ τοὺς ἀκολούθους αὐτοῦ, ἠρώτησαν αὐτὸν περὶ τῆς αἰτίας δι’ ἣν ἐποίησε τρία ὦτα τῷ κοφίνῳ.
Ἀπεκρίθη· «Ἔχω Τριάδα, καὶ πᾶν ὃ ποιῶ γίνεται κατὰ τὸ ὁμοίωμα τῆς Τριάδος.» Εἶπον δὲ αὐτῷ· «Ἆρα οὖν ἔστι τι καλούμενον Πνεῦμα Ἅγιον;» Τότε ἤρξατο ἑρμηνεύειν αὐτοῖς ἀπὸ τῶν ἁγίων Γραφῶν, ἀπὸ τῆς Παλαιᾶς καὶ τῆς Καινῆς Διαθήκης, καὶ ἐδήλωσεν αὐτοῖς ὅτι τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιόν ἐστιν ἓν τῶν τριῶν Ὑποστάσεων τῆς Τριάδος. Ἔπεισε δὲ αὐτούς, καὶ ἐπέστρεψαν εἰς τὴν ὀρθὴν πίστιν. Εἶτα ἐπέστρεψεν εἰς τὸ μοναστήριον αὐτοῦ ἐν τῇ ἐρήμῳ τῆς Σιχήτ (Σκήτεως). Ὅτε δὲ ἐπέδραμον οἱ βάρβαροι τὴν ἔρημον, κατέλιπεν αὐτὴν καὶ κατῴκησεν ἐν τῷ ὄρει τῆς Ἀνσηνά, ἔνθα καὶ ἐκοιμήθη.
Μετὰ δὲ τὸ παρελθεῖν τὸν καιρὸν τοῦ διωγμοῦ, μετήνεγκαν τὸ σῶμα αὐτοῦ μετὰ τοῦ σώματος τοῦ ἁγίου Παύλου τοῦ Ταμώχ εἰς τὸ μοναστήριον αὐτοῦ ἐν τῇ ἐρήμῳ τῆς Σιχήτ. Ἡ εὐλογία τῶν εὐχῶν αὐτοῦ εἴη μεθ’ ἡμῶν. Ἀμήν.
2. Τὸ μαρτύριον τοῦ ἁγίου Πιρώου καὶ τοῦ ἁγίου Ἀθώμ. Ἐν ταύτῃ τῇ ἡμέρᾳ ἐμαρτύρησαν καὶ ὁ ἅγιος Πιρώου καὶ ὁ ἅγιος Ἀθώμ. Ἐγεννήθησαν δὲ οἱ δύο οὗτοι ἅγιοι ἐν τῇ πόλει «Σονμπάτ» ἐκ γονέων Χριστιανῶν δικαίων, οἵτινες ἠγάπων τὰ ἔργα τῆς δικαιοσύνης καὶ τὰς ἐλεημοσύνας. Ἦν δὲ τὸ ὄνομα τοῦ πατρὸς αὐτῶν Ἰωάννης καὶ τῆς μητρὸς αὐτῶν Μαρία. Ἦν δὲ ὁ ἅγιος Πιρώου ξανθὸς οὖλος τὴν τρίχα, ὑψηλὸς τὴν ἡλικίαν, γλαυκὸς τοὺς ὀφθαλμούς. Ὁ δὲ ἅγιος Ἀθὼμ ἦν ὑψηλὸς τὴν ἡλικίαν, λευκὸς τὸ χρῶμα, μέλας τοὺς ὀφθαλμούς, μέλαιναν ἔχων τὴν γενειάδα.
Ὅτε δὲ ὁ Πιρώου ἦν ἐτῶν τριάκοντα καὶ ὁ Ἀθὼμ εἴκοσι ἑπτά, προσήρχοντο διηνεκῶς τῇ ἐκκλησίᾳ ἐν ταῖς λειτουργίαις, καὶ διέμενον διδόντες ἐλεημοσύνας καὶ ξενοδοχοῦντες. Ὅτε δὲ ἠγέρθη ὁ διωγμὸς κατὰ τῶν Χριστιανῶν, ἔλαβον τινὰ ἐμπορεύματα καὶ ἀπῆλθον εἰς τὴν πόλιν τῆς Φάρμα ἵνα ἐμπορεύσωνται ἐκεῖ. Εὗρον δὲ σῶμα ἁγίου τινὸς καλουμένου «Νουὰ» μετά τινων στρατιωτῶν, καὶ ἠγόρασαν τὸ σῶμα παρ’ αὐτῶν δι’ ἀργυρίου, καὶ ἔθηκαν τὸ σῶμα ἐν λάρνακι μαρμαρίνῃ ἐν τῷ οἴκῳ αὐτῶν, καὶ ἐκρέμασαν ἔμπροσθεν αὐτοῦ κανδήλαν, καὶ ἐφάνησαν ἐκ τοῦ σώματος θαύματα πολλά.
Ἐνενόησαν δὲ οἱ δύο ἅγιοι τὴν ματαιότητα τοῦ κόσμου καὶ τὰ ἀγαθὰ τοῦ παραδείσου, καὶ διένειμαν τὰ χρήματα αὐτῶν τοῖς πτωχοῖς, καὶ ἀπῆλθον εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν καὶ ὡμολόγησαν τὸν Χριστὸν ἐνώπιον τοῦ ἡγεμόνος. Ἐβασάνισε δὲ αὐτοὺς διὰ ῥαβδισμῶν καὶ μαστίγων, ἕως οὗ ἐξεχύθη τὸ αἷμα αὐτῶν ἐπὶ τὴν γῆν. Εἶτα ἐκρέμασεν αὐτοὺς καὶ ἀνῆψε πῦρ ὑποκάτω αὐτῶν· ἦλθε δὲ ὁ ἄγγελος Κυρίου καὶ κατήγαγεν αὐτοὺς καὶ ἰάσατο τὰ τραύματα αὐτῶν. Εἶτα ἀπέστειλεν αὐτοὺς ὁ ἡγεμὼν εἰς τὴν Φάρμα. Ὅτε δὲ εἶδεν ὁ ἡγεμὼν τῆς Φάρμα τὴν ἀνδρείαν αὐτῶν καὶ τὸ κάλλος τῆς ὄψεως αὐτῶν, προσέφερεν αὐτοῖς τὴν τῶν εἰδώλων λατρείαν.
Ὅτε δὲ ἠρνήσαντο, ἐξέσπασε τοὺς ὄνυχας τῶν χειρῶν καὶ τῶν ποδῶν αὐτῶν, εἶτα ἔθηκεν αὐτοὺς ἐπὶ ῥάβδων σιδηρῶν καὶ ἀνῆψε πῦρ ὑποκάτω αὐτῶν. Ἐν δὲ τῷ μεταξὺ ἀπέθανεν ἡ γυνὴ τοῦ ἡγεμόνος, καὶ ἐδεήθη τῶν ἁγίων ἵνα συγχωρήσωσιν αὐτῷ ἃ ἐποίησεν αὐτοῖς. Προσηύξαντο δὲ τῷ Θεῷ ὑπὲρ αὐτῆς, καὶ ἀνέστησεν αὐτὴν ὁ Θεὸς ἐκ τῶν νεκρῶν. Ἐπίστευσε δὲ ὁ ἡγεμὼν καὶ πᾶς ὁ σὺν αὐτῷ, καὶ ἀπέλυσε τοὺς ἁγίους, καὶ ἐπέστρεψαν εἰς τὴν κώμην αὐτῶν «Σονμπάτ».
Καὶ ἔδωκαν τοῖς πτωχοῖς τὸ καταλειφθὲν τῶν χρημάτων αὐτῶν, καὶ παρέδωκαν τὸ σῶμα τοῦ ἁγίου Νουὰ ἀνδρὶ δικαίῳ καλουμένῳ Σαραβαμών, καὶ ἐδεήθησαν αὐτοῦ ἵνα κρεμάσῃ ἔμπροσθεν αὐτοῦ κανδήλαν διὰ παντός. Εἶτα ἀπῆλθον πρὸς τὸν ἡγεμόνα καὶ ὡμολόγησαν τὸν Χριστόν. Ἐκέλευσε δὲ ῥαβδισθῆναι αὐτοὺς καὶ συρθῆναι ἐν τῇ πόλει, ἕως οὗ ἐξεχύθη τὸ αἷμα αὐτῶν ἐπὶ τὴν γῆν. Ἔλαβε δὲ γυνή τις κωφὴ καὶ ἄλαλος ἐκ τοῦ αἵματος ἐκείνου καὶ ἤλειψε τὰ ὦτα αὐτῆς καὶ τὴν γλῶσσαν, καὶ ἰάθη παραχρῆμα, καὶ ἐδόξασε τὸν Κύριον Χριστὸν καὶ ὡμολόγησεν αὐτόν.
Ἐκέλευσε δὲ ὁ ἡγεμὼν ἀποτμηθῆναι τὰς κεφαλὰς πάντων αὐτῶν, καὶ ἔλαβον πάντες τὸν στέφανον τοῦ μαρτυρίου. Παρῆσαν δὲ ὁ δίκαιος Σαραβαμὼν καί τινες ἐκ τῆς Σονμπάτ, καὶ ἔλαβον τὰ σώματα τῶν δύο ἁγίων καὶ ἐνετύλιξαν αὐτὰ καὶ μετήνεγκαν εἰς τὴν κώμην αὐτῶν. Καὶ ᾠκοδομήθη αὐτοῖς ἐκκλησία, ἐν ᾗ ἐτέθησαν τὰ σώματα αὐτῶν καὶ τὸ σῶμα τοῦ ἁγίου Νουά. Ἐλέγετο δὲ ὅτι τὰ σώματα αὐτῶν εὑρίσκονται νῦν ἐν τῇ ἐκκλησίᾳ τῆς ἁγίας Βαρβάρας ἐν τῇ παλαιᾷ Καΐρῳ. Ἡ εὐλογία τῶν εὐχῶν αὐτῶν εἴη μεθ’ ἡμῶν. Ἀμήν.
3. Τὸ μαρτύριον τοῦ ἁγίου Βαλάνα τοῦ πρεσβυτέρου. Ἐν ταύτῃ τῇ ἡμέρᾳ ἐμαρτύρησε καὶ ὁ ἅγιος Βαλάνα ὁ πρεσβύτερος. Ἦν δὲ ἐκ τῆς πόλεως Βάρα τῆς ἐπαρχίας Σάχα. Ὅτε δὲ ἤκουσε περὶ τοῦ διωγμοῦ τῶν πιστῶν καὶ τῆς σφαγῆς τῶν ἁγίων, διένειμε πάντα τὰ χρήματα αὐτοῦ τοῖς πτωχοῖς καὶ τοῖς ἐνδεέσιν. Εἶτα ἀπῆλθεν εἰς τὴν «Ἀντινόην» (Ἀνσηνά) καὶ ὡμολόγησε τὸν Κύριον Χριστὸν ἐνώπιον τοῦ ἡγεμόνος. Ἐβασάνισε δὲ τὸν ἅγιον Βαλάνα πολλὰ διὰ διαφόρων εἰδῶν βασάνων, ἕως οὗ παρέδωκε τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἐν ταῖς χερσὶ τοῦ Κυρίου. Ἡ εὐλογία τῶν εὐχῶν αὐτοῦ εἴη μεθ’ ἡμῶν. Ἀμήν.
4. Τὸ μαρτύριον τοῦ ἁγίου Ἐπιμᾶ (Πιμανών). Ἐν ταύτῃ τῇ ἡμέρᾳ ἐμαρτύρησε καὶ ὁ ἅγιος Ἐπιμᾶ (Πιμανών) (Βιμᾶ). Ἦν δὲ ἄρχων τῆς κώμης «Πανοκλέους» τῆς ἐπαρχίας τῆς Βαχνασά. Ἦν δὲ πλούσιος καὶ ἐλεήμων πρὸς τοὺς πτωχούς. Ὤφθη δὲ αὐτῷ ὁ Κύριος Χριστὸς ἐν ὁράματι καὶ εἶπεν αὐτῷ· «Ἀνάστα, πορεύου πρὸς τὸν ἡγεμόνα καὶ ὁμολόγησον τὸ ὄνομά μου, ὅτι ἐκεῖ ἔχεις στέφανον ἡτοιμασμένον.» Ὅτε δὲ ἐξυπνίσθη ἐκ τοῦ ὕπνου αὐτοῦ, διένειμε πάντα τὰ χρήματα αὐτοῦ τοῖς πτωχοῖς καὶ τοῖς ἐνδεέσιν, εἶτα προσηύξατο καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν Βαχνασὰ καὶ ὡμολόγησε τὸν Κύριον Χριστόν.
Ὅτε δὲ ὡμολόγησεν ὅτι ἐστὶν ἄρχων τῆς κώμης, ἠρώτησεν αὐτὸν ὁ ἡγεμὼν περὶ τῶν σκευῶν τῆς ἐκκλησίας τῶν ἐν τῇ κώμῃ αὐτοῦ, καὶ προσέφερεν αὐτῷ τὴν τῶν εἰδώλων λατρείαν. Ἀπεκρίθη δὲ αὐτῷ ὁ ἅγιος Βιμᾶ λέγων· «Οὐ μή σοι δώσω τὰ σκεύη· περὶ δὲ τῆς τῶν εἰδώλων λατρείας, οὐ προσκυνῶ εἰ μὴ τὸν Κύριόν μου Ἰησοῦν Χριστόν.» Ἐκέλευσε δὲ ὁ ἡγεμὼν ἀποτμηθῆναι τὴν γλῶσσαν αὐτοῦ καὶ βασανισθῆναι ἐν τῷ ληνῷ καὶ ἐν τῷ πυρί, ἀλλ’ ὁ Κύριος ἔσωσε καὶ ἰάσατο αὐτόν. Εἶτα ἀπέστειλεν αὐτὸν ὁ ἡγεμὼν εἰς τὴν Ἀλεξάνδρειαν, ἔνθα ἐφυλακίσθη.
Εἶχε δὲ ὁ Ἰούλιος ὁ Ἀκφαχσὶ (ὁ συγγραφεὺς τῶν βίων τῶν ἁγίων) ἀδελφὴν ἐν ᾗ ἦν πνεῦμα πονηρόν, καὶ προσηύξατο ὑπὲρ αὐτῆς ὁ ἅγιος οὗτος καὶ ἰάθη. Διεδόθη δὲ ἡ φήμη τοῦ θαύματος τούτου καὶ ἐπίστευσαν πολλοί. Ὠργίσθη δὲ ὁ ἡγεμὼν καὶ ἐβασάνισε τὸν ἅγιον ἐν τῷ ληνῷ καὶ διὰ τοῦ ἐκσπᾶν τοὺς ὄνυχας αὐτοῦ, ἀλλ’ ἐνίσχυσεν αὐτὸν ὁ Κύριος καὶ ἰάσατο αὐτόν. Ὅτε δὲ ἐκοπίασεν ὁ ἡγεμὼν βασανίζων αὐτόν, ἀπέστειλεν αὐτὸν εἰς τὴν ἄνω Αἴγυπτον, ἔνθα ἀπετμήθη ἡ κεφαλὴ αὐτοῦ καὶ ἔλαβε τὸν στέφανον τοῦ μαρτυρίου. Ἐβάστασαν δὲ οἱ δοῦλοι τοῦ Ἰουλίου τοῦ Ἀκφαχσὶ τὸ σῶμα αὐτοῦ εἰς τὴν κώμην αὐτοῦ. Ἡ εὐλογία τῶν εὐχῶν αὐτοῦ εἴη μεθ’ ἡμῶν.
Ἀμήν.
5. Ἡ κοίμησις τοῦ Κύρου (Κάρας) ἀδελφοῦ τοῦ βασιλέως Θεοδοσίου. Ἐν ταύτῃ τῇ ἡμέρᾳ ἐκοιμήθη καὶ [ὁ ἅγιος Κῦρος (Κάρας)](/grc/saint/st-karas-the-anchorite). Ἦν δὲ ἀδελφὸς τοῦ βασιλέως Θεοδοσίου τοῦ Μεγάλου. Ἔγνω δὲ καλῶς ὁ ἅγιος οὗτος τὴν ματαιότητα τοῦ κόσμου καὶ τὸ πρόσκαιρον αὐτοῦ, καὶ κατέλιπε πάντα τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ καὶ ἐξῆλθε πλανώμενος ἄνευ σκοποῦ. Ὡδήγησε δὲ αὐτὸν ὁ Θεὸς εἰς τὴν ἐσωτέραν δυτικὴν ἔρημον, ἔνθα ἔζησεν ἔτη πολλὰ μόνος, μὴ βλέπων ἄνθρωπον μηδὲ ζῷον. Ἦν δὲ ἐν τῇ ἐρήμῳ τῆς Σιχήτ (Σκήτεως) πρεσβύτερός τις ἅγιος καλούμενος Βαμοὰ (Πιμωάχ), ὃς ἐνετύλιξε τὸ σῶμα τῆς ἁγίας Ἱλαρίας.
Ἐπεθύμησε δὲ ὁ πατὴρ οὗτος ἰδεῖν ἕνα τῶν δούλων τοῦ Χριστοῦ, τῶν ἀναχωρητῶν. Ἐβοήθησε δὲ αὐτῷ ὁ Κύριος ἕως οὗ ἦλθεν εἰς τὴν ἐσωτέραν ἔρημον, καὶ εἶδε πολλοὺς τῶν ἁγίων. Καὶ ἕκαστος αὐτῶν ἔλεγεν αὐτῷ τὸ ὄνομα αὐτοῦ καὶ τὴν αἰτίαν δι’ ἣν ἦλθεν εἰς τὴν ἔρημον. Ὁ δὲ ἅγιος Πιμωὰχ ἠρώτα ἕκαστον αὐτῶν· «Ἆρά ἐστί τις κατοικῶν πορρώτερον ἐν τῇ ἐσωτέρᾳ ἐρήμῳ;» Καὶ ἀπεκρίνοντο αὐτῷ· «Ναί.» Διέμενε δὲ βαδίζων ἕως οὗ ἦλθε τέλος πρὸς τὸν ἅγιον Κάρας, τὸν ἔσχατον αὐτῶν.
Ἐκάλεσε δὲ αὐτὸν ὁ ἅγιος Κάρας ἔσωθεν τοῦ κελλίου αὐτοῦ· «Καλῶς ἦλθες, ὦ Ἀββᾶ Πιμωάχ, πρεσβύτερε τῆς Σιχήτ.» Εἰσῆλθε δὲ ὁ Ἀββᾶς Πιμωὰχ εἰς τὸ κελλίον αὐτοῦ, καὶ μετὰ τοὺς ἀσπασμοὺς ἠρώτησεν αὐτὸν ὁ ἅγιος Κάρας περὶ τῶν εἰδήσεων τοῦ κόσμου καὶ τῶν ἀρχόντων καὶ τῶν πιστῶν. Ἐν δὲ τῇ νυκτὶ προσηύξατο ὁ ἅγιος Κάρας ἐπὶ πολύ, εἶτα προσεκύνησεν ἐπὶ τὴν γῆν καὶ παρέδωκε τὴν ψυχὴν αὐτοῦ ἐν ταῖς χερσὶ τοῦ Κυρίου. Ἔθαψε δὲ αὐτὸν ὁ Ἀββᾶς Πιμωὰχ ἐν τῷ τρίβωνι αὐτοῦ, εἶτα ἐπέστρεψε δοξάζων τὸν Θεόν, ἀπαγγέλλων πᾶσι περὶ τοῦ ἁγίου καὶ τοῦ ἀγῶνος αὐτοῦ. Ἡ εὐλογία τῶν εὐχῶν αὐτοῦ εἴη μεθ’ ἡμῶν, καὶ δόξα τῷ Θεῷ εἰς τοὺς αἰῶνας.
Ἀμήν.