Story
**Муқаддас Георгийи Каппадокӣ | Георгийи Румӣ**
**Замони шаҳодаташ**
Муқаддас Георгий аксаран ҳамчун амири шаҳидон дар замони Диоклетиан баррасӣ карда мешавад, зеро дар минтақаи Каппадокия ӯ ҷунбиши муқовиматро бар зидди фармони таъқиботе, ки бар зидди масеҳиён содир шуда буд, роҳбарӣ кард. Аммо аксарияти дастнависҳои қибтӣ ӯро дар замоне пеш аз ин император, дар ҳукмронии подшоҳи ғайриқонуние бо номи Дадиануси Форсӣ ҷой медиҳанд — марди бутпараст ва на масеҳӣ, ки Масеҳро инкор кард ва бар минтақаи Каппадокия ҳукмронӣ дошт. Аз ин рӯ, «Сираи Георгийи Искандарӣ» эълон мекунад, ки охирӣ дар замони ҳукмронии Диоклетиан шаҳид шуд, ҳарчанд ӯ бо шафоати аввалӣ таваллуд шуда буд, вақте ки падараш ба тақдиси калисои ӯ дар Лидда ҳозир шуда буд. Дар баъзе дастнависҳои қибтӣ замони ӯ аслан зикр нашудааст, балки гуфта шудааст «дар айёми қадим», эҳтимол қасди давраи пеш аз замони Диоклетианро дорад.
**Тарбияташ**
Ин муқаддас дар Каппадокияи Осиёи Хурд, аз падару модари парҳезгор ва сарватманде, ки ба як оилаи ашрофӣ тааллуқ доштанд, таваллуд шуд. Падараш Анастасий волии Мелитене дар Каппадокия буд, ва модараш Теобасте (инчунин Теогноста номида мешавад) аз Фаластин, духтари волии Лидда буд.
Гуфта мешавад, ки падараш марди парҳезгор ва содиқ ба Худо ва ба подшоҳ буд, чунон ки подшоҳ ӯро бағоят дӯст медошт ва ӯро яке аз дарбориёне сохт, ки дар сафарҳо ва лашкаркашиҳояш ҳамроҳаш мешуданд. Аммо вақте ки подшоҳ имони ӯро ба Худованд Масеҳ кашф кард, фармуд, ки сараш бурида шавад. Муқаддас Георгий он гоҳ чордаҳсола буд. Ба ҳар ҳол, Муқаддас Георгий ҳамчун меваи тухми муқаддасе омад, ки дар замини муқаддас дафн шуда буд, ва ба Калисо, чунон ки ба самовиён, он чиро, ки дилҳояшонро шод мекунад, пешкаш кард.
Шаҳодати волӣ Анастасий ба оила навмедӣ наёвард; балки дили писари муборакаш Георгийро бо оташи муҳаббати илоҳӣ афрӯхт, то ки ӯ низ барои Худованд шаҳид гардад. Вақте ки Анастасий шаҳид шуд, Теобасте фарзандонашро — Георгий, Касия ва Мадрона — гирифт ва ба зодгоҳаш Диосполис дар Фаластин раҳсипор шуд.
**Георгийи Румӣ, шоҳзода**
Пас аз шаҳодати шоҳзода Анастасий, шоҳзода Юстус ҷои ӯро гирифт. Ӯ аз Худо метарсид ва Худованд Масеҳро дӯст медошт, бинобар ин ба оилаи шаҳид Анастасий некӣ кард. Ӯ ба Георгийи ҷавон савораиро таълим дод, то ки ӯ ба хидмати ҳарбӣ дарояд. Георгий дар савораӣ ва дар машқи аслиҳа аз ҳама пеш гузашт ва далерии нодир зоҳир кард, ва ба зудӣ дар тамоми Фаластин қаҳрамони машҳур гардид ва фармондеҳи дастаи бузурге, ки ҳазор сарбоз дошт, таъин шуд.
Шоҳзода ӯро бо номаи тавсиявӣ ба назди подшоҳ фиристод, ки корнамоиҳои фармондеҳ Георгийро баён мекард ва аз подшоҳ хоҳиш мекард, ки ба ӯ рутбаи «шоҳзода» бахшад. Подшоҳ ӯро бағоят дӯст дошт ва ба тавсияи шоҳзода Юстус розӣ шуд; ҳамин тавр номаш «Георгийи Румӣ» гардид. Ӯ Георгийро шоҳзодае таъин кард, ки панҷ ҳазор сарборо фармондеҳӣ мекард, ва ба ӯ аспи хокистаррангеро аз як зоти нодир ҳамчун нишонаи лутфаш ҳадя кард.
Георгий ба сабаби симояш, ки далериашро баён мекард, бахусус дар ҷанг, ҳамроҳ бо роҳбарии хуб ва идораи оқилонаи корҳояш, инчунин сифатҳои наҷибаш, маҳбуби ҳама гардид. Бинобар ин ӯ фармондеҳ ва мудири лашкар таъин шуд, ва бистсола буд. Георгий рӯз аз рӯз дар эҳтиром ва шараф меафзуд. Ва дар бистсолагиаш модараш аз олам гузашт.
**Муҳаббати волӣ ба ӯ**
Юстус орзу дошт, ки Георгийро барои худ писар созад, бо он ки духтари ягонаашро, ки духтари ҷавон ва парҳезгоре буд, ки аз Худо метарсид, ба никоҳи ӯ диҳад. Ӯ инро ба шоҳзодахонум Теобасте, модари Георгий, ифшо кард, ки бағоят шод гардид. Юстус Георгийро, домоди духтараш, вакил бар амволаш таъин кард, ва онҳо аз сабаби хурдсолии духтар хостгориро ба таъхир андохтанд. Аммо ҳеҷ кадоми онҳо намедонистанд, ки Худо барои ӯ роҳи бағоят бузургтаре тайёр мекард.
**Рашки шоҳзода Георгий**
Георгий шунид, ки подшоҳ ҳафтод волиро ҷамъ кардааст ва фармонҳояшро барои нест кардани масеҳият ба пуррагӣ ва вайрон кардани калисоҳо содир кардааст. Георгий худро барои рӯ ба рӯ шудан бо таъқибот тайёр кард, зеро ӯ бояд имонашро дар пеши подшоҳ эътироф мекард. Ӯ ҳамаи он чиро, ки аз падару модараш ба мерос гирифта буд, ҳатто асбобу анҷоми хонааш ва либосҳояшро фурӯхт ва баҳои онҳоро ба бенавоён дод.
Вақте ки фармон дар ин бора содир шуд, муқаддас фармонро гирифт ва ошкоро дар миёни издиҳом дар як ҷои умумӣ пора кард, пас аз он ки тамоми амволашро ба бенавоён тақсим кард, ғуломонашро озод кард ва худро бо шодӣ барои шаҳодат омода сохт.
**Дар пеши подшоҳ**
Ӯро ба пеши подшоҳ оварданд, ки бо ӯ бо нармии бисёр рафтор кард ва ба ӯ инъомҳои фаровонро ваъда дод, аммо ӯ парво накард. Вақте ки подшоҳ натавонист ӯро васваса кунад, ба муддати ҳафт сол шиканҷааш кардан гирифт, ва дасти Худо ӯро нигоҳ медошт, то ки тавассути азобҳояш ҷонҳои бисёреро барои имон сайд кунад. Зеро ӯ се бор мурд, ва Худованд ӯро бармехезонд, то ки дар ӯ ҷалол ёбад, то ки ӯ бори чорум шаҳид шуд; ва ба ӯ дар миёни шиканҷаҳо рӯъёҳои самовӣ ато карда шуд, то ӯро нигоҳ доранд ва қувват бахшанд.
**Аз ҷодугарӣ ва заҳр пурзӯртар**
Дар миёни шиканҷаҳое, ки Муқаддас Георгий ба онҳо дучор шуд, ин буд, ки подшоҳ ба назди ӯ ҷодугари машҳуре бо номи Афанасий овард, ки барояш заҳри марговаре тайёр кард ва онро ба муқаддас дод, то ки бинӯшад. Аммо муқаддас, бо имон, онро нӯшид ва ҳеҷ зараре надид; пас аз он ҷодугар ба Худованд Масеҳ имон овард. Подшоҳ ба ғазаб омад ва фармуд, ки муқаддасро дар чархуште, ки дандонҳои оҳанин дошт, фишор диҳанд, то ки ҷон бидиҳад; аммо Худованд Масеҳ ӯро бархезонд, ва издиҳом ӯро диданд, ва ба сабаби ӯ бисёрон имон оварданд ва ба номи Худованд шаҳодатро қабул карданд.
Вақте ки волиён инро диданд, аз ӯ, дар ҳузури подшоҳ, хоҳиш карданд, ки курсиҳояшонро баргдор созад ва бор оварад. Пас ӯ ба Худо дуо кард, ва хоҳиши онҳо иҷро шуд. Дар ҳайрат афтода, ӯро ба гӯристонҳо бурданд ва хоҳиш карданд, ки барояшон мурдагонро бархезонад; пас ӯ ба Худованд дуо кард, ва баъзе аз мурдагон бархостанд, ба наҷоти Худованд Масеҳ шаҳодат доданд, ва баъд боз хобиданд.
**Дар маъбади бутҳо**
Подшоҳ бо ӯ нармӣ ба кор бурд, гӯён, ки дилаш аз он чи бар ӯ омадааст, маҷрӯҳ аст, ва ӯ барояш бағоят азиз аст, ва ба ӯ баландтарин мансабҳои давлатро хоҳад бахшид. Дар охир аз ӯ хоҳиш кард, ки бо ӯ ба маъбади бутҳо равад. Георгий бо подшоҳ ба маъбади бут раҳсипор шуд, ки дар он ҷо подшоҳ гумон мекард, ки Георгий ба бутҳо бухур пешкаш мекунад, ва ҳамин тавр ба ӯ духтарашро ба занӣ медиҳад. Вақте ки ҳар ду ба маъбад расиданд, ҳамроҳ бо дарбориёни подшоҳ ва издиҳоми бузурги мардум,
Георгий дар пеши муҷассамаи Аполлон истод ва ба он садо кард: «Оё ту худо ҳастӣ, ки ман бояд ба ту қурбонӣ пешкаш кунам?» Ва бут бо овози даҳшатноке ҷавоб дод: «Ман худо нестам.»
Муқаддас аломати Салибро кашид, ва бутҳо афтоданд ва дарҳам шикастанд. Пас мардум фарёд карданд ва марги душмани худоҳояшонро талаб карданд.
Подшоҳ шарми сахт ҳис кард ва бо ҷони талх ба қасраш рафт.
**Аз ҳар васваса пурзӯртар!**
Сирри қуввати шаҳид Муқаддас Георгий машқи ҳаррӯзаи ҳаёти шаҳодат буд, зеро ӯ шаҳватҳои ҷисмро дар набардҳое, ки майдонашон умқҳои ботинии худаш буд, мағлуб кард; ва чунон ки ҳаким мегӯяд: «касе, ки бар рӯҳи худ ҳукмронӣ мекунад, аз касе, ки шаҳреро мегирад, беҳтар аст» (Масалҳо 16:32).
Вақте ки Георгийро ба зиндон андохтанд, император бо мардонаш машварат кард, ки бо ин фармондеҳи далер чӣ кунад. Яке аз шоҳзодагон бо пешниҳоде пеш омад, ки ин ҷавони хушсимо дар пеши ҳеҷ таҳдиде заиф нахоҳад шуд ва ҳатто аз марг шод хоҳад гашт; аммо як чиз метавонад ӯро нобуд кунад, яъне васвасаи духтари ҳаромкоре, ки ӯро бо ҷозибааш, занонагии қавиаш ва ҳунарҳояш ба дом меандозад. Бо ин Георгий покдоманиашро аз даст медиҳад ва имонаш фурӯ мерезад.
Император зани масъули каниз ва ҷориягони императорро даъват кард, то ки аз миёни онҳо духтаре боҷурбаро дар ин кор интихоб кунад.
Духтарро ба зиндон фиристоданд, то шабе бо ҷавон гузаронад, то ӯро васваса кунад ва ӯ бо вай афтад. Аммо Муқаддас Георгий, ки омӯхта буд, ки ҳар рӯз қурбонии муҳаббатро бар қурбонгоҳи покӣ дар Масеҳ Исо пешкаш кунад, зиндонро ба маъбади муқаддасе табдил дод, ки дар он дуоҳо барои наҷоти ҷони худаш, наҷоти ин духтар ва ҳамаи онҳое, ки гирди ӯ буданд, пешкаш карда мешуданд.
Ҳанӯз субҳ нашуда буд, ки духтар бо ашкҳо ба назди Муқаддас Георгий пеш омад ва аз ӯ хоҳиш кард, ки бо ӯ дар бораи сирри покии худ, покдоманиаш ва баланд кардани дилаш ба самовиён сухан гӯяд. Пас ӯ ба вай дар бораи наҷот мавъиза кардан гирифт ва ҳаёти бартари Инҷилро пеши ӯ гузошт.
Мардони император субҳи барвақт омаданд, то духтарро ба назди император баранд, ва ӯро ёфтанд, ки бо ҳаё пӯшида ва бо покдоманӣ ва фурӯтанӣ ороста шуда, имонашро ба Худованд Масеҳ, Подшоҳ ва Наҷотдиҳандааш эътироф мекунад.
Император ва мардонаш аз он чи рӯй дода буд, дар ҳайрат афтоданд, ва фармон содир шуд, ки гарданашро бо шамшер бизананд. Ӯро ба ҷои шаҳодат бурданд, ки дар он ҷо шодикунон зону зад, ба Наҷотдиҳандааш Худованди мо Исо дуо мекард, то ки рӯҳашро қабул кунад ва ба ӯ тоҷи шаҳодатро ато кунад.
Император қарор дод, ки ба Георгий сахттарин навъҳои шиканҷаро бичашонад, барои интиқом аз он чи ӯ бо духтар карда буд.
**Дар қасри шоҳона**
Вақте ки мӯъҷизаҳое, ки Худованд ба дасти ӯ ба амал меовард, бисёр шуданд, ва подшоҳ нокомии худро ҳис кард, ӯ Георгийро бо худ ба қаср бурд, то ӯро бо ваъдаи он ки духтарашро ба занӣ медиҳад, васваса кунад. Дар он ҷо дар қаср малика дуо кардани ӯро шунид ва аз ӯ хоҳиш кард, ки имонашро ба ӯ шарҳ диҳад; пас Худованд дили ӯро кушод, ва Рӯҳи Худо ӯро ба сӯи имон ҷалб кард. Малика Александра ба сарзаниши подшоҳ оғоз кард: «Оё ман ба ту нагуфтам, ки ба Ҷалилиён муқобилат накун, зеро Худои онҳо тавоност?» Ва вақте ки подшоҳ дарк кард, ки муқаддас дили ӯро ба сӯи Худованд моил кардааст, фармуд, ки баданашро шона кашанд ва сарашро бизананд, то ки ӯ тоҷи шаҳодатро бигирад.
Вақте ки малика дид, ки Георгийро ба зиндон мебаранд, ӯро садо кард, то дар бораи таъмиди худ бипурсад. Муқаддас ба ӯ ҷавоб дод, ки парешон нашавад, зеро агар фурсате барои таъмиди ӯ пайдо нашавад, он гоҳ рехтани хунаш ба хотири имон ба Худованд Масеҳ таъмиди муқаддасе хоҳад буд, ки дарвозаҳои Биҳиштро барояш мекушояд.
Ҷонаш шод гашт, ва малика ба сӯи шаҳодат пеш омад, гӯён: «Эй Худованд, ман дари қасрамро васеъ кушода гузоштам; пас, дари Биҳишти Худро дар пеши рӯям набанд, эй Он ки тавбаи дузди тарафи ростро қабул кардӣ.»
Сари малика зада шуд, то ки ҷонаш ба Биҳишт равад ва аз дидори Наҷотдиҳандааш лаззат барад.
**Шаҳодаташ**
Подшоҳ метарсид, ки мабодо бар зидди ӯ шӯрише барпо шавад, зеро корҳои Худо, ки ба дасти муқаддас анҷом ёфта буданд, ба таври васеъ маълум шуда буданд; бинобар ин фармуд, ки сари Георгийро бизананд. Ин дар 23-уми Бармуда рӯй дод.
**Шамоили шаҳид Муқаддас Георгийи Румӣ**
Шамоил маънои рамзӣ дорад:
Арӯсе, ки дар шамоил пайдо мешавад, ба Калисо ишора мекунад, ки ба фарзандони шаҳидаш бо шодӣ ва ифтихор менигарад.
Аждаҳо ба Шайтон ишора мекунад, ки ҷаҳони шарирро бар зидди имон ба ҳаракат меорад.
Найза ба Салиби Худованди Ҷалол, Исо, ишора мекунад, ки ғалабаро мебахшад.
Ва шикасти аждаҳо ба шикасти шарр ва манбаи он (иблис) бо қуввати имон ишора мекунад.
Ӯ дар миёни бародарони Дурзӣ «ал-Хидр» номида мешавад.