Story
**Ὁ ἅγιος Γεώργιος ὁ Καππαδόκης | Γεώργιος ὁ Ῥωμαῖος**
**Ὁ καιρὸς τοῦ μαρτυρίου αὐτοῦ**
Ὁ ἅγιος Γεώργιος ὡς ἐπὶ τὸ πλεῖστον λογίζεται ἄρχων τῶν μαρτύρων ἐν τῷ καιρῷ τοῦ Διοκλητιανοῦ, διότι ἐν τῇ χώρᾳ τῆς Καππαδοκίας ἡγήσατο τοῦ κινήματος τῆς ἀντιστάσεως κατὰ τοῦ διατάγματος τοῦ διωγμοῦ τοῦ ἐκδοθέντος κατὰ τῶν Χριστιανῶν. Ἀλλ' ὅμως τὰ πλεῖστα τῶν κοπτικῶν χειρογράφων τιθέασιν αὐτὸν ἐν καιρῷ προγενεστέρῳ τούτου τοῦ αὐτοκράτορος, ἐν τῇ βασιλείᾳ βασιλέως τινὸς νόθου ὀνόματι Δαδιανοῦ τοῦ Πέρσου, ἀνδρὸς εἰδωλολάτρου καὶ οὐ Χριστιανοῦ, ὃς ἠρνήσατο τὸν Χριστὸν αὐτοῦ καὶ εἶχεν ἐξουσίαν ἐπὶ τὴν χώραν τῆς Καππαδοκίας.
Διὰ τοῦτο ὁ Βίος Γεωργίου τοῦ Ἀλεξανδρέως διαγγέλλει ὅτι ὁ ὕστερος ἐμαρτύρησεν ἐν τῇ βασιλείᾳ τοῦ Διοκλητιανοῦ, καίτοι ἐγεννήθη διὰ τῆς πρεσβείας τοῦ προτέρου, ὅτε ὁ πατὴρ αὐτοῦ παρέστη εἰς τὸν ἐγκαινισμὸν τῆς ἐκκλησίας αὐτοῦ ἐν Λύδδῃ. Ἔν τισι τῶν κοπτικῶν χειρογράφων οὐδόλως ὀνομάζεται ὁ καιρὸς αὐτοῦ, ἀλλὰ λέγεται ὅτι ἐγένετο «ἐν ἡμέραις ἀρχαίαις», ἴσως δηλοῦν τὸν χρόνον τὸν πρὸ τοῦ καιροῦ τοῦ Διοκλητιανοῦ.
**Ἡ ἀνατροφὴ αὐτοῦ**
Οὗτος ὁ ἅγιος ἐγεννήθη ἐν τῇ Καππαδοκίᾳ τῆς Μικρᾶς Ἀσίας, ἐκ γονέων εὐσεβῶν καὶ πλουσίων ἀνηκόντων εἰς οἶκον εὐγενῆ. Ὁ πατὴρ αὐτοῦ Ἀναστάσιος ἦν ἡγεμὼν ἐπὶ τὴν Μελιτηνὴν ἐν τῇ Καππαδοκίᾳ, καὶ ἡ μήτηρ αὐτοῦ Θεοβάστη (καλουμένη καὶ Θεογνώστη) ἦν ἐκ τῆς Παλαιστίνης, θυγάτηρ τοῦ ἡγεμόνος τῆς Λύδδης.
Λέγεται ὅτι ὁ πατὴρ αὐτοῦ ἦν ἀνὴρ εὐσεβὴς καὶ πιστὸς τῷ Θεῷ καὶ τῷ βασιλεῖ, ὥστε ὁ βασιλεὺς ἠγάπησεν αὐτὸν σφόδρα καὶ ἐποίησεν αὐτὸν ἕνα τῶν αὐλικῶν τῶν συνοδευόντων αὐτὸν ἐν ταῖς ὁδοιπορίαις καὶ ταῖς ἐκστρατείαις αὐτοῦ. Ὅτε δὲ ὁ βασιλεὺς ἀνεκάλυψε τὴν πίστιν αὐτοῦ εἰς τὸν Κύριον Χριστόν, ἐκέλευσεν ἀποκεφαλισθῆναι αὐτόν. Ὁ δὲ ἅγιος Γεώργιος ἦν τότε δεκατεσσάρων ἐτῶν. Ἐν παντὶ δὲ τρόπῳ ὁ ἅγιος Γεώργιος ἦλθεν ὡς καρπὸς σπέρματος ἁγίου ἐνταφιασθέντος ἐν γῇ ἁγίᾳ, προσφέρων τῇ ἐκκλησίᾳ, ὡς καὶ τοῖς ἐπουρανίοις, τὸ εὐφραῖνον τὰς καρδίας αὐτῶν.
Τὸ μαρτύριον τοῦ ἡγεμόνος Ἀναστασίου οὐκ ἤγαγεν ἀπόγνωσιν ἐπὶ τὸν οἶκον· τοὐναντίον δὲ ἐξῆψε τὴν καρδίαν τοῦ μακαρίου υἱοῦ αὐτοῦ Γεωργίου τῷ πυρὶ τῆς θείας ἀγάπης, ἵνα καὶ αὐτὸς γένηται μάρτυς τοῦ Κυρίου. Ὅτε ἐμαρτύρησεν ὁ Ἀναστάσιος, ἔλαβεν ἡ Θεοβάστη τὰ τέκνα αὐτῆς, τὸν Γεώργιον, τὴν Κασίαν καὶ τὴν Μαδρῶναν, καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὴν πατρίδα αὐτῆς, τὴν Διόσπολιν τῆς Παλαιστίνης.
**Γεώργιος ὁ Ῥωμαῖος, ὁ ἄρχων**
Μετὰ τὸ μαρτύριον τοῦ ἄρχοντος Ἀναστασίου, ὁ ἄρχων Ἰοῦστος ἀνεπλήρωσε τὸν τόπον αὐτοῦ. Οὗτος ἐφοβεῖτο τὸν Θεὸν καὶ ἠγάπα τὸν Κύριον Χριστόν, καὶ διὰ τοῦτο εὐηργέτησε τὸν οἶκον τοῦ μάρτυρος Ἀναστασίου. Ἐδίδαξε δὲ τὸν νεανίαν Γεώργιον τὴν ἱππικὴν τέχνην, ἵνα εἰσέλθῃ εἰς τὴν στρατείαν. Ὁ δὲ Γεώργιος ὑπερέβαλε πάντας ἐν τῇ ἱππασίᾳ καὶ ἐν τῇ ἀσκήσει τῶν ὅπλων, ἐπιδεικνύμενος ἀνδρείαν σπανίαν, καὶ ταχέως ἐγένετο ἥρως περιβόητος ἐν πάσῃ τῇ Παλαιστίνῃ, καὶ κατεστάθη ἡγεμὼν τάγματος μεγάλου χιλίων στρατιωτῶν.
Ὁ δὲ ἄρχων ἀπέστειλεν αὐτὸν πρὸς τὸν βασιλέα φέροντα ἐπιστολὴν συστατικὴν ἥτις ἐξέθετο τὰ ἀνδραγαθήματα ἃ ἐπετέλεσεν ὁ ἡγεμὼν Γεώργιος, αἰτῶν τὸν βασιλέα δοῦναι αὐτῷ τὸ ἀξίωμα τοῦ «ἄρχοντος». Ὁ δὲ βασιλεὺς ἠγάπησεν αὐτὸν σφόδρα καὶ συνῄνεσε τῇ συστάσει τοῦ ἄρχοντος Ἰούστου· οὕτως ἐγένετο τὸ ὄνομα αὐτοῦ «Γεώργιος ὁ Ῥωμαῖος». Κατέστησεν αὐτὸν ἄρχοντα ἡγούμενον πεντακισχιλίων στρατιωτῶν, καὶ ἐδωρήσατο αὐτῷ ἵππον ψαρὸν γένους σπανίου εἰς σημεῖον τῆς εὐνοίας αὐτοῦ.
Ὁ δὲ Γεώργιος ἐγένετο ἀγαπητὸς πᾶσι διὰ τὴν εὐπρέπειαν αὐτοῦ, ἥτις ἐμαρτύρει τὴν ἀνδρείαν αὐτοῦ, μάλιστα ἐν τῷ πολέμῳ, μετὰ τῆς καλῆς ἡγεμονίας καὶ τῆς φρονίμου διοικήσεως τῶν πραγμάτων, ἔτι δὲ καὶ τῶν εὐγενῶν ἀρετῶν αὐτοῦ. Ὅθεν κατεστάθη ἀρχιστράτηγος καὶ διοικητὴς τοῦ στρατοῦ, ὢν εἴκοσιν ἐτῶν. Καὶ ηὔξανεν ὁ Γεώργιος καθ' ἡμέραν ἐν τιμῇ καὶ δόξῃ. Ἐν δὲ τῷ εἰκοστῷ ἔτει αὐτοῦ ἐκοιμήθη ἡ μήτηρ αὐτοῦ.
**Ἡ ἀγάπη τοῦ ἡγεμόνος πρὸς αὐτόν**
Ὁ Ἰοῦστος ἐπεθύμησε ποιῆσαι τὸν Γεώργιον υἱὸν ἑαυτῷ, δοὺς αὐτῷ εἰς γάμον τὴν μονογενῆ θυγατέρα αὐτοῦ, κόρην νέαν καὶ εὐσεβῆ φοβουμένην τὸν Θεόν. Ἐφανέρωσε δὲ τοῦτο τῇ ἀρχόντισσᾳ Θεοβάστῃ, τῇ μητρὶ τοῦ Γεωργίου, ἥτις ἐχάρη σφόδρα. Κατέστησε δὲ ὁ Ἰοῦστος τὸν Γεώργιον, τὸν μνηστῆρα τῆς θυγατρὸς αὐτοῦ, ἐπίτροπον ἐπὶ τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ· ἀνέβαλον δὲ τὴν μνηστείαν διὰ τὴν νεαρὰν ἡλικίαν τῆς κόρης. Οὐδεὶς δὲ αὐτῶν ᾔδει ὅτι ὁ Θεὸς ἡτοίμαζεν αὐτῷ ὁδὸν πολὺ μείζονα.
**Ὁ ζῆλος τοῦ ἄρχοντος Γεωργίου**
Ἤκουσεν ὁ Γεώργιος ὅτι ὁ βασιλεὺς συνήγαγεν ἑβδομήκοντα ἡγεμόνας καὶ ἐξέδωκε τὰ προστάγματα αὐτοῦ εἰς τὸ ἐξαλεῖψαι τελείως τὸν Χριστιανισμὸν καὶ καθελεῖν τὰς ἐκκλησίας. Ἡτοιμάσθη οὖν ὁ Γεώργιος ἀντιστῆναι τῷ διωγμῷ, διότι ἔδει αὐτὸν ὁμολογῆσαι τὴν πίστιν αὐτοῦ ἐνώπιον τοῦ βασιλέως. Ἐπώλησε πάντα ὅσα ἐκληρονόμησεν ἐκ τῶν γονέων αὐτοῦ, ἔτι καὶ τὰ σκεύη τοῦ οἴκου αὐτοῦ καὶ τὰ ἱμάτια αὐτοῦ, καὶ ἔδωκε τὴν τιμὴν αὐτῶν τοῖς πτωχοῖς.
Ὅτε δὲ ἐξεδόθη τὸ διάταγμα περὶ τούτου, ὁ ἅγιος ἥρπασε τὸ διάταγμα καὶ διέρρηξεν αὐτὸ φανερῶς ἐν μέσῳ τῶν ὄχλων ἐν τόπῳ δημοσίῳ, ἀφοῦ διένειμε πάντα τὰ ὑπάρχοντα αὐτοῦ τοῖς πτωχοῖς, ἠλευθέρωσε τοὺς δούλους αὐτοῦ, καὶ ἡτοίμασεν ἑαυτὸν εἰς τὸ μαρτύριον μετὰ χαρᾶς.
**Ἐνώπιον τοῦ βασιλέως**
Ἤχθη ἐνώπιον τοῦ βασιλέως, ὃς ἐχρήσατο αὐτῷ μετὰ πολλῆς πραότητος καὶ ἐπηγγείλατο αὐτῷ δῶρα πλούσια, ἀλλ' οὐ προσέσχεν. Ὅτε δὲ ἀπέτυχεν ὁ βασιλεὺς δελεάσαι αὐτόν, ἤρξατο βασανίζειν αὐτὸν ἐπὶ ἑπτὰ ἔτη, καὶ ἡ χεὶρ τοῦ Θεοῦ ὑπεστήριζεν αὐτὸν εἰς τὸ ἀγρεῦσαι ψυχὰς πολλὰς εἰς τὴν πίστιν διὰ τῶν παθημάτων αὐτοῦ. Ἀπέθανε γὰρ τρὶς, καὶ ὁ Κύριος ἤγειρεν αὐτόν, ἵνα δοξασθῇ ἐν αὐτῷ, ἕως οὗ ἐμαρτύρησε τὸ τέταρτον· καὶ ἠξιώθη ὁράσεων ἐπουρανίων ἐν μέσῳ τῶν βασάνων εἰς τὸ ὑποστηρίξαι καὶ ἐνισχῦσαι αὐτόν.
**Ἰσχυρότερος ἀπὸ τὴν μαγείαν καὶ τὸ δηλητήριον**
Ἐν τοῖς βασάνοις οἷς ὑπεβλήθη ὁ ἅγιος Γεώργιος ἦν καὶ τοῦτο, ὅτι ὁ βασιλεὺς ἤγαγε πρὸς αὐτὸν μάγον περιβόητον ὀνόματι Ἀθανάσιον, ὃς ἡτοίμασεν αὐτῷ δηλητήριον θανατηφόρον καὶ ἔδωκεν αὐτὸ τῷ ἁγίῳ πιεῖν. Ὁ δὲ ἅγιος, διὰ τῆς πίστεως, ἔπιεν αὐτὸ καὶ οὐδὲν ἐβλάβη· ὅθεν ὁ μάγος ἐπίστευσεν εἰς τὸν Κύριον Χριστόν. Ὁ δὲ βασιλεὺς ὠργίσθη καὶ ἐκέλευσε συνθλιβῆναι τὸν ἅγιον ἐν ληνῷ ἐχούσῃ ὀδόντας σιδηροῦς ἕως οὗ παρέδωκε τὸ πνεῦμα· ἀλλ' ὁ Κύριος Χριστὸς ἤγειρεν αὐτόν, καὶ εἶδον αὐτὸν οἱ ὄχλοι, καὶ δι' αὐτὸν πολλοὶ ἐπίστευσαν καὶ ἐδέξαντο τὸ μαρτύριον ἐν τῷ ὀνόματι τοῦ Κυρίου.
Ὅτε δὲ εἶδον οἱ ἡγεμόνες τοῦτο, ᾔτησαν αὐτόν, παρόντος τοῦ βασιλέως, ποιῆσαι τοὺς θρόνους αὐτῶν βλαστῆσαι φύλλα καὶ καρποφορῆσαι. Προσηύξατο οὖν τῷ Θεῷ, καὶ ἐπληρώθη ἡ αἴτησις αὐτῶν. Ἐκπλαγέντες δὲ ἤγαγον αὐτὸν εἰς τὰ μνημεῖα καὶ ᾔτησαν αὐτὸν ἀναστῆσαι αὐτοῖς νεκρούς· προσηύξατο οὖν τῷ Κυρίῳ, καὶ ἀνέστησάν τινες τῶν νεκρῶν, ἐμαρτύρησαν τῇ σωτηρίᾳ τοῦ Κυρίου Χριστοῦ, καὶ πάλιν ἐκοιμήθησαν.
**Ἐν τῷ ναῷ τῶν εἰδώλων**
Ὁ βασιλεὺς ἐχρήσατο πρὸς αὐτὸν πραότητι, λέγων ὅτι ἡ καρδία αὐτοῦ ἐτραυματίσθη ὑπὸ τῶν συμβάντων αὐτῷ, καὶ ὅτι ἦν λίαν προσφιλὴς αὐτῷ, καὶ ὅτι ἐδώσει αὐτῷ τὰ ὑψηλότατα ἀξιώματα τῆς πολιτείας. Τέλος δὲ ᾔτησεν αὐτὸν συνελθεῖν αὐτῷ εἰς τὸν ναὸν τῶν εἰδώλων. Ἀπῆλθεν οὖν ὁ Γεώργιος μετὰ τοῦ βασιλέως εἰς τὸν ναὸν τοῦ εἰδώλου, ὅπου ὑπέλαβεν ὁ βασιλεὺς ὅτι ὁ Γεώργιος θυμιάσει τοῖς εἰδώλοις, καὶ οὕτως δώσει αὐτῷ τὴν θυγατέρα αὐτοῦ εἰς γυναῖκα. Ὅτε δὲ ἔφθασαν οἱ δύο εἰς τὸν ναόν, μετὰ τῆς ἀκολουθίας τοῦ βασιλέως καὶ πλήθους πολλοῦ τοῦ λαοῦ,
ἔστη ὁ Γεώργιος ἐνώπιον τοῦ ἀνδριάντος τοῦ Ἀπόλλωνος καὶ ἐβόησε πρὸς αὐτό· «Σὺ εἶ θεός, ἵνα προσφέρω σοι θυσίαν;» Καὶ ἀπεκρίθη τὸ εἴδωλον φωνῇ φρικτῇ· «Οὐκ εἰμὶ θεός».
Ὁ δὲ ἅγιος ἐποίησε τὸ σημεῖον τοῦ Σταυροῦ, καὶ ἔπεσαν τὰ εἴδωλα καὶ συνετρίβησαν. Ὅθεν ἐβόησεν ὁ λαὸς αἰτῶν τὸν θάνατον τοῦ ἐχθροῦ τῶν θεῶν αὐτῶν.
Ὁ δὲ βασιλεὺς ᾐσχύνθη σφόδρα καὶ ἀπῆλθεν εἰς τὸ παλάτιον αὐτοῦ πικρὸς τῇ ψυχῇ.
**Ἰσχυρότερος ἀπὸ πάντα πειρασμόν!**
Τὸ μυστήριον τῆς ἰσχύος τοῦ μάρτυρος ἁγίου Γεωργίου ἦν ἡ καθ' ἡμέραν ἄσκησις αὐτοῦ τῆς ζωῆς τοῦ μαρτυρίου, διότι ἐνίκησε τὰς ἐπιθυμίας τῆς σαρκὸς ἐν μάχαις ὧν τὸ ἔδαφος ἦσαν τὰ ἔνδον αὐτοῦ βάθη· καὶ καθὼς λέγει ὁ σοφός· «ὁ κρατῶν τοῦ πνεύματος αὐτοῦ κρείσσων τοῦ καταλαμβανομένου πόλιν» (Παροιμίαι 16:32).
Ὅτε δὲ ἐβλήθη ὁ Γεώργιος εἰς φυλακήν, ὁ αὐτοκράτωρ συνεβουλεύσατο μετὰ τῶν ἀνδρῶν αὐτοῦ τί ποιήσῃ τῷ ἀνδρείῳ τούτῳ ἡγεμόνι. Προσῆλθε δὲ εἷς τῶν ἀρχόντων προτείνων ὅτι οὗτος ὁ νεανίας ὁ εὐειδὴς οὐκ ἀσθενήσει πρὸ οὐδεμιᾶς ἀπειλῆς, καὶ ἀγαλλιάσεται ἔτι καὶ ἐν τῷ θανάτῳ· ἓν δὲ μόνον δύναται καταστρέψαι αὐτόν, ἤτοι ὁ δελεασμὸς ἀσελγοῦς κόρης ἥτις παγιδεύσει αὐτὸν διὰ τοῦ θελγήτρου αὐτῆς, τῆς ὑπερβαλλούσης θηλύτητος αὐτῆς, καὶ τῶν τεχνῶν αὐτῆς. Διὰ τούτου ἀπολέσει ὁ Γεώργιος τὴν ἁγνείαν αὐτοῦ καὶ καταρρεύσει ἡ πίστις αὐτοῦ.
Ὁ δὲ αὐτοκράτωρ προσεκάλεσε τὴν ἐπιστάτιν τῶν παλλακίδων καὶ τῶν θεραπαινίδων τοῦ αὐτοκράτορος, ἵνα ἐκλέξηται ἐξ αὐτῶν κόρην ἔμπειρον ἐν τῷ πράγματι τούτῳ.
Ἀπεστάλη δὲ ἡ κόρη εἰς τὴν φυλακὴν διανυκτερεῦσαι μετὰ τοῦ νεανίου, ἵνα δελεάσῃ αὐτόν, καὶ πέσῃ μετ' αὐτῆς. Ἀλλ' ὁ ἅγιος Γεώργιος, ὃς ἔμαθε προσφέρειν καθ' ἡμέραν θυσίαν ἀγάπης ἐπὶ τὸ θυσιαστήριον τῆς ἁγνείας ἐν Χριστῷ Ἰησοῦ, μετέβαλε τὴν φυλακὴν εἰς ναὸν ἅγιον ἐν ᾧ προσεφέροντο προσευχαὶ ὑπὲρ τῆς σωτηρίας τῆς ἰδίας αὐτοῦ ψυχῆς, τῆς σωτηρίας τῆς κόρης ταύτης, καὶ πάντων τῶν περὶ αὐτόν.
Οὔπω δὲ ἦλθεν ἡ πρωΐα καὶ προσῆλθεν ἡ κόρη πρὸς τὸν ἅγιον Γεώργιον μετὰ δακρύων, αἰτοῦσα αὐτὸν λαλῆσαι αὐτῇ περὶ τοῦ μυστηρίου τῆς ἁγνείας αὐτοῦ, τῆς σωφροσύνης αὐτοῦ, καὶ τῆς ὑψώσεως τῆς καρδίας αὐτοῦ πρὸς τὰ ἐπουράνια. Ἤρξατο οὖν κηρύσσειν αὐτῇ τὴν σωτηρίαν καὶ προτιθέναι αὐτῇ τὴν ὑπερβάλλουσαν ζωὴν τοῦ Εὐαγγελίου.
Ἦλθον δὲ οἱ ἄνδρες τοῦ αὐτοκράτορος πρωῒ λίαν λαβεῖν τὴν κόρην πρὸς τὸν αὐτοκράτορα, καὶ εὗρον αὐτὴν ἐνδεδυμένην αἰδῶ καὶ περιβεβλημένην σωφροσύνῃ καὶ πραότητι, ὁμολογοῦσαν τὴν πίστιν αὐτῆς εἰς τὸν Κύριον Χριστόν, τὸν Βασιλέα αὐτῆς καὶ τὸν Σωτῆρα αὐτῆς.
Ἐξεπλάγησαν δὲ ὁ αὐτοκράτωρ καὶ οἱ ἄνδρες αὐτοῦ ἐπὶ τῷ γεγονότι, καὶ ἐξεδόθη τὸ πρόσταγμα ἀποκόψαι τὸν τράχηλον αὐτῆς τῷ ξίφει. Ἤχθη δὲ εἰς τὸν τόπον τοῦ μαρτυρίου, ὅπου ἔκλινε τὰ γόνατα ἀγαλλιωμένη, προσευχομένη τῷ Σωτῆρι αὐτῆς, τῷ Κυρίῳ ἡμῶν Ἰησοῦ, δέξασθαι τὸ πνεῦμα αὐτῆς καὶ δοῦναι αὐτῇ τὸν στέφανον τῆς μαρτυρίας.
Ὁ δὲ αὐτοκράτωρ ἀπεφάσισε γεῦσαι τὸν Γεώργιον τὰ σκληρότατα εἴδη τῶν βασάνων, εἰς ἐκδίκησιν ὧν ἐποίησε μετὰ τῆς κόρης.
**Ἐν τῷ βασιλικῷ παλατίῳ**
Ὅτε ἐπληθύνθησαν τὰ θαύματα ἃ εἰργάσατο ὁ Κύριος διὰ τῶν χειρῶν αὐτοῦ, καὶ ᾐσθάνθη ὁ βασιλεὺς τὴν ἰδίαν ἀποτυχίαν, ἔλαβε τὸν Γεώργιον μεθ' ἑαυτοῦ εἰς τὸ παλάτιον, ἵνα δελεάσῃ αὐτὸν τῇ ἐπαγγελίᾳ ὅτι δώσει αὐτῷ τὴν θυγατέρα αὐτοῦ εἰς γάμον. Ἐκεῖ δὲ ἐν τῷ παλατίῳ ἤκουσεν αὐτοῦ ἡ βασίλισσα προσευχομένου, καὶ ᾔτησεν αὐτὸν ἐξηγήσασθαι αὐτῇ τὴν πίστιν αὐτοῦ· ὁ δὲ Κύριος ἤνοιξε τὴν καρδίαν αὐτῆς, καὶ τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ εἵλκυσεν αὐτὴν εἰς τὴν πίστιν. Ἤρξατο δὲ ἡ βασίλισσα Ἀλεξάνδρα ὀνειδίζειν τὸν βασιλέα· «Οὐκ εἶπόν σοι μὴ ἀντιστῆναι τοῖς Γαλιλαίοις, διότι ὁ Θεὸς αὐτῶν δυνατός ἐστι;» Καὶ ὅτε ἐνόησεν ὁ βασιλεὺς ὅτι ὁ ἅγιος ἔκλινε τὴν καρδίαν αὐτῆς πρὸς τὸν Κύριον, ἐκέλευσε ξανθῆναι τὸ σῶμα αὐτῆς καὶ ἀποκοπῆναι τὴν κεφαλὴν αὐτῆς, ἵνα λάβῃ τὸν στέφανον τῆς μαρτυρίας.
Ὅτε δὲ εἶδεν ἡ βασίλισσα τὸν Γεώργιον ἀγόμενον εἰς τὴν φυλακήν, ἐκάλεσεν αὐτὸν ἐρωτῆσαι περὶ τοῦ βαπτίσματος αὐτῆς. Ἀπεκρίθη δὲ ὁ ἅγιος αὐτῇ μὴ ταράττεσθαι, διότι εἰ μὴ εὑρεθῇ καιρὸς τῷ βαπτίσματι αὐτῆς, ἡ ἔκχυσις τοῦ αἵματος αὐτῆς ἕνεκα τῆς πίστεως εἰς τὸν Κύριον Χριστὸν ἔσται βάπτισμα ἅγιον ἀνοῖγον αὐτῇ τὰς πύλας τοῦ Παραδείσου.
Ἠγαλλιάσατο δὲ ἡ ψυχὴ αὐτῆς, καὶ προσῆλθεν ἡ βασίλισσα εἰς τὸ μαρτύριον λέγουσα· «Κύριε, ἀφῆκα τὴν θύραν τοῦ παλατίου μου ἀνεῳγμένην ἐπὶ πλάτος· μὴ οὖν κλείσῃς τὴν θύραν τοῦ Παραδείσου σου ἐνώπιόν μου, σὺ ὁ δεξάμενος τὴν μετάνοιαν τοῦ λῃστοῦ τοῦ ἐκ δεξιῶν».
Ἀπεκόπη δὲ ἡ κεφαλὴ τῆς βασιλίσσης, ἵνα ἀπέλθῃ ἡ ψυχὴ αὐτῆς εἰς τὸν Παράδεισον ἐντρυφᾶν τῇ θεωρίᾳ τοῦ Σωτῆρος αὐτῆς.
**Τὸ μαρτύριον αὐτοῦ**
Ἐφοβήθη ὁ βασιλεὺς μήποτε γένηται στάσις κατ' αὐτοῦ, ἐπειδὴ τὰ ἔργα τοῦ Θεοῦ τὰ ἐπιτελεσθέντα διὰ τῶν χειρῶν τοῦ ἁγίου ἐγένοντο εὐρέως γνωστά· διὰ τοῦτο ἐκέλευσεν ἀποκεφαλισθῆναι τὸν Γεώργιον. Τοῦτο δὲ ἐγένετο τῇ εἰκοστῇ τρίτῃ τοῦ Βαρμοῦδα.
**Ἡ εἰκὼν τοῦ μάρτυρος ἁγίου Γεωργίου τοῦ Ῥωμαίου**
Ἡ εἰκὼν φέρει σημασίαν συμβολικήν·
Ἡ νύμφη ἡ φαινομένη ἐν τῇ εἰκόνι δηλοῖ τὴν Ἐκκλησίαν, ἥτις ἐπιβλέπει ἐπὶ τὰ τέκνα αὐτῆς τὰ μαρτυρικὰ μετὰ χαρᾶς καὶ καυχήσεως.
Ὁ δράκων δηλοῖ τὸν Σατανᾶν, ὃς ἐγείρει τὸν πονηρὸν κόσμον κατὰ τῆς πίστεως.
Ἡ λόγχη δηλοῖ τὸν Σταυρὸν τοῦ Κυρίου τῆς δόξης, Ἰησοῦ, τοῦ χαριζομένου τὴν νίκην.
Καὶ ἡ ἧττα τοῦ δράκοντος δηλοῖ τὴν ἧτταν τοῦ κακοῦ καὶ τῆς πηγῆς αὐτοῦ (τοῦ διαβόλου) τῇ δυνάμει τῆς πίστεως.
Καλεῖται δὲ «ὁ Χηδρ» (al-Khidr) παρὰ τοῖς Δρούζοις ἀδελφοῖς.