ਸੰਤ ਜਾਰਜ (ਮਾਰ ਗਿਰਗਿਸ ਰੋਮਨ)

**ਕੱਪਾਡੋਕੀਆ ਦਾ ਸੰਤ ਜਾਰਜ | ਜਾਰਜ ਰੋਮਨ**

**ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਾ ਸਮਾਂ**

ਸੰਤ ਜਾਰਜ ਨੂੰ ਅਕਸਰ ਡਾਇਓਕਲੀਸ਼ੀਅਨ ਦੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਕੱਪਾਡੋਕੀਆ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਮਸੀਹੀਆਂ ਵਿਰੁੱਧ ਜਾਰੀ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅੱਤਿਆਚਾਰ ਦੇ ਹੁਕਮਨਾਮੇ ਵਿਰੁੱਧ ਟਾਕਰੇ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਵੀ ਬਹੁਤੀਆਂ ਕਾਪਟਿਕ ਹੱਥ-ਲਿਖਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਸਮਰਾਟ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਯੁੱਗ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੀਆਂ ਹਨ, ਡਾਡੀਆਨਸ ਫ਼ਾਰਸੀ ਨਾਮ ਦੇ ਇੱਕ ਨਾਜਾਇਜ਼ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਇੱਕ ਮੂਰਤੀ-ਪੂਜਕ ਆਦਮੀ ਸੀ ਨਾ ਕਿ ਮਸੀਹੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਸੀਹ ਦਾ ਇਨਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕੱਪਾਡੋਕੀਆ ਦੇ ਇਲਾਕੇ ਉੱਤੇ ਹਕੂਮਤ ਰੱਖੀ। ਇਸੇ ਕਾਰਨ ਜਾਰਜ ਸਿਕੰਦਰੀ ਦੀ ਜੀਵਨੀ ਐਲਾਨ ਕਰਦੀ ਹੈ ਕਿ ਬਾਅਦ ਵਾਲਾ ਡਾਇਓਕਲੀਸ਼ੀਅਨ ਦੇ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਇਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਪਹਿਲੇ ਵਾਲੇ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਨਾਲ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਲੁੱਡ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਗਿਰਜੇ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਾ ਵਿੱਚ ਹਾਜ਼ਰ ਹੋਇਆ। ਕੁਝ ਕਾਪਟਿਕ ਹੱਥ-ਲਿਖਤਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਯੁੱਗ ਦਾ ਨਾਂ ਬਿਲਕੁਲ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਹ "ਪੁਰਾਣੇ ਦਿਨਾਂ ਵਿੱਚ" ਸੀ, ਸ਼ਾਇਦ ਡਾਇਓਕਲੀਸ਼ੀਅਨ ਦੇ ਯੁੱਗ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦਾ ਮਤਲਬ।

**ਉਸ ਦਾ ਪਾਲਣ-ਪੋਸ਼ਣ**

ਇਹ ਸੰਤ ਏਸ਼ੀਆ ਮਾਈਨਰ ਦੇ ਕੱਪਾਡੋਕੀਆ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਇੱਕ ਨੇਕ ਖ਼ਾਨਦਾਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਭਗਤ ਅਤੇ ਅਮੀਰ ਮਾਪਿਆਂ ਦੇ ਘਰ। ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਅਨਾਸਤਾਸੀਅਸ ਕੱਪਾਡੋਕੀਆ ਵਿੱਚ ਮੇਲੀਟੀਨ ਦਾ ਹਾਕਮ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ ਥੀਓਬਾਸਤੇ (ਜਿਸ ਨੂੰ ਥੀਓਗਨੋਸਤਾ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ) ਫ਼ਲਸਤੀਨ ਤੋਂ ਸੀ, ਲੁੱਡ ਦੇ ਹਾਕਮ ਦੀ ਧੀ।

ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅਤੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤ ਅਤੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਆਦਮੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਦਰਬਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਬਣਾ ਲਿਆ ਜੋ ਉਸ ਦੀਆਂ ਯਾਤਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਮੁਹਿੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਨਿਹਚਾ ਦਾ ਪਤਾ ਲਾਇਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਸੰਤ ਜਾਰਜ ਉਸ ਵੇਲੇ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ। ਜੋ ਵੀ ਹੋਵੇ, ਸੰਤ ਜਾਰਜ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਬੀਜ ਦੇ ਫਲ ਵਜੋਂ ਆਇਆ ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਦੱਬਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਕਲੀਸੀਆ ਨੂੰ, ਜਿਵੇਂ ਸਵਰਗੀ ਜੀਆਂ ਨੂੰ, ਉਹ ਚੀਜ਼ ਅਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ ਕਰਦੀ ਹੈ।

ਹਾਕਮ ਅਨਾਸਤਾਸੀਅਸ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਨੇ ਪਰਿਵਾਰ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨਹੀਂ ਲਿਆਂਦੀ; ਸਗੋਂ ਇਸ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਮੁਬਾਰਕ ਪੁੱਤਰ ਜਾਰਜ ਦੇ ਦਿਲ ਨੂੰ ਇਲਾਹੀ ਪਿਆਰ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਭੜਕਾ ਦਿੱਤਾ, ਕਿ ਉਹ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਲਈ ਸ਼ਹੀਦ ਬਣੇ। ਜਦੋਂ ਅਨਾਸਤਾਸੀਅਸ ਸ਼ਹੀਦ ਹੋਇਆ, ਥੀਓਬਾਸਤੇ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ — ਜਾਰਜ, ਕਾਸੀਆ ਅਤੇ ਮਾਦਰੋਨਾ — ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਜਨਮ-ਸਥਾਨ, ਫ਼ਲਸਤੀਨ ਵਿੱਚ ਡਾਇਓਸਪੋਲਿਸ, ਨੂੰ ਤੁਰ ਪਈ।

**ਜਾਰਜ ਰੋਮਨ, ਅਮੀਰ**

ਅਮੀਰ ਅਨਾਸਤਾਸੀਅਸ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਅਮੀਰ ਯੁਸਤਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਲੈ ਲਈ। ਉਹ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਮਸੀਹ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਸ਼ਹੀਦ ਅਨਾਸਤਾਸੀਅਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਦਿਆਲਤਾ ਵਿਖਾਈ। ਉਸ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨ ਜਾਰਜ ਨੂੰ ਘੋੜ-ਸਵਾਰੀ ਸਿਖਾਈ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਫ਼ੌਜੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖ਼ਲ ਹੋ ਸਕੇ। ਜਾਰਜ ਨੇ ਘੋੜ-ਸਵਾਰੀ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਅਭਿਆਸ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਕੇ ਦੁਰਲੱਭ ਬਹਾਦਰੀ ਵਿਖਾਈ, ਅਤੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਹ ਸਾਰੇ ਫ਼ਲਸਤੀਨ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਨਾਇਕ ਬਣ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਵਾਲੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਟੁਕੜੀ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ।

ਅਮੀਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਕੋਲ ਇੱਕ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ੀ ਚਿੱਠੀ ਨਾਲ ਭੇਜਿਆ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਰਦਾਰ ਜਾਰਜ ਦੇ ਕਾਰਨਾਮਿਆਂ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਸੀ, ਅਤੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਤੋਂ ਉਸ ਨੂੰ "ਅਮੀਰ" ਦਾ ਰੁਤਬਾ ਦੇਣ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਅਮੀਰ ਯੁਸਤਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਾਰਸ਼ ਮੰਨ ਲਈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ "ਜਾਰਜ ਰੋਮਨ" ਪੈ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਹਜ਼ਾਰ ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਦਾ ਅਮੀਰ-ਸਰਦਾਰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਿਹਰ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਵਜੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦੁਰਲੱਭ ਨਸਲ ਦਾ ਚਿੱਟਾ-ਸਲੇਟੀ ਘੋੜਾ ਭੇਟ ਕੀਤਾ।

ਜਾਰਜ ਆਪਣੇ ਰੂਪ ਕਾਰਨ ਸਭ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਬਹਾਦਰੀ ਦਾ — ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ — ਪ੍ਰਗਟਾਵਾ ਸੀ, ਨਾਲੇ ਉਸ ਦੀ ਵਧੀਆ ਅਗਵਾਈ ਅਤੇ ਮਾਮਲਿਆਂ ਦੇ ਸਿਆਣੇ ਪ੍ਰਬੰਧ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਨੇਕ ਗੁਣਾਂ ਕਾਰਨ ਵੀ। ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੂੰ ਫ਼ੌਜ ਦਾ ਸਰਦਾਰ ਅਤੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਵੀਹ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ। ਜਾਰਜ ਦਿਨੋ-ਦਿਨ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਮਾਣ ਵਿੱਚ ਵਧਦਾ ਗਿਆ। ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵੀਹਵੇਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਮਾਤਾ ਚਲਾਣਾ ਕਰ ਗਈ।

**ਹਾਕਮ ਦਾ ਉਸ ਨਾਲ ਪਿਆਰ**

ਯੁਸਤਸ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਜਾਰਜ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇਕਲੌਤੀ ਧੀ, ਜੋ ਇੱਕ ਜਵਾਨ ਅਤੇ ਭਗਤ ਕੁੜੀ ਸੀ ਜੋ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਤੋਂ ਡਰਦੀ ਸੀ, ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਬਣਾ ਲਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਜਾਰਜ ਦੀ ਮਾਤਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਥੀਓਬਾਸਤੇ ਨੂੰ ਦੱਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਈ। ਯੁਸਤਸ ਨੇ ਜਾਰਜ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਮੰਗੇਤਰ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਜਾਇਦਾਦ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਬੰਧਕ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਕੁੜੀ ਦੀ ਛੋਟੀ ਉਮਰ ਕਾਰਨ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੰਗਣੀ ਅੱਗੇ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਕਿ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਉਸ ਲਈ ਇੱਕ ਕਿਤੇ ਵੱਡਾ ਰਾਹ ਤਿਆਰ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

**ਅਮੀਰ ਜਾਰਜ ਦੀ ਜੋਸ਼ੀਲੀ ਗ਼ੈਰਤ**

ਜਾਰਜ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੇ ਸੱਤਰ ਹਾਕਮ ਇਕੱਠੇ ਕੀਤੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮਸੀਹੀਅਤ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਿਟਾਉਣ ਅਤੇ ਗਿਰਜਿਆਂ ਨੂੰ ਢਾਹੁਣ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੁਕਮ ਜਾਰੀ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਜਾਰਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਅੱਤਿਆਚਾਰ ਦਾ ਸਾਹਮਣਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਅੱਗੇ ਆਪਣੀ ਨਿਹਚਾ ਦਾ ਇਕਰਾਰ ਕਰਨਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਾਪਿਆਂ ਤੋਂ ਵਿਰਾਸਤ ਵਿੱਚ ਮਿਲੀ ਹਰ ਚੀਜ਼, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦਾ ਸਾਮਾਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕੱਪੜੇ ਵੀ ਵੇਚ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕੀਮਤ ਗ਼ਰੀਬਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।

ਜਦੋਂ ਇਸ ਬਾਰੇ ਹੁਕਮਨਾਮਾ ਜਾਰੀ ਹੋਇਆ, ਸੰਤ ਨੇ ਉਹ ਹੁਕਮਨਾਮਾ ਫੜ ਲਿਆ ਅਤੇ ਇੱਕ ਜਨਤਕ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਭੀੜਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੁੱਲ੍ਹੇਆਮ ਪਾੜ ਦਿੱਤਾ, ਆਪਣੀ ਸਾਰੀ ਜਾਇਦਾਦ ਗ਼ਰੀਬਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਣ, ਆਪਣੇ ਗ਼ੁਲਾਮ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰਨ, ਅਤੇ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸ਼ਹਾਦਤ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ।

**ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਅੱਗੇ**

ਉਸ ਨੂੰ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਅੱਗੇ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਬਹੁਤ ਨਰਮਾਈ ਨਾਲ ਪੇਸ਼ ਆ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖੁੱਲ੍ਹੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਕੋਈ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਜਦੋਂ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲੁਭਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਾਕਾਮ ਰਿਹਾ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਸਾਲ ਤੱਕ ਉਸ ਨੂੰ ਤਸੀਹੇ ਦੇਣੇ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੇ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦਾ ਹੱਥ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਦਾ ਰਿਹਾ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਆਪਣੇ ਦੁੱਖਾਂ ਰਾਹੀਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨੂੰ ਨਿਹਚਾ ਲਈ ਫੜ ਲਵੇ। ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਤਿੰਨ ਵਾਰ ਮਰਿਆ, ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਊਂਦਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਹੋਵੇ, ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਚੌਥੀ ਵਾਰ ਸ਼ਹੀਦ ਨਹੀਂ ਹੋ ਗਿਆ; ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਨ ਲਈ ਤਸੀਹਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਸਵਰਗੀ ਦਰਸ਼ਨ ਬਖ਼ਸ਼ੇ ਗਏ।

**ਜਾਦੂ ਅਤੇ ਜ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ**

ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਤਸੀਹਿਆਂ ਦਾ ਸੰਤ ਜਾਰਜ ਨੂੰ ਸ਼ਿਕਾਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੇ ਉਸ ਕੋਲ ਅਥਾਨਾਸੀਅਸ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਜਾਦੂਗਰ ਲਿਆਂਦਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਇੱਕ ਮਾਰੂ ਜ਼ਹਿਰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਸੰਤ ਨੂੰ ਪੀਣ ਲਈ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਸੰਤ ਨੇ ਨਿਹਚਾ ਨਾਲ ਇਹ ਪੀ ਲਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਨੁਕਸਾਨ ਨਾ ਹੋਇਆ; ਜਿਸ ਨਾਲ ਜਾਦੂਗਰ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਨਿਹਚਾ ਕੀਤੀ। ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਸੰਤ ਨੂੰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੇ ਇੱਕ ਕੋਹਲੂ ਵਿੱਚ ਉਦੋਂ ਤੱਕ ਪੀਡਿਆ ਜਾਵੇ ਜਦੋਂ ਤੱਕ ਉਹ ਆਪਣੀ ਜਾਨ ਨਾ ਦੇ ਦੇਵੇ; ਫਿਰ ਵੀ ਪ੍ਰਭੂ ਮਸੀਹ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਿਊਂਦਾ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਭੀੜਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤਿਆਂ ਨੇ ਨਿਹਚਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਨਾਮ ਵਿੱਚ ਸ਼ਹਾਦਤ ਕਬੂਲ ਕੀਤੀ।

ਜਦੋਂ ਹਾਕਮਾਂ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਦੀ ਮੌਜੂਦਗੀ ਵਿੱਚ ਉਸ ਤੋਂ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਕੁਰਸੀਆਂ ਨੂੰ ਪੱਤੇ ਪੁੰਗਰਾਵੇ ਅਤੇ ਫਲ ਲਵਾਵੇ। ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਪੂਰੀ ਹੋ ਗਈ। ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਕਬਰਾਂ ਕੋਲ ਲੈ ਗਏ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਮੁਰਦਿਆਂ ਨੂੰ ਜਿਊਂਦਾ ਕਰਨ ਲਈ ਕਿਹਾ; ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਪ੍ਰਭੂ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਮੁਰਦੇ ਉੱਠ ਖੜੇ ਹੋਏ, ਪ੍ਰਭੂ ਮਸੀਹ ਦੇ ਛੁਟਕਾਰੇ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦਿੱਤੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੁੜ ਸੌਂ ਗਏ।

**ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ**

ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੇ ਉਸ ਨਾਲ ਨਰਮਾਈ ਵਰਤੀ, ਇਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹੋਏ ਕਿ ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਨਾਲ ਵਾਪਰਿਆ ਉਸ ਨਾਲ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਜ਼ਖ਼ਮੀ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ, ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਅਹੁਦੇ ਦੇਵੇਗਾ। ਆਖ਼ਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀਆਂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਜਾਣ ਲਈ ਕਿਹਾ। ਜਾਰਜ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਮੂਰਤੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਨੂੰ ਤੁਰ ਪਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜਾਰਜ ਮੂਰਤੀਆਂ ਅੱਗੇ ਧੂਪ ਚੜ੍ਹਾਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਆਹ ਦੇਵੇਗਾ। ਜਦੋਂ ਦੋਵੇਂ ਮੰਦਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਦੇ ਦਰਬਾਰੀਆਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਦੇ ਨਾਲ,

ਜਾਰਜ ਅਪੋਲੋ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਅੱਗੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ: "ਕੀ ਤੂੰ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੈਂ, ਕਿ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਬਲੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂ?" ਅਤੇ ਮੂਰਤੀ ਨੇ ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ: "ਮੈਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਨਹੀਂ ਹਾਂ।"

ਸੰਤ ਨੇ ਸਲੀਬ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਬਣਾਇਆ, ਅਤੇ ਮੂਰਤੀਆਂ ਡਿੱਗ ਪਈਆਂ ਅਤੇ ਚੂਰ-ਚੂਰ ਹੋ ਗਈਆਂ। ਤਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਦੀ ਮੌਤ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਕੀਤੀ।

ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੇ ਡੂੰਘੀ ਸ਼ਰਮ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕੌੜਾ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਹਿਲ ਨੂੰ ਤੁਰ ਗਿਆ।

**ਹਰ ਪਰਤਾਵੇ ਤੋਂ ਵੀ ਤਾਕਤਵਰ!**

ਸ਼ਹੀਦ ਸੰਤ ਜਾਰਜ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦਾ ਭੇਤ ਉਸ ਦਾ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਜਿਊਣਾ ਸੀ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲੜਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਜਿਸਮ ਦੀਆਂ ਕਾਮਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮੈਦਾਨ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਅੰਦਰਲੀ ਡੂੰਘਾਈ ਸੀ; ਅਤੇ ਜਿਵੇਂ ਸਿਆਣਾ ਆਖਦਾ ਹੈ: "ਜਿਹੜਾ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਵੱਸ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਨਾਲੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ" (ਕਹਾਉਤਾਂ 16:32)।

ਜਦੋਂ ਜਾਰਜ ਨੂੰ ਕੈਦਖ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਸਮਰਾਟ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਦਮੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਇਸ ਬਹਾਦਰ ਸਰਦਾਰ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰੇ। ਇੱਕ ਅਮੀਰ ਨੇ ਇਹ ਸੁਝਾਅ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਸੋਹਣਾ ਨੌਜਵਾਨ ਕਿਸੇ ਵੀ ਧਮਕੀ ਅੱਗੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਨਹੀਂ ਪਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਮੌਤ ਵਿੱਚ ਵੀ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਵੇਗਾ; ਪਰ ਇੱਕ ਚੀਜ਼ ਉਸ ਨੂੰ ਤਬਾਹ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਅਰਥਾਤ ਇੱਕ ਬਦਚਲਣ ਕੁੜੀ ਦਾ ਲੁਭਾਉਣਾ ਜੋ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਫ਼ਰੇਬ, ਆਪਣੇ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਨਾਰੀਪੁਣੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਫਸਾ ਲਵੇ। ਇਸ ਨਾਲ ਜਾਰਜ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਗੁਆ ਬੈਠੇਗਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਨਿਹਚਾ ਢਹਿ-ਢੇਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।

ਸਮਰਾਟ ਨੇ ਉਸ ਔਰਤ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਜੋ ਸਮਰਾਟ ਦੀਆਂ ਰਖੇਲਾਂ ਅਤੇ ਦਾਸੀਆਂ ਦੀ ਨਿਗਰਾਨ ਸੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇਸ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਮਾਹਰ ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਚੁਣੇ।

ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਕੈਦਖ਼ਾਨੇ ਵਿੱਚ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ ਨਾਲ ਇੱਕ ਰਾਤ ਬਿਤਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਉਸ ਨੂੰ ਲੁਭਾਵੇ ਅਤੇ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਪਵੇ। ਪਰ ਸੰਤ ਜਾਰਜ, ਜਿਸ ਨੇ ਮਸੀਹ ਯਿਸੂ ਵਿੱਚ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਦੀ ਵੇਦੀ ਉੱਤੇ ਹਰ ਦਿਨ ਪਿਆਰ ਦੀ ਬਲੀ ਚੜ੍ਹਾਉਣੀ ਸਿੱਖ ਲਈ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਕੈਦਖ਼ਾਨੇ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਬਦਲ ਦਿੱਤਾ ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਆਤਮਾ ਦੀ, ਇਸ ਕੁੜੀ ਦੀ, ਅਤੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਦੇ ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਲਈ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਸਨ।

ਸਵੇਰ ਅਜੇ ਨਹੀਂ ਆਈ ਸੀ ਕਿ ਕੁੜੀ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਸੰਤ ਜਾਰਜ ਅੱਗੇ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਉਸ ਤੋਂ ਮੰਗ ਕਰਦੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ, ਆਪਣੇ ਸੰਜਮ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਦੇ ਸਵਰਗੀ ਚੀਜ਼ਾਂ ਵੱਲ ਉੱਠਣ ਦੇ ਭੇਤ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰੇ। ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦਾ ਉਪਦੇਸ਼ ਦੇਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਇੰਜੀਲ ਦੀ ਉੱਤਮ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਉਸ ਅੱਗੇ ਰੱਖੀ।

ਸਮਰਾਟ ਦੇ ਆਦਮੀ ਤੜਕੇ ਸਵੇਰ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਸਮਰਾਟ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਣ ਲਈ ਆਏ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹਯਾ ਨਾਲ ਢਕੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਨਰਮਾਈ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਪਾਇਆ, ਪ੍ਰਭੂ ਮਸੀਹ, ਆਪਣੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੁਕਤੀਦਾਤੇ, ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਨਿਹਚਾ ਦਾ ਇਕਰਾਰ ਕਰਦੀ ਹੋਈ।

ਜੋ ਕੁਝ ਹੋਇਆ ਉਸ ਨਾਲ ਸਮਰਾਟ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਆਦਮੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਢਣ ਦਾ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦੀ ਥਾਂ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਗੋਡੇ ਟੇਕ ਬੈਠੀ, ਆਪਣੇ ਮੁਕਤੀਦਾਤੇ ਸਾਡੇ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਅੱਗੇ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੀ ਕਿ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਕਬੂਲ ਕਰੇ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਵਾਹੀ ਦਾ ਤਾਜ ਬਖ਼ਸ਼ੇ।

ਸਮਰਾਟ ਨੇ ਠਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜਾਰਜ ਨੂੰ ਕੁੜੀ ਨਾਲ ਜੋ ਕੀਤਾ ਉਸ ਦੇ ਬਦਲੇ ਵਜੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਕਠੋਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਤਸੀਹੇ ਚਖਾਵੇ।

**ਸ਼ਾਹੀ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ**

ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਜੋ ਕਰਾਮਾਤਾਂ ਕੀਤੀਆਂ ਉਹ ਬਹੁਤ ਵਧ ਗਈਆਂ, ਅਤੇ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਾਕਾਮੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਹ ਜਾਰਜ ਨੂੰ ਇਸ ਵਾਅਦੇ ਨਾਲ ਲੁਭਾਉਣ ਲਈ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਵਿਆਹ ਉਸ ਨਾਲ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਉੱਥੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਰਾਣੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਰਥਨਾ ਕਰਦੇ ਸੁਣਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਤੋਂ ਮੰਗ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਨਿਹਚਾ ਉਸ ਨੂੰ ਸਮਝਾਵੇ; ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੀ ਆਤਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਹਚਾ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ। ਰਾਣੀ ਅਲੈਗਜ਼ੈਂਡਰਾ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਉਲਾਂਭਾ ਦੇਣ ਲੱਗ ਪਈ: "ਕੀ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਗਲੀਲੀਆਂ ਦਾ ਵਿਰੋਧ ਨਾ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਜ਼ੋਰਾਵਰ ਹੈ?" ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੇ ਜਾਣ ਲਿਆ ਕਿ ਸੰਤ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਪ੍ਰਭੂ ਵੱਲ ਝੁਕਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਲੋਹੇ ਦੇ ਕੰਘਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾੜਿਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਿਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਸ਼ਹਾਦਤ ਦਾ ਤਾਜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇ।

ਜਦੋਂ ਰਾਣੀ ਨੇ ਜਾਰਜ ਨੂੰ ਕੈਦਖ਼ਾਨੇ ਵੱਲ ਲਿਜਾਏ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਣ ਲਈ ਆਵਾਜ਼ ਮਾਰੀ। ਸੰਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਪਰੇਸ਼ਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਜੇ ਉਸ ਦੇ ਬਪਤਿਸਮੇ ਲਈ ਕੋਈ ਮੌਕਾ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਪ੍ਰਭੂ ਮਸੀਹ ਵਿੱਚ ਨਿਹਚਾ ਦੀ ਖ਼ਾਤਰ ਉਸ ਦਾ ਲਹੂ ਵਹਾਉਣਾ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਬਪਤਿਸਮਾ ਹੋਵੇਗਾ ਜੋ ਉਸ ਲਈ ਫ਼ਿਰਦੌਸ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਖੋਲ੍ਹ ਦੇਵੇਗਾ।

ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਰਾਣੀ ਸ਼ਹਾਦਤ ਵੱਲ ਆ ਖੜੀ ਹੋਈ, ਆਖਦੀ ਹੋਈ: "ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਹਿਲ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਚੌੜਾ ਖੁੱਲ੍ਹਾ ਛੱਡ ਆਈ ਹਾਂ; ਤਾਂ ਫਿਰ ਆਪਣੇ ਫ਼ਿਰਦੌਸ ਦਾ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਮੇਰੇ ਮੂੰਹ ਉੱਤੇ ਨਾ ਬੰਦ ਕਰੀਂ, ਹੇ ਤੂੰ ਜਿਸ ਨੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਾਲੇ ਚੋਰ ਦੀ ਤੋਬਾ ਕਬੂਲ ਕੀਤੀ।"

ਰਾਣੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਫ਼ਿਰਦੌਸ ਨੂੰ ਚਲੀ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮੁਕਤੀਦਾਤੇ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣੇ।

**ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਹਾਦਤ**

ਬਾਦਸ਼ਾਹ ਨੂੰ ਡਰ ਸੀ ਕਿ ਉਸ ਵਿਰੁੱਧ ਕੋਈ ਬਗ਼ਾਵਤ ਨਾ ਉੱਠ ਖੜੀ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੰਤ ਦੇ ਹੱਥੋਂ ਪੂਰੇ ਹੋਏ ਪਰਮੇਸ਼ੁਰ ਦੇ ਕੰਮ ਦੂਰ-ਦੂਰ ਤੱਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋ ਗਏ ਸਨ; ਇਸ ਲਈ ਉਸ ਨੇ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਜਾਰਜ ਦਾ ਸਿਰ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਹ 23 ਬਰਮੂਦਾ ਨੂੰ ਹੋਇਆ।

**ਸ਼ਹੀਦ ਸੰਤ ਜਾਰਜ ਰੋਮਨ ਦੀ ਮੂਰਤ (ਆਈਕਨ)**

ਇਹ ਮੂਰਤ ਇੱਕ ਪ੍ਰਤੀਕਾਤਮਕ ਅਰਥ ਰੱਖਦੀ ਹੈ:

ਮੂਰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਲਾੜੀ ਕਲੀਸੀਆ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹੀਦ ਬੱਚਿਆਂ ਵੱਲ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਮਾਣ ਨਾਲ ਤੱਕਦੀ ਹੈ।

ਅਜਗਰ ਸ਼ੈਤਾਨ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਟ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਨਿਹਚਾ ਵਿਰੁੱਧ ਭੜਕਾਉਂਦਾ ਹੈ।

ਬਰਛਾ ਪ੍ਰਤਾਪ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਯਿਸੂ ਦੀ ਸਲੀਬ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਜਿੱਤ ਬਖ਼ਸ਼ਦਾ ਹੈ।

ਅਤੇ ਅਜਗਰ ਦੀ ਹਾਰ ਨਿਹਚਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਬੁਰਾਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਰੋਤ (ਇਬਲੀਸ) ਦੀ ਹਾਰ ਵੱਲ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।

* ਦਰੂਜ਼ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੂੰ "ਅਲ-ਖ਼ਿਜ਼ਰ" ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।